.
ΡΟΥΦΙΝΟΥ.
Εἰς Προδίκην ἑταίραν
Λουσάμενοι͵ Προδίκη͵ πυκασώμεθα καὶ τὸν ἄκρατον
ἕλκωμεν κύλικας μείζονας αἰρόμενοι.
βαιὸς ὁ χαιρόντων ἐστὶν βίος· εἶτα τὰ λοιπὰ
γῆρας κωλύσει͵ καὶ τὸ τέλος θάνατος.
.
Αντε Προδίκη μουναρα μου,
άντε, ας μπανιαριστούμε.
και ας στολιστούμε με λουλούδια,
και σκέτο το κρασί με κύπελλα μεγάλα ας αρχίσουμε να κατεβάζουμε.
Τα χρόνια της χαράς περνάνε σαν αγέρας·
κι έρχονται τα γεράματα, κακά ψυχρά κι ανάποδα,
και τέλος ο θάνατος, ο θάνατος.
Ναι, ο θάνατος.
Μετάφραση Εγώ
.
.
.
.
Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010
Τετάρτη 25 Αυγούστου 2010
ολη η αλήθεια για τη νήσο του Πάσχα
Μήτσος ο Γιαννακού βιώσας αφανῶς μπατσεύων, κατέλιπεν υἱὸν ἐκ γυναικὸς εὐδοκίμου, Κουκούλας, Γούφαν. ἐπεὶ δὲ τῆς ανοησίας Μητσάρα προσηκούσης ἰδιότης ἐδόκει βιοτεύσειν ὁ Γούφας, ἤχθη τὴν λεγομένην ἀγωγὴν ἐν Ελλάδι, τρυφυλήν μὲν οὖσαν τῇ διαίτῃ καὶ φαύλην, παιδεύουσαν δὲ τοὺς νέους μαλακιζεσθαι. διὸ καί φασιν ὑπὸ της Μερκελίδου τὴν Ελλάδαν προσηγορεῦσθαι “χλαπασίμβροτον,” ὡς μάλιστα διὰ τῶν ἐθῶν τοὺς πολίτας τοῖς νόμοις απειθείς καὶ χειραήθεις ποιοῦσαν, ὥσπερ ἵππους εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς αμολυμένους. ταύτης ἀφίησιν ὁ νόμος τῆς ἀνάγκης τοὺς ἐπὶ ανοησία τρεφομένους παῖδας. Γούφα δὲ καὶ τοῦτο ὑπῆρξεν ἴδιον, ἐλθεῖν ἐπὶ τὸ ξαπλάρειν μὴ ἀπαίδευτον τοῦ καρατεμπελιάζειν. διὸ καὶ πολὺ του Γουφός εὐαρμοστότατον αὑτὸν ταις γυναιξί παρέσχε, τῷ φύσει χαοτικῷ καὶ αρτζιμπουρτζικῷ προσκτησάμενος ἀπὸ τῆς ἀγωγῆς τὸ δημοτικὸν σχολειον καὶ φιλάνθρωπον κατηχητικόν
Τρίτη 24 Αυγούστου 2010
Ολη η αλήθεια για τη νήσο Κέρνηl
.
...και οχι βεβαια Πιτκαίρνη σιγα μην ειναι Πητ κέρνα ή Πετρο Κερασιά..
.
Ἅννωνος Καρχηδονίων βασιλέως περίπλους τῶν ὑπὲρ τὰς Ἡρακλέους Στήλας Λιβυκῶν τῆς γῆς μέρων, ὃν καὶ ἀνέθηκεν ἐν τῷ τοῦ Κρόνου τεμένει, δηλοῦντα τάδε·
ἔδοξε Καρχηδονίοις Ἅννωνα πλεῖν ἔξω Στηλῶν Ἡρακλείων καὶ πόλεις κτίζειν Λιβυφοινίκων. καὶ ἔπλευσε πεντηκοντόρους ἑξήκοντα ἄγων, καὶ πλῆθος ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν εἰς ἀριθμὸν μυριάδων τριῶν καὶ σῖτα καὶ τὴν ἄλλην παρασκευήν.
ὡς δ᾽ ἀναχθέντες τὰς Στήλας παρημείψαμεν καὶ ἔξω πλοῦν δυοῖν ἡμερῶν ἐπλεύσαμεν, ἐκτίσαμεν πρώτην πόλιν, ἥντινα ὠνομάσαμεν Θυμιατήριον· πεδίον δ᾽ αὐτῇ μέγα ὑπῆν.
κἄπειτα πρὸς ἑσπέραν ἀναχθέντες ἐπὶ Σολόεντα, Λιβυκὸν ἀκρωτήριον λάσιον δένδρεσι, συνήλθομεν. ἔνθα Ποσειδῶνος ἱερὸν ἱδρυσάμενοι πάλιν ἐπέβημεν πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα ἡμέρας ἥμισυ, ἄχρι ἐκομίσθημεν εἰς λίμνην οὐ πόῤῥω τῆς θαλάττης κειμένην, καλάμου μεστὴν πολλοῦ καὶ μεγάλου· ἐνῆσαν δὲ καὶ ἐλέφαντες καὶ τἆλλα θηρία νεμόμενα πάμπολλα.
τήν τε λίμνην παραλλάξαντες ὅσον ἡμέρας πλοῦν, κατῳκίσαμεν πόλεις πρὸς τῇ θαλάττῇ καλουμένας Καρικόν τε τεῖχος καὶ Γύττην καὶ Ἄκραν καὶ Μέλιτταν καὶ Ἄραμβυν.
