Xωριό μου χωριουδάκι μου, και σπιτοκαλυβάκι μου, τραγουδούσε η Βέμπο, μετα τη θεία Λένα. Κατοπιν έτρωγα το χτυπητό αυγό και έτρεχα για παιχνίδι,

.
.
Πως τα κατάφερα σε αυτή τη ζωή να μη μπορω να μιλήσω με λόγια απλά και κατανοητά...

Συνήθισα να κρύβω την απλά αλήθεια πίσω από περίτεχνες, περιδιαγραμμάτου φιοριτούρες και παραμένω γαντζωμένος άγαρμπα και ασύστολα σε εγκεφαλικά κατασκευάσματα μιας διανόησης ερμαφρόδιτης πασπαλισμένης με την άχνη των φόβων.

Ενώ όλα εινα απλά, τοσο απλά, όσο ενα σύννεφο που σεργιανάει στον ουρανό

Τόσο απλά όσο το ''μπού!''που λέει το νήπιο ζητώντας νερό.

.

.

Ο πιιτής αγναντευε το πέλαγος αναμεσά τους ομως έστεκε το παραθύρι.

.
Εάν αυτό ήταν το τελευταιο μου γραπτό,
τότε τι?

Προφανως δεν θα το ήξερα
ειδ' άλλως δεν επροκειτο να γραψω
ουτε λέξη.

Βέβαια δεν μπορω να ειμαι τοσο βεβαιος...
Δεν αποκλειω την περιπτωση να πλακωνόμουνα στο γράψιμο
και νάγραφα σελίδες ατελείωτες
ελπίζοντας ποτέ
να μην
τελειώσει.

Με αυτές λοιπον τις φλυαρίες το μελάνι τρέχει,
με αυτές γεμίζουν οι ημέρες και οι νύχτες.



Δεν ξέρω
που οφείλεται αυτη
η ακατάσχετη μανια μου
να γεμίζω σελιδες με λέξεις
βλέπω
τη ζωή να μπατέρνει
πρέπει
στη μπάντα που βουλιάζει να δεθούνε κολοκύθες,
σαμπρελες παραφουσκωμενες με αέρα κοπανιστό
για να 'ρθεί στα ίσια της .

και μην πιστέψτε στα κομψα νοήματα
που υποδηλώνει καθε κειμενο μου κλεινοντας
πονηρα ματάκι.
ταμπούρλο είναι που βαράει
μονο και μονο για να μη μας πνίξουν
τα νερά.


Δεν εχω να πω τίποτα
Πρεπει ομως κατι να πω.
Ετσι λέγοντας οτιδήποτε
δημιουργώ την προυπόθεση
πως κατι ειχα να πω
και το είπα.

.

.
Έρμαιον βήμα.

Αν καποτε βρεθω προς τη Σουμάτρα
στους οριζόνες του Σίκ Ιμπαλού
θα περπατώ μόνο τα βράδια.
Τη μέρα θα τη βγάζω στη σκιά ενός
ριζιού.
.
.

Σταλινογουφικόν

.
τα πιο επιβλαβη απο τα ψεματα ειναι αυτα που λεει ο καθενας μας στον ιδιο του τον εαυτό.
.
ε, αυτό πραγματι ειναι απ΄τ' άγραφα..
.
.

Τα αιωνια ερωτηματικα....

που τελειωνει η ειλικρίνεια και που αρχιζει ο ερωτας?

το ρημα ''απατώ'' διαφερει απο το ''εξαπατώ''?

αν ''κοιμηθώ'' με καποιον αλλον και του επιτρεψω να δρεψει το κορμι μου εχει μεγαλη διαφορα απο το να σκεφτω απλως να το διαπραξω?

ενας ερωτας αντεχει τις λογικες αναγκες, εστω τις ευλογες περιεργειες οταν εχουν να κανουν με ζητηματα ταμπου, οπως η αληθεια και το ψεμα και οπως το ερωτικο σμιξιμο ?

μπορω να χαρακτηρισω σαν απολυτο και ιδανικο ερωτα αυτον που τα δεχεται αυτα, τα διαπραττει και τα προσπερνα ή αυτον που ουτε καν τα σκεπτεται διοτι δεν τα χρειαζεται?
--------------------------------------------
Μπερδεμενα πραγματα αλλα μπερδεμενες και οι σχεσεις των ανθρωπων και οι ερωτες τους και οι αγαπες τους, μπερδεμενες και οι φωνες του εαυτου μας οταν καθεται και μας μιλαει....
Ω, συγνωμη, κσεχασα το ''απο που ερχομαστε και που παμε?'' χι χι χι....

Σελαβί...

Πρόκε μετά. ε, μετά! εμετά! πλην κετοπρό καλονοτι σεβεντιθρι εστι το ατιμον.

http://www.youtube.com/watch?v=bpV5InLw52U

http://www.youtube.com/watch?v=MWIRjsmmfjk

.

Σημερον η Ημερα της Γυναικας, σημερον, σήμερον..

