.

Tο γάρ βία κρατούμενον, φησί τις σοφός, στασιάζει, καιρού λαβόμενον. Το δε εκουσίως και αβιάστως, αεί αστασίαστον.

.

Οπως

.
όπως ανεβαίνουν οι αναρτήσεις έτσι και κατεβαινουν, σαν τσιγαρόβηχας πιάνει το νήπιο καταβροχθίζοντας ενα υποβρύχιο σε καφενείο παραλιακό.

βέβαια η αλληλογραφία των αρχαίων ηγουμένων ποτέ δεν στέγνωσε τα δακρυα στις συναυλίες πλην όμως οι επτά θάλασσες οσο εσύ ζεις επτά μένουν.

η λεωφόρος προς την Κόλαση φωταψίες πέρδεται, πιες τη μπυρίτσα σου και ανεβοκατέβαζε αναρτήσεις.

και όπως θα ξεχάσεις κάποτε αυτά που ούτε τωρα τα θυμάσαι, όπως οι αυριανές χαρές θα σμίξουν με τις προαιώνιες θλίψεις, κόψ

.

τα νευρασθενικά πουλάρια.

.
...υπο το βάρος των σοφων ιδεων που εκκολάπτονται εντος των νεανικών κρανίων, ο ενας κλίνει την κεφαλήν δεξιά....

.. ενω ο έτερος εταίρος αριστερά.

ο τριτος για να ειναι σιγουρος πως δε θα στραβολαιμιασει απο την πολυ σοφία ακουμπάει την γκλάβα του στην πολυθρώνα γυρνοντας την πλατη στα νερα του Ευριπου τα οποία πααίνουν κι ερχονται - πααίνουν κι έρχονται, σα νευρασθενικά πουλάρια.

τίποτα δεν πάει χαμένο.

.
χάνεται το φεγγάρι
πίσω απο το λοφάκι
σαν φετα πορτοκάλι
στο στομα του παιδιού
.
.
.
.
.
.
.

η συγκίνησις των πεπραγμένων

.
η ναι κομμα τι δυσκολο να μη λύσεις για την απουσία του παρελθόντος

θελω να πω ότι μου ειναι δυσκολο να μιλήσω για τις πυρκαγιές μιας καθημερινότητας που ξεπερνούσε τα όρια του θανάτου και τωρα μένει μόνον ως ανάμνηση ολίγων ή ως αδιάφορα ιστορικά αποξέσματα για καποιυς περισότερους .

πόσα χρονια θα πρεπει να περασουν για να παραγραφούν πεπραγμένα που κατασπάραξαν προαιώνιους άγραφους νόμους.


ο μεσαίος, ο υψηλός, αν θυμάμαι καλά τις εξιστορήσεις της μανας μου, ο πατερας μου δε μιλούσε γιαυτά διότι, θα πρεπει να λεγόταν Μπεθάνης και ηταν ο αρχηγός στη νήσο Λέσβο. ο γερος μου άκρη αριστερά. μάλλον πανω σε κατι σαν προπροπολεμική κανονιοφόρο. αποπλέουν για τη νήσο Σάμο να παίξουν ντουφεκίδι. καπου ειχα διαβάσει πως η τελευταια σφαίρα του ελληνικού εμφύλιου ρίχτηκε εκεί και μάλιστα κοντά στο χωριό του όπου και τον έστειλε το σύστημα συστημένον και πάνοπλο.

εχω μια αξιοπεριεργη ιδιότητα να θυμαμαι στιγμιότυπα απο τα παρα πολυ μικράτα μου και ισως γιαυτό τα πετάω όλα τα παλια, βιβλια, φωτογραφίες, σημειωσεις, δισκους, πετρες και κεραμύδια, δε θελω, ελάχιστα γλυτωνουν ακόμα, και ετσι, αν και εντεκα μηνών μόνον, θυμάμαι ολοζώντανα τη σκηνή, πραγμα απίστευτο, που έφευγε ο γερος μου γιαυτό το ταξίδι, θα πρεπει να ηταν καμια ωρα πριν να τραβηχτει η φωτογραφία, και εγω στο μπαλκονόσκαλο έκλαιγα σπαραχτικά στην αγκαλιά της μανας μου και ο γερος μου ολο καθυστερούσε τον αποχωρισμό και μου γλυκομιλούσε ενω το τζίπ τον περίμενε με αναμενη τη μηχανή αλλα εγω δε σταματαγα το γοερό κλάμα όχι επειδή ειχα τρομάξει απο την περικεφαλαία του μιας και δεν φορούσε αλλά μαλλον απο τα συμφραζόμενα που θα ειχε παρει το αφτί μου και ετσι αυτη η σκηνή πολύ αργότερα με βοήθησε να αντιληφθώ ότι όπως στον Τρωικό και οπως σε ολους τους πολέμους , κακοί δεν υπαρχουν, για τα παιδιά κακοί ειναι ''οι άλλοι'' και καλοί μονο τάδερφια τους, αρα για καποιον που αδέρφια του έχει όλον τον κοσμο κακοί δεν υπάρχουν, θύματα ειναι ολοι, αναθύματα ανίερων προσδοκιών και θυμιάματα αναπόδεκτα ανόσιων ορέξεων.