κἀκεῖθεν δ᾽ ἀναχθέντες ἤλθομεν ἐπὶ μέγαν ποταμὸν Λίξον, ἀπὸ τῆς Λιβύης ῥέοντα. παρὰ δ᾽ αὐτὸν νομάδες ἄνθρωποι Λιξῖται βοσκήματ᾽ ἔνεμον, παρ᾽ οἷς ἐμείναμεν ἄχρι τινὸς φίλοι γενόμενοι.
τούτων δὲ καθύπερθεν Αἰθίοπες ᾤκουν ἄξενοι, γῆν νεμόμενοι θηριώδη, διειλημμένην ὄρεσι μεγάλοις, ἐξ ὧν ῥεῖν φασι τὸν Λίξον, περὶ δὲ τὰ ὄρη κατοικεῖν ἀνθρώπους ἀλλοιομόρφους, Τρωγλοδύτας· οὓς ταχυτέρος ἵππων ἐν δρόμοις ἔφραζον οἱ Λιξῖται.
λαβόντες δὲ παρ᾽ αὐτῶν ἑρμηνέας, παρεπλέομεν τὴν ἐρήμην πρὸς μεσημβρίαν δύο ἡμέρας· ἐκεῖθεν δὲ πάλιν πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα ἡμέρας δρόμον.
ἔνθα εὕρομεν ἐν μυχῷ τινος κόλπου νῆσον μικράν, κύκλον ἔχουσαν σταδίων πέντε· ἣν κατῳκίσαμεν, Κέρνην ὀνομάσαντες. ἐτεκμαιρόμεθα δ᾽ αὐτὴν ἐκ τοῦ περίπλου κατ᾽ εὐθὺ κεῖσθαι Καρχηδόνος· ἐῴκει γὰρ ὁ πλοῦς ἔκ τε Καρχηδόνος ἐπὶ Στήλας κἀκεῖθεν ἐπὶ Κέρνην.
τοὐντεῦθεν εἰς λίμνην ἀφικόμεθα, διά τινος ποταμοῦ μεγάλου διαπλεύσαντες, ᾧ ὄνομα Χρέτης. εἶχε δὲ νήσους ἡ λίμνη τρεῖς μείζους τῆς Κέρνης. ἀφ᾽ ὧν ἡμερήσιον πλοῦν κατανύσαντες εἰς τὸν μυχὸν τῆς λίμνης ἤλθομεν, ὑπὲρ ἣν ὄρη μέγιστα ὑπερέτεινε, μεστὰ ἀνθρώπων ἀγρίων, δέρματα θήρεια ἐνημμένων, οἳ πέτροις βάλλοντες ἀπήραξαν ἡμᾶς, κωλύοντες ἐκβῆναι.
ἐκεῖθεν πλέοντες εἰς ἕτερον ἤλθομεν ποταμὸν μέγαν καὶ πλατύν, γέμοντα κροκοδείλων καὶ ἵππων ποταμίων. ὅθεν δὴ πάλιν ἀποστρέψαντες εἰς Κέρνην ἐπανήλθομεν.
ἐκεῖθεν δὲ ἐπὶ μεσημβρίαν ἐπλεύσαμεν δώδεκα ἡμέρας, τὴν γῆν παραλεγόμενοι, ἣν πᾶσαν κατῴκουν Αἰθίοπες φεύγοντες ἡμᾶς καὶ οὐχ ὑπομένοντες· ἀσύνετα δ᾽ ἐφθέγγοντο καὶ τοῖς μεθ᾽ ἡμῶν Λιξίταις. τῇ δ᾽ οὖν τελευταίᾳ ἡμέρᾳ προσωρμίσθημεν ὄρεσι μεγάλοις δασέσιν. ἦν δὲ τὰ τῶν δένδρων ξύλα εὐώδη τε καὶ ποικίλα.
περιπλεύσαντες δὲ ταῦτα ἡμέρας δύο ἐγινόμεθα ἐν θαλάττης χάσματι ἀμετρήτῳ, ἧς ἐπὶ θάτερα πρὸς τῇ γῇ πεδίον ἦν. ὅθεν νυκτὸς ἀφεωρῶμεν πῦρ ἀναφερόμενον πανταχόθεν κατ᾽ ἀποστάσεις, τὸ μὲν πλέον, τὸ δ᾽ ἔλλατον.
ὑδρευσάμενοι δ᾽ ἐκεῖθεν ἐπλέομεν εἰς τοὔμπροσθεν ἡμέρας πέντε παρὰ γῆν, ἄχρι ἤλθομεν εἰς μέγαν κόλπον, ὃν ἔφασαν οἱ ἑρμηνέες καλεῖσθαι Ἑσπέρου Κέρας. ἐν δὲ τούτῳ νῆσος ἦν μεγάλη καὶ ἐν τῇ νήσῳ λίμνη θαλασσώδης, ἐν δὲ ταύτῃ νῆσος ἑτέρα, εἰς ἣν ἀποβάντες ἡμέρας μὲν οὐδὲν ἀφεωρῶμεν ὅτι μὴ ὕλην, νυκτὸς δὲ πυρά τε πολλὰ καιόμενα, καὶ φωνὴν αὐλῶν ἠκούομεν κυμβάλων τε καὶ τυμπάνων πάταγον καὶ κραυγὴν μυρίαν. φόβος οὖν ἔλαβεν ἡμᾶς, καὶ οἱ μάντεις ἐκέλευον ἐκλείπειν τὴν νῆσον.