-Δηλαδή σα να λέμε οτι σήμερον τα καναλια δε θα βαλουν τσόντες...
-Noooo... shit !
-Εμένα μου λές...?

O άνδρας είναι και θα είναι μόνιμα εξαρτημένος από τη γυναίκα.
Η κοινωνία, ο πολιτισμός μας, το είδος μας, είναι και θα είναι κατά βάθος και ουσιαστικά μητριαρχικός.
Η επιστήμη παραμένει ανίσχυρη να το αποτρέψει αυτό.
Όταν θα αρχίσουν να γενιούνται λιγότερα θηλυκά από αρσενικά, τοτε θα είναι η αρχή της αναστροφής.
Αλλά δεν θα συμβει.
Ακόμα και οι ‘’μητριαρχικές’’ κοινωνίες που επικαλούμαστε, ειτε είναι μυθικές είτε ζώσες, το σχήμα του ‘’χαρεμιού’’ εχουν ως πυρήνα τους, αυτούσιο.

Γιατί να το εξηγήσω περισσότερο? Αυτός που δεν κατάλαβε ουδέποτε θα κατανοήσει.

Αλλά ας κάνω μια προσπάθεια.
Τα σπερματοζωάρια γεννιούνται κατά εκατομμύρια καθημερινά ενώ ωάριο γόνιμο έχουμε μόνο ένα το μήνα.
Το κατάλαβες?

Δεν εχουμε αντιληφθει τι εστί γυνή, όχι μονο εμείς οι άντρες αλλά και οι ίδιες.
Στεκόμαστε στη ‘’χρηστική΄΄ του γένους ενώ θα έπρεπε να κατανοήσουμε μονον τη ΄΄δημιουργική’’ του.
Και δια τους πολύ αγράμματους από εσάς, τα στούρνα δηλαδή και τα ΄΄ξύλον απελέκητον’’ θα σας μιλήσω όπως ο Χριστούλης. Τι να κανω …
Προκειται για το νέο μου αριστούργημα. Μόλις θα γράψω το σενάριο και βρω και παραγωγό θα σπάσει ταμείο.

Στην άλλη άκρη του Σύμπαντος Κόσμου, ένας υπερπολιτισμός παίζει με τα άστρα. Σε ένα νηπιαγωγείο, δινουν στα νήπια την εξής άσκηση:
‘’Σβλτιάν σμάντς ιλγκινιάτρομικαλξτλνχφπριτς εσκλχνιατρκλξ μτρτ?’’
Το νήπιο λλλλλλ-8 ως υλικό για το πείραμά του διαλέγει τον πλανήτη Γη. Εξαφανίζει εν ριπή όλη την ανθρωπότητα και αφήνει ζωντανούς μονο δεκα γυναικες με χιλιους άνδρες στη Τζαμάικα και δεκα ανδρες με χίλιες γυναικες στη Λέσβο.Φευγει και επιστρέφει μετά από τριακόσια Γήινα χρονάκια. Τι θα βρεί?

Στη θεωρία λοιπόν είναι ισοδύναμα τα δύο φύλα αλλά στην πράξη όλα εξαρτώνται από τις κυράδες των ανδρών.

Ακόμα λοιπόν και αν αληθεύει ο παραπάνω συλλογισμός και ακομα και αν τον κατανοήσει κάποιος και πεισθεί περι αυτού, ενστικτωδώς φερόμενος και τα πάτρια διαφυλάττων θα αντιδράσει αρνητικά. Εάν ανδρας θα επιχειρήσει να κλείσει την ψαλίδα δια της επιβολής και εάν γυναικα δια της αποβολής. Όπως συμβαινει μεχρι τωρα ανα τους αιωνας.
Aυτη η στάση, ενώ ναι μεν δεν προσφερει στη συννενοηση των δυο φυλων, διαφυλασσει και διατηρεί την υπάρχουσα αντιπαλότητα των, δηλαδή ωφελεί την μεχρι τουδε φυσική τάξη η οποία και ευθύνεται για την αναλογία κατά 51% του θηλυκου στις γεννήσεις.

Και όμως, το κατά συνειδηση ορθό σαν αντίδραση εάν κατανοήσει κάποιος πως η διατηρηση της ανθρωπότητας οφείλεται στην Γυναίκα θα ηταν η φιλότητα και η προσέγγιση.

Αυτό όμως θα ήταν αντίθετο με τον υπάρχοντα Νόμο. Προφανως θα τον ανέτρεπε. Η υπάρχουσα ισορροπία θα άλλαζε. Και η ανθρωπότητα, θα ελάμβανε, το δρομο, της εξαφάνισης…

- Τι λοιπόν λέγεις με, ω Δερκυλίδα? Τω όντι η φωνή της συνειδήσεως αντιβαίνει τον Νόμον? Και η αντιπαλότητα των δυο φύλων διατηρεί τη ζωή?
- Ου νη μη τε αλλά και γαρ Δι’ ου πρω΄ετι.

Τώρα το κατάλαβες?
,
.

http://www.youtube.com/watch?v=g9ghKS5UxmM

.

