..παις ειμί γας και Ουρανού αστερόεντος·..

.

.
Ευρήσσεις δ' Αΐδαο δόμων επ' αριστερά κρήνην,
παρ' δ' αυτήι λευκήν εστηκυίαν κυπάρισσον
ένθα κατερχόμεναι ψυχαί νεκύων ψύχονται.
ταύτης της κρήνης μηδέν σχεδόν εμπελάσειας.
ευρήσεις δ'ετέραν, της Μνημοσύνης από λίμνης
ψυχρόν ύδωρ προρέον· φύλακες δ' επίπροσθεν έασιν.
ειπείν· παις ειμί γας και Ουρανού αστερόεντος·
αυτάρ εμοί γένος ουράνιον· τόδε δ' ίστε και αυτοί.
δίψηι δ' ειμί αύη και απόλλυμαι· αλλά δότ' αίψα
ψυχρόν ύδωρ προρέον της Μνημοσύνης από Λίμνης.
καυτοί δώσουσι πιείν θείης από κρήνης,
και τότ' έπειτ' άλλοισι μεθ' ηρώεσσιν ανάξεις.

..............Ορφικος υμνος............
===================================

Θα βρεις μέσ΄του Αδη τα κτίσματα, προς τ΄αριστερά,
μία βρύση,
μ΄ έναν λευκόν κυπάρισσο να στέκει δίπλα της
Εκεί
κατερχονται οι ψυχές των νεκρών και πετρώνουν
Αυτήν τη βρύση ούτε καν να την πλησιάσεις,
τρέχει απ΄αυτή το νερό της Λησμονιάς.
Θα βρεις μιαν άλλην
με νερό δροσερό
που έρχεται απο την πηγή της Μνημοσύνης,
κι έχει μπροστά της φύλακες.
Θα τους πείς.
Παιδί είμαι εγώ της Γης και του Έναστρου Ουρανού.
Και από τον ουρανό βαστά η γενιά μου, το γνωρίζετε.
Καίγομαι απ΄ τη δίψα, χάνομαι.
Δώστε μου δροσερό νερό να πιώ
αυτό που κατεβαίνει από της Μνήμης την πηγή.
Κι έτσι από τη θε΄ι΄κιά τη βρύση
θα σου δώσουν
να πιείς
και μαζί με όλους τους άλλους
ήρωες
θα ζεις και θα βασιλευεις.

.
.

.
5.87 ΡΟΥΦΙΝΟΥ Εἰς Μελισσιάδα τὴν ἑταίραν

Ἀρνεῖται τὸν ἔρωτα Μελισσιάς͵ ἀλλὰ τὸ σῶμα
κέκραγεν ὡς βελέων δεξάμενον φαρέτρην͵
καὶ φάσις ἀστατέουσα καὶ ἄστατος ἄσθματος ὁρμὴ
καὶ κοῖλαι βλεφάρων ἰοτυπεῖς βάσιες.
ἀλλά͵ Πόθοι͵ πρὸς μητρὸς ἐυστεφάνου Κυθερείης͵
φλέξατε τὴν ἀπιθῆ͵ μέχρις ἐρεῖ· Φλέγομαι.

---------------------------------------------

Μας λέει πως δεν είναι ερωτοχτυπημένη η Μελισσιάς
μα το κορμί της το φωνάζει
λες και όλα μαζι τα βέλη της φαρέτρας το έπληξαν
και μπερδεύει τα λόγια της
και η ανάσα της ξέπνοη
και τα ματια κομμένα,

Εεε! ΄σεις Θεές της Κάβλας! Για χάρη
της ομορφοστολισμένης μάνας σας
της Κυθηριώτισσας.
Μπήξτε! φωτιά στην άπιστη
Μεχρι να το παραδεχτει
και να αρχίσει να σκουίζει
‘’Καίγομαι…! …καιγομαι !’’
.

.

5.103 ΡΟΥΦΙΝΟΥ


Μέχρι τίνος͵ Προδίκη͵ παρακλαύσομαι; ἄχρι τίνος σε
γουνάσομαι͵ στερεή͵ μηδὲν ἀκουόμενος;
ἤδη καὶ λευκαί σοι ἐπισκιρτῶσιν ἔθειραι͵
καὶ τάχα μοι δώσεις ὡς Ἑκάβη Πριάμῳ.
.