ταχὺ δ᾽ ἐκπλεύσαντες παρημειβόμεθα χώραν διάπυρον θυμιαμάτων μεστήν· μέγιστοι δ᾽ ἀπ᾽ αὐτῆς πυρώδεις ῥύακες ἐνέβαλλον εἰς τὴν θάλατταν. ἡ γῆ δ᾽ ὑπὸ θέρμης ἄβατος ἦν. ταχύ οὖν κἀκεῖθεν φοβηθέντες ἀπεπλεύσαμεν.
τέτταρας δ᾽ ἡμερας φερόμενοι νυκτὸς τὴν γῆν ἀφεωρῶμεν φλογὸς μεστήν· ἐν μέσῳ δ᾽ ἦν ἠλίβατόν τι πῦρ, τῶν ἄλλων μεῖζον, ἁπτόμενον ὡς ἐδόκει τῶν ἄστρων. τοῦτο δ᾽ ἡμέρας ὄρος ἐφαίνετο μέγιστον, Θεῶν Ὄχημα καλούμενον.
τριταῖοι δ᾽ ἐκεῖθεν πυρώδεις ῥύακας παραπλεύσαντες ἀφικόμεθα εἰς κόλπον Νότου Κέρας λεγόμενον. ἐν δὲ τῷ μυχῷ νῆσος ἦν, ἐοικυῖα τῇ πρώτῃ, λίμνην ἔχουσα· καὶ ἐν ταύτῃ νῆσος ἦν ἑτέρα, μεστὴ ἀνθρώπων ἀγρίων. πολὺ δὲ πλείους ἦσαν γυναῖκες, δασεῖαι τοῖς σώμασιν, ἃς οἱ ἑρμηνέες ἐκάλουν Γορίλλας. διώκοντες δὲ ἄνδρας μὲν συλλαβεῖν οὐκ ἠδυνήθημεν, ἀλλὰ πάντες μὲν ἐξέφυγον, κρημνοβάται ὄντες καὶ τοῖς πέτροις ἀμυνόμενοι, γυναῖκας δὲ τρεῖς, αἳ δάκνουσαί τε καὶ σπαράττουσαι τοὺς ἄγοντας οὐκ ἤθελον ἕπεσθαι. ἀποκτείναντες μέντοι αὐτὰς ἐξεδείραμεν καὶ τὰς δορὰς ἐκομίσαμεν εἰς Καρχηδόνα.
οὐ γὰρ ἔτι ἐπλεύσαμεν προσωτέρω, τῶν σίτων ἡμᾶς ἐπιλιπόντων.
.
...και οχι βεβαια Πιτκαίρνη σιγα μην ειναι Πητ κέρνα ή Πετρο Κερασιά..
.
Ἅννωνος Καρχηδονίων βασιλέως περίπλους τῶν ὑπὲρ τὰς Ἡρακλέους Στήλας Λιβυκῶν τῆς γῆς μέρων, ὃν καὶ ἀνέθηκεν ἐν τῷ τοῦ Κρόνου τεμένει, δηλοῦντα τάδε·
ἔδοξε Καρχηδονίοις Ἅννωνα πλεῖν ἔξω Στηλῶν Ἡρακλείων καὶ πόλεις κτίζειν Λιβυφοινίκων. καὶ ἔπλευσε πεντηκοντόρους ἑξήκοντα ἄγων, καὶ πλῆθος ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν εἰς ἀριθμὸν μυριάδων τριῶν καὶ σῖτα καὶ τὴν ἄλλην παρασκευήν.
ὡς δ᾽ ἀναχθέντες τὰς Στήλας παρημείψαμεν καὶ ἔξω πλοῦν δυοῖν ἡμερῶν ἐπλεύσαμεν, ἐκτίσαμεν πρώτην πόλιν, ἥντινα ὠνομάσαμεν Θυμιατήριον· πεδίον δ᾽ αὐτῇ μέγα ὑπῆν.
κἄπειτα πρὸς ἑσπέραν ἀναχθέντες ἐπὶ Σολόεντα, Λιβυκὸν ἀκρωτήριον λάσιον δένδρεσι, συνήλθομεν. ἔνθα Ποσειδῶνος ἱερὸν ἱδρυσάμενοι πάλιν ἐπέβημεν πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα ἡμέρας ἥμισυ, ἄχρι ἐκομίσθημεν εἰς λίμνην οὐ πόῤῥω τῆς θαλάττης κειμένην, καλάμου μεστὴν πολλοῦ καὶ μεγάλου· ἐνῆσαν δὲ καὶ ἐλέφαντες καὶ τἆλλα θηρία νεμόμενα πάμπολλα.
τήν τε λίμνην παραλλάξαντες ὅσον ἡμέρας πλοῦν, κατῳκίσαμεν πόλεις πρὸς τῇ θαλάττῇ καλουμένας Καρικόν τε τεῖχος καὶ Γύττην καὶ Ἄκραν καὶ Μέλιτταν καὶ Ἄραμβυν.
κἀκεῖθεν δ᾽ ἀναχθέντες ἤλθομεν ἐπὶ μέγαν ποταμὸν Λίξον, ἀπὸ τῆς Λιβύης ῥέοντα. παρὰ δ᾽ αὐτὸν νομάδες ἄνθρωποι Λιξῖται βοσκήματ᾽ ἔνεμον, παρ᾽ οἷς ἐμείναμεν ἄχρι τινὸς φίλοι γενόμενοι.