και ετσι ακριβως οπως τον πέταξαν από τα τείχη και έσκασε πανω στα λιθαρογρκρεμίσματα παριφερόμουνα λοιπόν και 'γω εικοσιέξι χρονους μετά σουρωμένος μεσα σε ερείπια ακολουθόντας αλλον εναν απο τους αμετρητους Αστυάνακτες της εποχης ψάχνοντας δηθεν για μυλόπετρες οπότε τι πιο φυσικό μόλις βρεθηκα μπρός σε δυό μυλόπετρες σπασμενες να αναφωνήσω αποσβολωμένος σπασάν οι μητρόπετρες καθότι είτε Ανδρομάχη λέγεται ή Βαγγελιώ ή κυρα-Βασίλω, μία η μήτρα και απαρηγόρητη και αυτή σε αλέθει στο διηνεκές.

το γονίδιο του χιμπατζη και το ντιενέι του χομοσάπιενς

σιγά την συντακτικη βουλή του 2015 μπρε! τετοια χαμπερια γραφεις για να γελάμε αλλα οι αναγνωστες σου τα παιρνουν σοβαρα, γραψε την αλήθεια, γραψε οτι τιποτα δε θα γινει και θα πεθαίνουμε στους δρομους ως οι σκλάβοι που τους πέταξαν στη Σαχάρα, ανατροπή με τριαξονικό. Γράψε πως όλα τα 1-1-4 και ολες οι εξεγερσεις και ολες οι επαναστασεις και ολες οι ''κατακτήσεις'' των εργαζομένων μεχρι τωρα ητανε μια μούφα, μία πατάτα, αναγκαία για να μπορεσει να επιβιώσει στις συνθήκες που επικρατουσαν και να συνεχισει να διαιωνίζεται το γονίδιο του χιμπατζή μεσα στο ντιενέι του χομοσάπιενς.
Φούμαρα όλα, και το συνταγμα και το ελλάντα και ο παπαφλέσας και ο μαραθώνας και ο ομηρος και ο Σάκκος και Βαντσέτης. Πέτυχα το μεσμέρι που κατέβηκα στην ερημη ακτή να λούσω το κορμί μου στη θάλασσα ενα ζευγάρι Γάλλων με δύο μικρά αγοράκια,7 και 10, και επειδή μιλούσαν σιγανά παρα την ερημιά, τους χαιρέτησα. όμορφα τα παιδάκια σας τους λέω, και τί θαρραλέα! τοσο μικρά και να βουτάν στη θαλασσα με μάσκα! και ο Γάλλος δάκρυσε, τι κλαίς του λέω, δεν κλαίω, μου λέει, απλά δακρύζω, γιατί ο Ναπολέων Βοναπάρτης θαντα πάρει όπου νάναι να μου τα σκοτώσει στο Αούστερλιτς.....
σταρκίδια μου και η προύσα και η αλεξάνδρεια
σιγα μην παω στο τζιμπουκιστάν να τρωω καρύδια
οπως και να το ειχαμε παιξει το παιχνίδι εδω θα καταλήγαμε διότι, να τα γραψουμε όλα στα παπάρια μας.
η μονη διαφορά ειναι πως θα μπορουσαμε να ειχαμε στην ακρη μια μικρη περιουσία και να τα γραφαμε γελόντας ενω τωρα τα παπαρογράφουμε τριζοντας τα δοντια επειδή χρωστάμε τα εννιάημερα του Καλλιγούλα.
Κλεψεναφάς λοιπόν κιαρπαξενάχεις ή απόβαλλε απο μέσα σου το γονίδιο του χιμπατζή και περιμενε τον Γκοντό.

ΥΣ
τα σχολια τα καταργησα οριστικα και αμετακλητα και καθε νεο ποστ θα μενει αναρτημενο 3-4 μερες και μετα θα σβύνεται, '' ...και Δήλος άδηλος έσεται, και Σάμος άμμος...'' διότι.-
.
.