.
Μέχρι πότε Προδίκη θα κλαίω στην ποδιά σου?
ως πότε θα σέρνομαι στα γόνατα,
σκληρή καρδιά,
χωρίς να με ακούς?.
Ασπρίζουν τα μαλλιά σου κι όπου νάναι θα έρθεις
να μου δοθείς, σαν τη γριά Εκάβη
στον Πρίαμο .

.

.

.
Ο Theos είναι μεγάλος !
.
.
.

Νά γιατί τον γουστάρω αυτόν τον Ρουφίνο τελικά...!

.
5.43 ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ

Ἐκβάλλει γυμνήν τις͵ ἐπὴν εὕρῃ ποτὲ μοιχόν͵
ὡς μὴ μοιχεύσας͵ ὡς ἀπὸ Πυθαγόρου;
εἶτα͵ τέκνον͵ κλαίουσα καταδρύψεις τὸ πρόσωπον
καὶ παραριγώσεις μαινομένου προθύροις;
ἔκμαξαι͵ μὴ κλαῖε͵ τέκνον· χεὐρήσομεν ἄλλον͵
τὸν μὴ καὶ τὸ βλέπειν εἰδότα καὶ τὸ δέρειν.

==============

Τσίτσιδη την πετάει έξω απ’ το σπίτι ο κάθε κιαααρατάς
άμα την πιάσει μ’άλλον!
Σα να μη ξενογάμησε ποτε αυτός, χά!
λες κ’είναι αγαμίας, λες και είναι ο Πάπας!
Έτσι που κλαίς μωρούλι θα το καταφάς το μουτράκι σου,
θα πλευριτώσεις καθισμένη στο κατώφλι του τρελού.
Φύσα τις μύξες και πάψε τα κλαματα μωρό μου.
Πάμε, θα βρούμε κάποιον άλλον εμείς,
κάποιον που δεν θα ξέρει ούτε να βλέπει ούτε να βαράει.
.
.μεταφραση εμού του ιδίου οφκόρς.
.

Εἰς Μελίτην· ὡραῖον

.


5.94 ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ

Ὄμματ΄ ἔχεις ῞Ηρης͵ Μελίτη͵ τὰς χεῖρας Ἀθήνης,
τοὺς μαζοὺς Παφίης͵ τὰ σφυρὰ τῆς Θέτιδος.
εὐδαίμων ὁ βλέπων σε͵ τρισόλβιος ὅστις ἀκούει͵
ἡμίθεος δ΄ ὁ φιλῶν͵ ἀθάνατος δ΄ ὁ γαμῶν.

===================

Χαρά σ’τον που σε βλέπει, Μελίτη μου
τρίς χαρα να σε ακούει, Μηλίτη μου.

Γιατί έχεις Ήρας μάτια, μπράτσα Αθηνάς
της Αφροδίτης στήθια, γάμπες Θέτιδας.

Τον στέλνεις στα Ουράνια αυτόν που σε φιλάει
κι αθάνατο νεράκι πινει οποιος σε γαμάει.

=============


.

Ο Μενούσης, ήγουν όμοιον, ἀναίσχυντον καὶ σαπρότατον

.
5.36 ΡΟΥΦΙΝΟΥ

῎Ηρισαν ἀλλήλαις Ροδόπη͵ Μελίτη͵ Ροδόκλεια͵
τῶν τρισσῶν τίς ἔχει κρείσσονα μηριόνην͵
καί με κριτὴν εἵλοντο· καὶ ὡς θεαὶ αἱ περίβλεπτοι
ἔστησαν γυμναί͵ νέκταρι λειβόμεναι.
καὶ Ροδόπης μὲν ἔλαμπε μέσος μηρῶν πολύτιμος
< ..................>
οἷα ῥοδὼν πολλῷ σχιζόμενος ζεφύρῳ
τῆς δὲ Ροδοκλείης ὑάλῳ ἴσος ὑγρομέτωπος
οἷα καὶ ἐν νηῷ πρωτογλυφὲς ξόανον.
ἀλλὰ σαφῶς͵ ἃ πέπονθε Πάρις διὰ τὴν κρίσιν͵ εἰδὼς
τὰς τρεῖς ἀθανάτας εὐθὺ συνεστεφάνουν.