τούτων δὲ καθύπερθεν Αἰθίοπες ᾤκουν ἄξενοι, γῆν νεμόμενοι θηριώδη, διειλημμένην ὄρεσι μεγάλοις, ἐξ ὧν ῥεῖν φασι τὸν Λίξον, περὶ δὲ τὰ ὄρη κατοικεῖν ἀνθρώπους ἀλλοιομόρφους, Τρωγλοδύτας· οὓς ταχυτέρος ἵππων ἐν δρόμοις ἔφραζον οἱ Λιξῖται.
λαβόντες δὲ παρ᾽ αὐτῶν ἑρμηνέας, παρεπλέομεν τὴν ἐρήμην πρὸς μεσημβρίαν δύο ἡμέρας· ἐκεῖθεν δὲ πάλιν πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα ἡμέρας δρόμον.
ἔνθα εὕρομεν ἐν μυχῷ τινος κόλπου νῆσον μικράν, κύκλον ἔχουσαν σταδίων πέντε· ἣν κατῳκίσαμεν, Κέρνην ὀνομάσαντες. ἐτεκμαιρόμεθα δ᾽ αὐτὴν ἐκ τοῦ περίπλου κατ᾽ εὐθὺ κεῖσθαι Καρχηδόνος· ἐῴκει γὰρ ὁ πλοῦς ἔκ τε Καρχηδόνος ἐπὶ Στήλας κἀκεῖθεν ἐπὶ Κέρνην.
τοὐντεῦθεν εἰς λίμνην ἀφικόμεθα, διά τινος ποταμοῦ μεγάλου διαπλεύσαντες, ᾧ ὄνομα Χρέτης. εἶχε δὲ νήσους ἡ λίμνη τρεῖς μείζους τῆς Κέρνης. ἀφ᾽ ὧν ἡμερήσιον πλοῦν κατανύσαντες εἰς τὸν μυχὸν τῆς λίμνης ἤλθομεν, ὑπὲρ ἣν ὄρη μέγιστα ὑπερέτεινε, μεστὰ ἀνθρώπων ἀγρίων, δέρματα θήρεια ἐνημμένων, οἳ πέτροις βάλλοντες ἀπήραξαν ἡμᾶς, κωλύοντες ἐκβῆναι.
ἐκεῖθεν πλέοντες εἰς ἕτερον ἤλθομεν ποταμὸν μέγαν καὶ πλατύν, γέμοντα κροκοδείλων καὶ ἵππων ποταμίων. ὅθεν δὴ πάλιν ἀποστρέψαντες εἰς Κέρνην ἐπανήλθομεν.
ἐκεῖθεν δὲ ἐπὶ μεσημβρίαν ἐπλεύσαμεν δώδεκα ἡμέρας, τὴν γῆν παραλεγόμενοι, ἣν πᾶσαν κατῴκουν Αἰθίοπες φεύγοντες ἡμᾶς καὶ οὐχ ὑπομένοντες· ἀσύνετα δ᾽ ἐφθέγγοντο καὶ τοῖς μεθ᾽ ἡμῶν Λιξίταις. τῇ δ᾽ οὖν τελευταίᾳ ἡμέρᾳ προσωρμίσθημεν ὄρεσι μεγάλοις δασέσιν. ἦν δὲ τὰ τῶν δένδρων ξύλα εὐώδη τε καὶ ποικίλα.
περιπλεύσαντες δὲ ταῦτα ἡμέρας δύο ἐγινόμεθα ἐν θαλάττης χάσματι ἀμετρήτῳ, ἧς ἐπὶ θάτερα πρὸς τῇ γῇ πεδίον ἦν. ὅθεν νυκτὸς ἀφεωρῶμεν πῦρ ἀναφερόμενον πανταχόθεν κατ᾽ ἀποστάσεις, τὸ μὲν πλέον, τὸ δ᾽ ἔλλατον.
ὑδρευσάμενοι δ᾽ ἐκεῖθεν ἐπλέομεν εἰς τοὔμπροσθεν ἡμέρας πέντε παρὰ γῆν, ἄχρι ἤλθομεν εἰς μέγαν κόλπον, ὃν ἔφασαν οἱ ἑρμηνέες καλεῖσθαι Ἑσπέρου Κέρας. ἐν δὲ τούτῳ νῆσος ἦν μεγάλη καὶ ἐν τῇ νήσῳ λίμνη θαλασσώδης, ἐν δὲ ταύτῃ νῆσος ἑτέρα, εἰς ἣν ἀποβάντες ἡμέρας μὲν οὐδὲν ἀφεωρῶμεν ὅτι μὴ ὕλην, νυκτὸς δὲ πυρά τε πολλὰ καιόμενα, καὶ φωνὴν αὐλῶν ἠκούομεν κυμβάλων τε καὶ τυμπάνων πάταγον καὶ κραυγὴν μυρίαν. φόβος οὖν ἔλαβεν ἡμᾶς, καὶ οἱ μάντεις ἐκέλευον ἐκλείπειν τὴν νῆσον.