.
Ας μιλήσουμε λοιπόν...

- Πως σε λένε?
- Τι θα γίνεις όταν θα μεγαλώσεις?
- Εγώ έχω δεί ιπποπόταμο! Εσύ έχεις δεί?
- Πάμε να κάτσουμε στην άμμο.
- Έχει σκοτάδι, θα μας χάσουνε...
- Θές να σου δείξω το πουλάκι μου? Νά! Κοίτα το πως μεγαλώνει!
- Σαχλαμάρες. Εγώ το δικό μου είναι α-ό-ρα-το ! Να, δες, το βλέπεις πουθενά?
- Τόχεις κρυμένο. Ασε να ψαξω να το βρω.
- Δε θα το βρείς, δε θα το βρεις, το δαχτυλίδι, πού ζητείς...
.
-------------------------------------------
.
Ας μιλήσουμε λοιπόν.

- Πού τον θάψατε?
- Δεν θάφτηκε.
- Που τον έχετε....
-Τον δώσαμε. Έπρεπε να τον δωσουμε.
- ....................................
-Αν δεν τον διναμε θα μας χαλάγανε ολότελα.
- .....................................
- Μας άφησαν την πηγή. Και το πέρασμα στις ποταμίες.
- ........................................
- Μας άφησαν και όλα τα μικρά θηλυκά.
- Καλά κάνατε. Αύριο φεύγω.
- Μα μόλις έφτασες...
- Θα φύγω. Φέρτε μου να διαλέξω αρχηγό. Πόσοι απόμειναν?
- Ο μεγαλύτερος ειναι δωδεκα.
- Αυτόν φέρτε μου. Θα ξαναπροκόψετε.
- Το ξέρουμε. Παω να στον φέρω.
.
-----------------------------------
.
Ας μιλήσουμε λοιπόν.

- Δε σε είδα το πρωί στην αγορα..
- Που να κατέβω, πρόφτασα?.
-------------------------------------------
.
Ας μιλήσουμε λοιπόν.

Και όσα πούμε, ας μείνουν σκαλισμενα στο μάρμαρο, ψημένα στον πηλό, χαραγμένα στην άμμο.
Και ας τα πάρει ο άνεμος για να μην ξεχαστούν μέσα σε σάπια σεντούκια και σε αποσκευές παρατημένες σε σταθμούς.
Σε ερτζιανά αταξίδευτα, σε πλοία ποντοπόρα, αφρός των κυμάτων.
Ας μείνουν τα λόγια μας ως ανάμνηση της ανάσας, μυροβολιά χύτρας στη χόβολη, ως πλατάγιασμα ελεύθερου ίππου.

Χρόνος λέξεων ύπαρχος.
Χρόνος λόγων υπάκουος.
Χρόνος ήχος χρωμάτων.
.


-

Έρτεν η Άνοιξη !

.
Ώ!
Άνοιξη τραγουδισμένη απ΄τους ποιητές!

Ώ!
Άνοιξη τραγουδισμένη κι από τους παλουκωμένους!
.
.
..........................................[ μα τί γράφω ο πούστης.....! ]
.
.

ο κακός Ουοφλάρος.

.

.
- Ξάπλα στον ήλιο, στη σεζλόνγκ, στην πισίνα, στη θαλαμηγό σου και να πεθαίνεις από πείνα. Τώρα!
- Να φας φρέσκα γλυκά μέχρι να σκάσεις.
- Σε πόλεμο να χαθείς υπερασπιζόμενος την εξουσία σου.
----------------
''Μοριακόν βάρος ενός ατόμου είναι το γινόμενο της βλάβης του επί το συνημίτονο της τύχης''.
''Η συνισταμένη της συνείδησης ορίζει την ακολουθία των ακαθάρτων''.
''Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία''.
---------------
Όποιος φτάνει στην κορυφή ζεί

παρέα με το θάνατο.

Πως η πραγματικότητα γίνεται φαντασία?
Με τι προβοσκίδα την απομυζώ εγώ?
Τρώω πραγματικότητα και κλάνω φαντασία διότι.

Σαν το μοσχάρι που το σφάζουν.
Σαν το γουρούνι που το σφάζουν.
Σαν το κατσίκι που το σφάζουν,
----------------------------------------
Μαγεία ειναι να περνας από την κλειδαρότρυπα όλον τον όγκο των επιθυμιών.
---------------------------------
Να ζεις μετρημένα.
Να εισαι εργατικός.
Να διασκεδάζεις την επιβίωση.
Να μήν αμελείς τα χρέη σου.
Να μη θολώνεις το μυαλό σου με αυτά που δεν τα χρειάζεσαι.
Να σέβεσαι τον αντίπαλο και αντίπαλοι είναι όλοι, μοιράζεστε το ίδιο οξυγόνο.
Να διαλέξεις για φίλο τον εαυτό σου.
Να μην αφήνεις τις μερες να περναν άδειες, αφέσου πάνω τους να γεμίσουν.
Νά η νάνα η Νανά, μ'έναν ανανά !!
.
.