=======================
=======================


H Ροδόπη, η Μελίτη κ’η Ροδόκλεια
Ο Μενούσης, ο Μπιρμπίλης Μεχμέτ Αγάς
τσακωνόντουσαν ποια έχει πιο καλό μουνί
σε κρασοπουλειό πηγαίναν για να φαν, να πιουν
μ’έβαλαν λοιπόν στη μέση να διαλέξω εγώ
Κει που τρώγαν, κει που πίναν, κει που γλένταγαν
Σαν Θεές στηθήκαν όλες μπελβεντέρισες
κάποιος έφερε κουβέντα για τις όμορφες.
κι άλειφαν γυμνές αιθέρια την κορμάρα τους
- Όμορφη γυναίκα που 'χεις βρε Μενούσ' Αγά,
‘Κεί στη μέση από τα μπούτια έλαμπε αργυρό
- Που την είδες, που την ξέρεις και τη μολογάς
της Ροδόπης…………………..
- Ψες την είδα ……………………
[……………]
της Ροδόκλειας, κρυσταλένιο διάφανο και υγρό
και της δίνω το μαντήλι και μου το 'πλυνε
σαν τριαντάφυλλό κλειστό που σκάει στο Ζέφυρο
Σαν την είδες, σαν την ξέρεις, πες μας τι φορεί;
λές κι αστράφτει χρυσό τάμα μεσ’ την εκκλησιά
- Άσπρο φερετζέ φορούσε, κόκκινη ποδιά.

Μα κορόιδο σαν τον Πάρι εγώ δεν πιάστηκα
Κι ο Μενούσης μεθυσμένος πάει την έσφαξε
και τις τρείς αφού στεφάνωσα τις γκάστρωσα.
Το πρωί ξεμεθυσμένος πάει την έκλαψε.
.
.

και βέβαια ως γνωστόν αυτά τα έχουν πει πολυ καλύτερα άλλοι ΕΔΩ

.

.

.

5.18 ΡΟΥΦΙΝΟΥ


Μᾶλλον τῶν σοβαρῶν τὰς δουλίδας ἐκλεγόμεσθα͵
οἱ μὴ τοῖς σπαταλοῖς κλέμμασι τερπόμενοι.
ταῖς μὲν χρὼς ἀπόδωδε μύρου σοβαρόν τε φρύαγμα
καὶ μέχρι κινδύνου πεσσομένη σύνοδος·
ταῖς δὲ χάρις καὶ χρὼς ἴδιος καὶ λέκτρον ἑτοῖμον͵
δώροι΄ ἐκ σπατάλης οὐκ ἀλεγιζόμενον.
μιμοῦμαι Πύρρον τὸν Ἀχιλλέος͵ ὃς προέκρινεν
Ἑρμιόνης ἀλόχου τὴν λάτριν Ἀνδρομάχην.

-- -- -- -- - - - - -- -- -- ---- - - --.
αΝαΣυνταξη διατην Περιεφκωλλίαν μας

Οἱ μὴ τοῖς σπαταλοῖς κλέμμασι τερπόμενοι
μᾶλλον τὰς δουλίδας ἐκλεγόμεσθα τῶν σοβαρῶν.
ταῖς μὲν χρὼς ἀπόδωδε μύρου σοβαρόν τε φρύαγμα
καὶ κινδύνου μέχρι πεσσομένη σύνοδος·
ταῖς δὲ χάρις καὶ χρὼς ἴδιος καὶ λέκτρον ἑτοῖμον͵
οὐκ ἀλεγιζόμενον δώροι΄ ἐκ σπατάλης
μιμοῦμαι Πύρρον τὸν Ἀχιλλέος͵ ὃς τὴν λάτριν
Ἀνδρομάχην προέκρινεν Ἑρμιόνης ἀλόχου


--------------------------------------.