ταχὺ δ᾽ ἐκπλεύσαντες παρημειβόμεθα χώραν διάπυρον θυμιαμάτων μεστήν· μέγιστοι δ᾽ ἀπ᾽ αὐτῆς πυρώδεις ῥύακες ἐνέβαλλον εἰς τὴν θάλατταν. ἡ γῆ δ᾽ ὑπὸ θέρμης ἄβατος ἦν. ταχύ οὖν κἀκεῖθεν φοβηθέντες ἀπεπλεύσαμεν.
τέτταρας δ᾽ ἡμερας φερόμενοι νυκτὸς τὴν γῆν ἀφεωρῶμεν φλογὸς μεστήν· ἐν μέσῳ δ᾽ ἦν ἠλίβατόν τι πῦρ, τῶν ἄλλων μεῖζον, ἁπτόμενον ὡς ἐδόκει τῶν ἄστρων. τοῦτο δ᾽ ἡμέρας ὄρος ἐφαίνετο μέγιστον, Θεῶν Ὄχημα καλούμενον.
τριταῖοι δ᾽ ἐκεῖθεν πυρώδεις ῥύακας παραπλεύσαντες ἀφικόμεθα εἰς κόλπον Νότου Κέρας λεγόμενον. ἐν δὲ τῷ μυχῷ νῆσος ἦν, ἐοικυῖα τῇ πρώτῃ, λίμνην ἔχουσα· καὶ ἐν ταύτῃ νῆσος ἦν ἑτέρα, μεστὴ ἀνθρώπων ἀγρίων. πολὺ δὲ πλείους ἦσαν γυναῖκες, δασεῖαι τοῖς σώμασιν, ἃς οἱ ἑρμηνέες ἐκάλουν Γορίλλας. διώκοντες δὲ ἄνδρας μὲν συλλαβεῖν οὐκ ἠδυνήθημεν, ἀλλὰ πάντες μὲν ἐξέφυγον, κρημνοβάται ὄντες καὶ τοῖς πέτροις ἀμυνόμενοι, γυναῖκας δὲ τρεῖς, αἳ δάκνουσαί τε καὶ σπαράττουσαι τοὺς ἄγοντας οὐκ ἤθελον ἕπεσθαι. ἀποκτείναντες μέντοι αὐτὰς ἐξεδείραμεν καὶ τὰς δορὰς ἐκομίσαμεν εἰς Καρχηδόνα.
οὐ γὰρ ἔτι ἐπλεύσαμεν προσωτέρω, τῶν σίτων ἡμᾶς ἐπιλιπόντων.
.
Δευτέρα 16 Αυγούστου 2010
Παρασκευή 13 Αυγούστου 2010
Ολη η αλήθεια για τη βαρεμάρα
.
Το τέλειον έγκλημα.
Ο Χαρίλαος την 17ην Μαρτίου 1972 ήτο σαράντα δύο χρονων περασμενα. Πριν εξη μηνες ειχε απολυθει απ το νοσοκομειο. Ζουσε με την μητερα του, την θυγατέρα του και ενα σουβενιρ απο την Πόλη του Μεξικού.
Η μέρα που αναφερόμαστε ειναι ακριβώς αυτή, η 17η Μαρτίου 1972. Στη Θεσσαλονίκη, οπου βρισκεται ο Χαρίλαος.
Είναι γύρο στις τέσσερες το απόγευμα. Ο καιρός είναι συννεφιασμένος. Η πόλις της Θεσσαλονίκης αλγεί για άγνωστους λόγους. Αλγεί όμως οπωσδήποτε.
Ο Χαρίλαος περπατα στην οδο Τσιμισκή στο δεξιο πεζοδρόμιο, βαδίζοντας απ την Αριστοτέλους προς την Διαγώνιο, και βρίσκεται μεταξύ του ζαχαροπλαστείου Φλόκα και της μικρής τριγωνικης νησίδος που σχηματίζεται στην συμβολη της οδου Κούσκουρα με την οδο Τσιμισκή.
Ο Χαρίλαος φορά πουλόβερ πλεκτόν χειροποίητον. Πολλοι περιπατητές φορούν πουλόβερ διοτι ο καιρός, όχι παράλογα, είναι κρύος.
Ο Χαρίλαος σταθμίζει το βήμα του έμπροσθεν μιας βιτρίνας νεωτερισμών. Εξετάζει τα ενδύματα που εκθέτει ο καταστηματάρχης και τας αναγραφομένας επ αυτων τιμας. Δίπλα εις τον Χαρίλαον αράζει ένας νεαρος με καμπαρντίναν. Εξετάζει και αυτος. Είναι ιδιοκτήτης συνοικιακού καταστηματος και κάμνει συγκρίσεις.
Από την οδό Τσιμισκή εμφανιζομαι εγω, οδηγών την κούρσα μου. Ρίπτω εν βλέμμα εις τον Χαρίλαον τον οποίον δεν γνωρίζω, και φεύγω. Άλλωστε ουδέποτε τον είδα έκτοτε.
Ο Χαρίλαος τώρα λέει στον νεαρό.
- ΄΄ Χαίρετε νεαρέ κύριε. Ωραία γυναικεία εσώβρακα εκτίθενται εδώ΄΄
- ΄΄ Ναι ΄΄ απαντα ο νεαρός ΄΄ κι άμα λάχει κάνουμε ντού το βράδι και τα τρώμε΄΄
Ο Χαρίλαος περιέπεσεν εις σκέψιν η οποια τυραννικώς εκλυδόνιζεν
το μυαλό του, συμπαρομαρτούντως και του αβυσσαλέου βλέμματος
του νεαρού ο οποίος τον εβελόνιζεν δια να λάβει την απάντησιν.