Εμεις που δε γουσταρουμε να σπαταλιώμαστε
σε κρυφες, δύσκολες αγαπες με ελεύθερες,
ολες τους ψηλομύτες κι ακατάδεχτες,
τη βρίσκουμε με τα δουλάκια λέω.
Στις πρώτες, ζέχνει το κορμί απo τα αρωματα
και για να τις ξαπλώσεις τραβας χίλια ζορια
ενώ τα δουλικά έχουν τις δικές τους χάρες,
σε περιμένουν πάντα πρόθυμα
κι ουτε ζητάνε ακριβά δωράκια.
Μιμούμαι του Αχιλλέα το γυιό, τον Πύρρο,
που προτιμούσε από την κυρά του την Ερμιόνη
την Ανδρομάχη, σκλάβα για τη λάτρα.

Σημ. τ. Μετ. ήτοι εμού του ιδίου

Ως επίσημος πλέον μεταφραστής αυτού του βρωμερού Ρουφοίνου που την εβρισκε μονο με πόρνες έχω να κανω δυο σημηωματοσχόλια, το πρωτον δια τους σοβαρους και ευσεβεις αναγνωστας και το δευτερον για όλα τα χαμένα κορμιά τα παραστρατημένα που περναν από αυτό το μπλόνκ.
1 λάτρις ίσον δούλα, σκλάβα, εις την αρχαίαν ελλήνικος και λάτρα ίσον οι δουλιές του σπιτιού και ιδιως της κουζίνας εις την νέαν ελλήνικος. Σχετικό βεβαια και το λάτρης, λατρευω, λατρία, πχ λατρία μου λατρια μου, εσυ εισαι τα τρία μου κτλ
2 α] όπως πολύ καλά γνωριζουμε όλοι ο Πύρρος ή Νεοπτόλεμος ηταν γυιος του Αχιλλέα και ελαβε μερος στον Τρωικό και ειχε μπει και στο Δούρειο Ιππο και έσφαξε την Πολυξένη πανω στον ταφο του πατέρα του και πέταξε και τον Αστυάνακτα το βρέφος της Ανδρομαχης από τα τείχη και τουκανε τα μυαλά πολυέλαιο και επίσης όταν μοιράσανε τα λάφυρα όπως πολύ καλα κσέρουμε ολοι την Ανδρομάχη την πηρε για σκλάβα να του πλένει τα σώβρακα στο σπίτι και να σφουνκαρίζει την κουζίνα και βεβαια ολοι πολύ καλα γνωρίζουμε από τας πυγάς πως τη γυναικα του Ερμιόνη την εστειλε πισω στον πεθερό του τον Μενέλαο γιατί την εβρισκε πλεον χοντρα με την Αντρομαχη, αλλα εκoινο που κανενας μας δεν γνωριζει είναι τι διάλο της ψιθίριζε στο αυτί της Ανδρομαχης όταν την zιχτεν-ζάχτωνε, και μονο να υποθεσουμε μπορουμε, μπορουμε πχ να υποθεσουμε ότι της περιεγραφε τι ομορφη καμπυλωτη πτωση εκανε το βρεφος της πέφτοντας από τα τειχη ή σε ποση εκταση σκορπισαν τα μυαλά του ή πόσο τον παρακαλαγε η αδερφη της η Πολυξενη να μην μπήξει στο λαιμο της την μάχαιρα και ποση ωρα σπαρταραγε όταν την έσφαζε και αλλα χειρότερα. Βρε τον Νεοπτόλεμο… πολύ βιτσιόζος ο τυπος….

Αλλα βεβαια ως γνωστόν και αυτά τα εχουν πει άλλοι καλύτερα ΕΔΩ!
.
.

Εἰς πόρνας, ἀναίσχυντον καὶ σαπρὸν καὶ ὅλον γέμον ἀναίδειαν

.