Ο Χαρίλαος εσκέπτετο.
- ΄΄ Τι εννοεί? Να κλέψομεν τα εσώρουχα και να φάγωμεν ότι αγοράσομεν με τα χρήματα τα οποία θα λάβομεν εκ της πωλήσεως των εσωρούχων εις κλεπταποδόχους ή φετιχιστάς? Να φάγωμεν τα εσώρουχα? Ή εισερχόμενοι εις το καταστημα να κατευθυνθούμε εις το πατάριον όπου θα τα κάνουμε και κατόπιν θα τα φάμε? Και διατι να τα φάμε? Δια να μην αφήσομεν ίχνη? ΄΄
Παρεσύρετο όμως ο Χαρίλαος εκών άκων εις την απαίτησιν του νεαρου για μίαν απάντησιν, ώστε θεώρησε πρέπον να συνομολογήσει κατά πρωτον μεθ΄αυτού και κατόπιν να σκεφτει περι την έννοιαν του ΄΄τα τρώμε΄΄ Ετσι, απάντησε…
- ΄΄ Καλά΄΄.
Και συνέχισε συνθηματικώς δια προφυλακτικούς λόγους, λέγων…
--- ΄΄ Αστάν περπάν κουρού τουρβέλ. Εξί πουτού, τσούκ ταμουρμούτανα ΄΄.
Ο νεαρός συνεφώνησε, του έκλεισε με νόημα τον δεξιόν σοβαρόν οφθαλμόν ενώ ο αριστερός εκοιμάτο μονίμως κάτωθεν του μαύρου τουλπανίου το οποίον είθισται να χρησιμοποιούν οι μονόφθαλμοί. και απεχώρισεν.
Την ιδίαν νύκτα της 17ης Μαρτίου 1972 ο Χαρίλαος απεφάσισεν να δολοφονήσει.
Είναι μεσάνυχτα.
Ενώ εγώ κατέρχομαι την οδον από τας εργατικάς πολυκατοικίας του Φοίνικος προς το κεντρον της πόλεως, ο Χαρίλαος, εις το δωμάτιον του οποίου το φως παραμένει αναμένον, συλλογίζεται εις το γραφείον του. Αίφνης εγερθείς, λαμβάνει τεράστιον χαρτοκόπτην και εισέρχεται εις το δωμάτιον της μητρός του. Την εξυπνά και της λέγει.
- ΄΄Μήτερ! Φεύγα δια να μην ίδεις το έγκλημα που θα συντελεσθεί! Χάσου γρήγορα από τα μάτια μου!΄΄.
Και χράτς-χράτσι την εγήρει κεντώντας την με την αιχμήν του χαρτοκόπτου ‘
Η δύστυχος μητέρα αλαφιασμένη, χώνεται στην καμινάδα του τζακιού και από εκει μέσα σκαρφαλώνουσα εξέρχεται στην παγερή ατμόσφαιρα του Σεληνόφωτος, το οποίον με ανάγκαζε καθ όλην την διαδρομήν από Αγία Τριάδα προς Θεσσαλονίκη να έχω αναμμένο το καλοριφέρ, ρίχνει μια τελευταία ματιά στο φωτισμένο δωμάτιο μεσα από την καπνοδόχο και προτιμά να ανέλθει εις ουρανούς δια να μην ίδει το τελεσθησόμενον ανοσιούργημα. Και ανέρχεται αγάλι-αγάλι με το νυχτικό της, προς την ασημένιαν οδόν την οποίαν ως δύκτιον ρίπτει η ολογιομη Σελήνη…….
Εγω ειχα ήδη φτάσει κάτωθεν της πολυκατοικίας εις την οποίαν διέμενον και έψαχνα θέση για παρκάρισμα. Η Σελήνη, ενθυμούμαι, εκαθρεπτίζετο τούμπαλιν εις τον εξωτερικον καθρέπτην του αυτοκινητου και εις τας συνοικιακας βιτρινας.
ΟΧαρίλαος έστεκε ορθός έμπροσθεν της εστίας. Κατόπιν, και ενώ εγω ανερχόμουν δια του ασσανσέρ εις τον έκτον οροφον όπου και διέμενα, ο Χαρίλαος εισήρχετο εις το σκοτεινόν δωμάτιον όπου εκοιμάτο η θυγατέρα του. Κάμνων εν μικρόν βήμα εμπρός και αναμένων επ’ ολίγον να συνηθίσει η όρασίς του εις το σκότος, κρατών την μάχαιραν, ο Χαρίλαος αφήνει μιαν φωνίτσα ως νυφίτσα
΄΄…ίίίίίίχχχχχχ……΄΄και πίπτει.
Δεν ησθάνθη τι. Απεβίωσεν ακαριαίως.
Η θυγατέρα του, περακολουθήσασα την σκηνην και αλλόφρων εκ του ύπνου, τον επερίμενεν όπισθεν της θύρας και μόλις διεγράφη η απειλητικη σκια του πατρος της και της μαχαίρας του επι του δαπέδου , του εκατάφερε , ανελθούσα εις πρόχειρον σκαμνίον, βαρύτατον ανθοδοχείον εξ αλαβάστρου επι των αυχενικών σπονδύλων, οι οποίοι συνετρίβησαν ως χάλικες κάτωθεν του πέλματος θεικου οδοστρωτήρος.
Εγω ηδη βούρτσιζα τα δόντια μου.
Η θυγατέρα του Χαρίλαου εστάθη επ ολίγον άνωθεν του πτώματος.
Εν συνεχεία πλησίασε το τηλέφωνο και φρονίμως ποιούσα εσχηματισε τον αριθμόν της αστυνομίας. Όλα εξελίχθησαν φυσιολογικώς και σήμερον, 20ην Νοεμβρίου 1980 , εγώ μεν γραφω εις το γραφειον μου ταύτα, η δε θυγατέρα του Χαρίλαου υπανδρεύθη τον νέον με την καμπαρντίναν και χαίρει άκρας υγείας.
Το πτώμα όμως της μητρός του Χαριλάου – εάν υπήρξεν τοιούτον –
ουδέποτε ανευρέθη. Ουδέποτε ανεζητήθη ευθαρσώς, θα έλεγον.
Τούτο υπήρξεν και το Τέλειον Έγκλημα.
.
Το τέλειον έγκλημα.
Ο Χαρίλαος την 17ην Μαρτίου 1972 ήτο σαράντα δύο χρονων περασμενα. Πριν εξη μηνες ειχε απολυθει απ το νοσοκομειο. Ζουσε με την μητερα του, την θυγατέρα του και ενα σουβενιρ απο την Πόλη του Μεξικού.
Η μέρα που αναφερόμαστε ειναι ακριβώς αυτή, η 17η Μαρτίου 1972. Στη Θεσσαλονίκη, οπου βρισκεται ο Χαρίλαος.
Είναι γύρο στις τέσσερες το απόγευμα. Ο καιρός είναι συννεφιασμένος. Η πόλις της Θεσσαλονίκης αλγεί για άγνωστους λόγους. Αλγεί όμως οπωσδήποτε.
Ο Χαρίλαος περπατα στην οδο Τσιμισκή στο δεξιο πεζοδρόμιο, βαδίζοντας απ την Αριστοτέλους προς την Διαγώνιο, και βρίσκεται μεταξύ του ζαχαροπλαστείου Φλόκα και της μικρής τριγωνικης νησίδος που σχηματίζεται στην συμβολη της οδου Κούσκουρα με την οδο Τσιμισκή.
Ο Χαρίλαος φορά πουλόβερ πλεκτόν χειροποίητον. Πολλοι περιπατητές φορούν πουλόβερ διοτι ο καιρός, όχι παράλογα, είναι κρύος.
Ο Χαρίλαος σταθμίζει το βήμα του έμπροσθεν μιας βιτρίνας νεωτερισμών. Εξετάζει τα ενδύματα που εκθέτει ο καταστηματάρχης και τας αναγραφομένας επ αυτων τιμας. Δίπλα εις τον Χαρίλαον αράζει ένας νεαρος με καμπαρντίναν. Εξετάζει και αυτος. Είναι ιδιοκτήτης συνοικιακού καταστηματος και κάμνει συγκρίσεις.
Από την οδό Τσιμισκή εμφανιζομαι εγω, οδηγών την κούρσα μου. Ρίπτω εν βλέμμα εις τον Χαρίλαον τον οποίον δεν γνωρίζω, και φεύγω. Άλλωστε ουδέποτε τον είδα έκτοτε.
Ο Χαρίλαος τώρα λέει στον νεαρό.
- ΄΄ Χαίρετε νεαρέ κύριε. Ωραία γυναικεία εσώβρακα εκτίθενται εδώ΄΄
- ΄΄ Ναι ΄΄ απαντα ο νεαρός ΄΄ κι άμα λάχει κάνουμε ντού το βράδι και τα τρώμε΄΄
Ο Χαρίλαος περιέπεσεν εις σκέψιν η οποια τυραννικώς εκλυδόνιζεν
το μυαλό του, συμπαρομαρτούντως και του αβυσσαλέου βλέμματος
του νεαρού ο οποίος τον εβελόνιζεν δια να λάβει την απάντησιν.
Ο Χαρίλαος εσκέπτετο.
- ΄΄ Τι εννοεί? Να κλέψομεν τα εσώρουχα και να φάγωμεν ότι αγοράσομεν με τα χρήματα τα οποία θα λάβομεν εκ της πωλήσεως των εσωρούχων εις κλεπταποδόχους ή φετιχιστάς? Να φάγωμεν τα εσώρουχα? Ή εισερχόμενοι εις το καταστημα να κατευθυνθούμε εις το πατάριον όπου θα τα κάνουμε και κατόπιν θα τα φάμε? Και διατι να τα φάμε? Δια να μην αφήσομεν ίχνη? ΄΄
Παρεσύρετο όμως ο Χαρίλαος εκών άκων εις την απαίτησιν του νεαρου για μίαν απάντησιν, ώστε θεώρησε πρέπον να συνομολογήσει κατά πρωτον μεθ΄αυτού και κατόπιν να σκεφτει περι την έννοιαν του ΄΄τα τρώμε΄΄ Ετσι, απάντησε…
- ΄΄ Καλά΄΄.
Και συνέχισε συνθηματικώς δια προφυλακτικούς λόγους, λέγων…
--- ΄΄ Αστάν περπάν κουρού τουρβέλ. Εξί πουτού, τσούκ ταμουρμούτανα ΄΄.