5.35 ΡΟΥΦΙΝΟΥ
'

Πυγὰς αὐτὸς ἔκρινα τριῶν· εἵλοντο γὰρ αὐταὶ
δείξασαι γυμνὴν ἀστεροπὴν μελέων.
καί ῥ΄ ἡ μὲν τροχαλοῖς σφραγιζομένη γελασίνοις
λευκῇ ἀπὸ γλουτῶν ἤνθεεν εὐαφίῃ·
τῆς δὲ διαιρομένης φοινίσσετο χιονέη σὰρξ
πορφυρέοιο ῥόδου μᾶλλον ἐρυθροτέρη·
ἡ δὲ γαληνιόωσα χαράσσετο κύματι κωφῷ͵
αὐτομάτη τρυφερῷ χρωτὶ σαλευομένη.
εἰ ταύτας ὁ κριτὴς ὁ θεῶν ἐθεήσατο πυγάς͵
οὐκέτ΄ ἂν οὐδ΄ ἐσιδεῖν ἤθελε τὰς προτέρας.
.
‘
Τρείς γκόμενες με βάλανε τον κώλο τους να κρίνω
Κι αστράψανε στα μάτια μου τα κάλλη τους γυμνά
Ο πρωτος ολοστρόγγυλος, σφιχτός και προθυμούλης
Και ανθιζε ως τον χούφτωνες μέσα σου η χαρά
Στον άλλον ως του ξάνοιγες χιονάτα τα μεριά του
τριανταφυλλένια ρόδιζε η σάρκα του βαθειά
Κι ο τριτος ο καλύτερος γαλήνια ξαπλωμένος
στρογγυλοχάραζε απαλα σαν κύματα βουβά,
και σάλευε από μόνος του λάγνα, λαχταριστά.

Αχ Πάρι μου αν ειχες δει
αυτούς εδώ τους κώλους
Όταν σου ζήτησαν οι θεές να τις κρίνεις
Θα τις παράταγες για να παίξεις
βόλους.

Μετάφραση εγώ ο χαμένος

================================================
.Τους κώλους ο ίδιος έκρινα τριών· μόνες τους με διάλεξαν
δείχνοντας των μελών τους τη γυμνή την αστραπή.
Στον πρώτο, σφραγισμένο με γελαστές καμπύλες,
λευκή από τους γλουτούς άνθιζε στ' άγγιγμα απαλότητα·
στον άλλον, όπως σηκωνόταν, ρόδιζε η χιονάτη σάρκα1
πιο πορφυρή κι απ' το πιο κόκκινο το ρόδο·
και στον τρίτο, που ήταν ήρεμος, γραφότανε σιγαλό κύμα
το δέρμα τρυφερό, καθώς μονάχος του κουνιόταν.
Αν ο κριτής των θεαινών2 έβλεπε τέτοιους κώλους,
δε θά 'θελε ποτέ να δει παντάπασι τους πρώτους.

1. ρόδιζε η χιονάτη σάρκα: πβ. αντίστοιχα και Μουσαίος, Τὰ καθ' Ἡρὼ καὶ Λέανδρον, στ. 58-59: «ἄκρα δὲ χιονέων φοινίσσετο κύκλα παρειῶν, ὡς ῥόδον ἐκ καλύκων διδυμόχροον» - κοκκίνιζε σαν αίμα ο ακρινός κύκλος των χιονάτων παρειών, σαν ρόδο μεσ' από κάλυκες διχρώματους. Τα ρόδα και τα κρίνα είναι στοιχεία πολύ γνωστά στη γλώσσα των ποιητών.
2. ο κριτής των θεαινών: ο Πάρης.
Μετάφραση-Σχόλια: Κ. Χωρεάνθης

και οπως ειναι πανταπασι γνωστόν ΚΑΙ αυτά τα ειχαν πει καπιοι αλλοι πολυ καλυτερα ΕΔΩ
.
.

.

.

παιδο-μανής, ές,= knabentoll, in Knaben rasend verliebt

.
.
5.19 ΡΟΥΦΙΝΟΥ

Ἐρωτικὸν ἀλλόκοτον

Οὐκέτι παιδομανὴς ὡς πρίν ποτε͵ νῦν δὲ καλοῦμαι
θηλυμανής͵ καὶ νῦν δίσκος ἐμοὶ κρόταλον͵
ἀντὶ δέ μοι παίδων ἀδόλου χροὸς ἤρεσε γύψου
χρώματα καὶ φύκους ἄνθος ἐπεισόδιον·
βοσκήσει δελφῖνας ὁ δενδροκόμης Ἐρύμανθος
καὶ πολιὸν πόντου κῦμα θοὰς ἐλάφους.