Ο νεαρός συνεφώνησε, του έκλεισε με νόημα τον δεξιόν σοβαρόν οφθαλμόν ενώ ο αριστερός εκοιμάτο μονίμως κάτωθεν του μαύρου τουλπανίου το οποίον είθισται να χρησιμοποιούν οι μονόφθαλμοί. και απεχώρισεν.
Την ιδίαν νύκτα της 17ης Μαρτίου 1972 ο Χαρίλαος απεφάσισεν να δολοφονήσει.
Είναι μεσάνυχτα.
Ενώ εγώ κατέρχομαι την οδον από τας εργατικάς πολυκατοικίας του Φοίνικος προς το κεντρον της πόλεως, ο Χαρίλαος, εις το δωμάτιον του οποίου το φως παραμένει αναμένον, συλλογίζεται εις το γραφείον του. Αίφνης εγερθείς, λαμβάνει τεράστιον χαρτοκόπτην και εισέρχεται εις το δωμάτιον της μητρός του. Την εξυπνά και της λέγει.
- ΄΄Μήτερ! Φεύγα δια να μην ίδεις το έγκλημα που θα συντελεσθεί! Χάσου γρήγορα από τα μάτια μου!΄΄.
Και χράτς-χράτσι την εγήρει κεντώντας την με την αιχμήν του χαρτοκόπτου ‘
Η δύστυχος μητέρα αλαφιασμένη, χώνεται στην καμινάδα του τζακιού και από εκει μέσα σκαρφαλώνουσα εξέρχεται στην παγερή ατμόσφαιρα του Σεληνόφωτος, το οποίον με ανάγκαζε καθ όλην την διαδρομήν από Αγία Τριάδα προς Θεσσαλονίκη να έχω αναμμένο το καλοριφέρ, ρίχνει μια τελευταία ματιά στο φωτισμένο δωμάτιο μεσα από την καπνοδόχο και προτιμά να ανέλθει εις ουρανούς δια να μην ίδει το τελεσθησόμενον ανοσιούργημα. Και ανέρχεται αγάλι-αγάλι με το νυχτικό της, προς την ασημένιαν οδόν την οποίαν ως δύκτιον ρίπτει η ολογιομη Σελήνη…….
Εγω ειχα ήδη φτάσει κάτωθεν της πολυκατοικίας εις την οποίαν διέμενον και έψαχνα θέση για παρκάρισμα. Η Σελήνη, ενθυμούμαι, εκαθρεπτίζετο τούμπαλιν εις τον εξωτερικον καθρέπτην του αυτοκινητου και εις τας συνοικιακας βιτρινας.
ΟΧαρίλαος έστεκε ορθός έμπροσθεν της εστίας. Κατόπιν, και ενώ εγω ανερχόμουν δια του ασσανσέρ εις τον έκτον οροφον όπου και διέμενα, ο Χαρίλαος εισήρχετο εις το σκοτεινόν δωμάτιον όπου εκοιμάτο η θυγατέρα του. Κάμνων εν μικρόν βήμα εμπρός και αναμένων επ’ ολίγον να συνηθίσει η όρασίς του εις το σκότος, κρατών την μάχαιραν, ο Χαρίλαος αφήνει μιαν φωνίτσα ως νυφίτσα
΄΄…ίίίίίίχχχχχχ……΄΄και πίπτει.
Δεν ησθάνθη τι. Απεβίωσεν ακαριαίως.
Η θυγατέρα του, περακολουθήσασα την σκηνην και αλλόφρων εκ του ύπνου, τον επερίμενεν όπισθεν της θύρας και μόλις διεγράφη η απειλητικη σκια του πατρος της και της μαχαίρας του επι του δαπέδου , του εκατάφερε , ανελθούσα εις πρόχειρον σκαμνίον, βαρύτατον ανθοδοχείον εξ αλαβάστρου επι των αυχενικών σπονδύλων, οι οποίοι συνετρίβησαν ως χάλικες κάτωθεν του πέλματος θεικου οδοστρωτήρος.
Εγω ηδη βούρτσιζα τα δόντια μου.
Η θυγατέρα του Χαρίλαου εστάθη επ ολίγον άνωθεν του πτώματος.
Εν συνεχεία πλησίασε το τηλέφωνο και φρονίμως ποιούσα εσχηματισε τον αριθμόν της αστυνομίας. Όλα εξελίχθησαν φυσιολογικώς και σήμερον, 20ην Νοεμβρίου 1980 , εγώ μεν γραφω εις το γραφειον μου ταύτα, η δε θυγατέρα του Χαρίλαου υπανδρεύθη τον νέον με την καμπαρντίναν και χαίρει άκρας υγείας.
Το πτώμα όμως της μητρός του Χαριλάου – εάν υπήρξεν τοιούτον –
ουδέποτε ανευρέθη. Ουδέποτε ανεζητήθη ευθαρσώς, θα έλεγον.
Τούτο υπήρξεν και το Τέλειον Έγκλημα.
.
Τρίτη 10 Αυγούστου 2010
Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010
Ολη η αλήθεια για τα συναισθήματα
.
Νόμωι γαρ φησι γλυκό, νόμωι πικρόν, νόμωι θερμόν, νόμωι ψυχρόν, νόμωι χροιή, ετεήι δε άτομα και κενόν.
.
Δημόκριτος.
.
.
.
Νόμωι γαρ φησι γλυκό, νόμωι πικρόν, νόμωι θερμόν, νόμωι ψυχρόν, νόμωι χροιή, ετεήι δε άτομα και κενόν.
.
Δημόκριτος.
.
.
.
Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010
Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)