Oχι κολόμπο όπως κάποτε
αλλά μουνίκακα πλέον με αποκαλούν.
Τώρα τα νεροπίστολα έγιναν κούκλες
κι αντίς των αγοριών τα αφτιασίδωτα κορμιά
τα μπλαστρωμένα με πούδρες και βότανα με ξετρελαίνουν.
Θα το δεις στη στεριά τωρα να ζεί το ψάρι
κι ο ανθός στην
αμμουδιά.
.
Μετάφραση εγώ ο χαμένος
===================================


Δεν αγαπώ πια τ' αγόρια,
τώρα λιώνω για τα κορίτσια
κι αντί για δίσκο, προτιμώ το κρόταλο,
αντί για το τριχωτό δέρμα των αγοριών,
μου αρέσει το χρώμα της πούδρας
και το εξαιρετικόν άνθος του φυκιού.
Δελφίνια θα βοσκήσει ο δασωμένος Ερύμανθος και ταχιά λαφάκια θα τρέχουν πάνω στ' αφρισμένο κύμα


Μετάφραση Ανωνύμου
===========================

Δεν είμαι πια παιδομανής, σαν μια φορά. Τώρα με λένε
θηλυμανή, και τώρα ο δίσκος μου είναι κρόταλο1.
Κι αντί γι' ατόφιο δέρμα, μ' αρέσουνε του γύψου
το επίχρισμα και του φυκιού τ' άνθος το ξένο.
Δελφίνια θα βοσκήσει ο δενδροφύτευτος Ερύμανθος2
και τ' αφρισμένο κύμα του πελάγου γοργά λάφια.


1. ο δίσκος μου είναι κρόταλο: ο δίσκος ήταν παιγνίδι των αγοριών, το κρόταλο των κοριτσιών.
2. δελφίνια θα βοσκήσει...: πβ. και Αρχίλοχος, 122 West

Μετάφραση-Σχόλια: Κ. Χωρεάνθη

'
βεβαια όλα αυτά μας τάχουν πεί κι άλλοι, εδώ.
.
.

.

.

σιγά το πίμα ...!

.
Νοερόν έλαιον

Καθώς ξέμεινα από λάδι σήμερα και έπρεπε να τηγανίσω πσάρια βγήκα
κ’επιθεώρησα τις κρεβατίνες μασταρότσαμπες
και τρραγανορογούσες.

Τις έστιψα να βγάλουν λάδι αλλά
δυστυχώς θαύματα δεν γίνονται.

Οπότε ζαμάν φού.
.
.

τι φτειάνι ο Γουφ όταν δεν εχει δ'λιά...?

.
5.21 ΡΟΥΦΙΝΟΥ

Εἰς Προδίκην ἑταίραν

Οὐκ ἔλεγον͵ Προδίκη· Γηράσκομεν; οὐ προεφώνουν·
῞Ηξουσιν ταχέως αἱ διαλυσίφιλοι;
νῦν ῥυτίδες καὶ θρὶξ πολιὴ καὶ σῶμα ῥακῶδες͵
καὶ στόμα τὰς προτέρας οὐκέτ΄ ἔχον χάριτας.
μήτις σοι͵ μετέωρε͵ προσέρχεται ἢ κολακεύων
λίσσεται; ὡς δὲ τάφον νῦν σε παρερχόμεθα.

Δε στάλεγα εγώ Προδίκη μου ότι γηράσκομεν? δε στο φώναζα ότι σιμά-ταχειά θα σ'έβρουν όλα τα κακα που διαολοστέλνουν τις αγάπες? Γεμάτη ζάρες εισαι τωρα, μ'άσπρα τα μαλιά
και το κορμί σου σκέτη πατσαβούρα,
ε, και τα χείλη σου σιγά μη σταζουν ηδονές..
Για πες μας, τωρα πια βρε ούφο, πέφτει
στα πόδια σου έστω και ένας με γλυκόλογα και παρακάλια?
Σα να'σαι τάφος ανοιχτος
σε προσπερναμε
οταν συναντιομαστε.



Μετάφραση εγώ.

.

.