Πέρα από τη Σαμοθράκη

Πολεμιστής νικητής δεν υπάρχει
Ούτε νικημένος
Πολεμάς μέχρι θάνατο.

.

H ομορφιά είναι άγρια υπόθεση.

.

.

..

.

ευτυχως ολα ειναι μπουρδες

.

,
.
σήμερα θα μιλήσουμε λοιπον για τις μπεκάτσες.
αυτες με τη μακριά μύτη και
τα εγχρωμα κωλόφτερα που
τις σερβίρουν στο κρεββάτι με σαλτσα σαλμί


.

Ζήτω ο Καπιταλισμός!.

.

Ρεβολουσιόν χα χα!

Ενας ιδιώτης έστειλε προ καιρού γραμμα στον ίδιο τον Αλ Μούνια και του εγραψε, ΄΄..να ξερετε κυριε, οτι το ελλειμα του νοσοκομείου Ευαγγελισμός δεν ειναι τοσο αλλα τρεις φορες τοσο..'' και το νουμερο που του εστειλε ηταν το σωστό.

Οταν λοιπόν το κράτος ειναι ενα μπουρδέλο και μισό επι δεκαετίες, μια ζωή δηλαδή, η μονη λύση ειναι αυτη η λέξη, το Ρεβολουσιόν.

Βεβαια το Ρεβολουσιόν δεν ειναι χαλάζι ωστε να πίπτει εξ ουρανών αφ εαυτού, χρειάζεται καρβουνο κατω απο το καζανι, αλλά εδώ, σε μας, σ'αυτον το λαό, το κάρβουνο πάπαλα.

Χρειάστηκε πανω απο μιά γενιά για να μας σωθεί το καρβουνο. Και δυστυχως αυτό αποτελεί πλέον ιστορία. Χρειάστηκε ενας παντελώς αναίτιος εμφύλιος, μία επταετία χούντας, μια συστηματική καταστροφή ολων των πολιτικοιδεολογικών εννοιών, και τελος, μια οργανωμένη υπερχρέωση του καθενός μας, μια συστηματική υπαγωγή σε καθεστώς δουλείας δηλαδή, με αποκλεισμό ταυτόχρονα καθε ελπίδας να εμφανιστει ο νεος Σόλων.

Ετσι όχι καρβουνο δεν υπάρχει πια για το καζάνι αλλα ουτε καν τύρφη.

Εμεντενάν? Μεντεναν ξεμεντεναν, επανασταση αμα δε σπασει ο κρικος δε γινεται και δεν ειναι χαζοι να τον αφησουν να σπασει, τον ροκανιζουν μελετημενα.

Εκτός αν καπου κανουν λαθος, κατι τους ξεφυγει και ο κρικος σπάσει, οπότε οχι μονο κατσαρολες θα δουμε στους δρομους να βαρανε σε πορειες οι νοικοκυρες αλλα να καιν τα ιδια τους τα μαγαζιά οι εμπόροι...

Ζητω ο καπιταλισμός λοιπόν παιδάκια, αυτος ειναι διοτι και η μονη λύση, μπας κατι και του παει στραβα, κανει ενα λαθος, κι αποπεθάνουμε ενω μας θελει ζόμπι. Αυτη ειναι και η μονη ελπίδα να αναστηθούμε, πρωτα διότι να πεθάνουμε.
.
.

Στη Θεσσαλονίκη, στη Θεσσαλονίκη ...

.H πόλις της Θεσσαλονίκης βέβαια, όπως και κάθε άλλη πόλη, δεν ειναι τιποτε παρα πλίνθοι και κέραμοι συν την φέρουσα ζωή και συν τα αισθήματα και τα συναισθήματα τόσον αυτων που τις κατοίκησαν καποτε και τωρα πλέον ουτε καν σαν αναμνηση δεν ζουν όσων και καποτε τις επισκεφτηκαν, έζησαν σε αυτες ή και απλά τις εχουν ακουστά.
.
Πόλεις διάσημες υπάρχουν αρκετές στη γή, φερ' ειπείν εκτός απο την Αλεξάνδρεια και την Κωνσταντίνη εις την Αλγερίαν, μεγάλην επιροήν κατέχουν η Ουλάν Μπατόρ και η Φέζ. Αλλος βέβαια ονειρεύεται Λυών ή Παρισίους, Ρώμα ή Λεβερκούζεν, ιδίως εαν πάσχει εξ ισχυρών πονοκεφάλων.
.
Πρώτην αναφοράν εις την Θεσσαλονίκην έλαβα εις την πρωτη του δημοτικού, στον Αη-Στράτη απο τον δάσκαλο τον επονομαζόμενον απο τους ντόπιους ως ''το δασκαλάκι''. Το σχολειό ήταν μονοτάξιο πέτρινο στην κορφή του λόφου, πάνω απ' το χωριό, ανεμοβαρεμένο και με θέαν προς την νήσον της Λήμνου και τον Άθωνα, και το καημένο το δασκαλάκι, όντας Σαλονικιός πεταμένος εκει μαζί με τους αριστερους εξόριστους, όλο μας μίλαγε για αυτήν και μας είχε μάθει να τραγουδάμε το εμβατηριον

Τί ζητούν οι Βούλγαροι
μες τη Θεσσαλονίιιιιικη
τι ζητουν οι Βούλγαροι
σΈλληνικά χωριά!

Βέβαια ο άνθρωπος τοποθετεί τον θεό στη σφαίρα οσων δεν γνωρίζει. Αυτό ειναι σαφές διοτι εαν τον γνωριζε θα μας τον εδειχνε κι ολας. Ομως ο ανθρωπος θα βρισκεται ες αεί μεσα στη σφαιρα των οσων γνωρίζει. Και οπωσδήποτε το δέχομαι ότι ο ανθρωπος δικαιούται να πιστευει σε πραγματα τα οποια δεν γνωριζει όμως τοτε, αυτα παυουν να ειναι πραγματα που δεν γνωριζει και μετατρεπονται σε πραγματα που γνωριζει διοτι αποκλειεται να εννοιοποιήσει και να αισθηματικοκατανοοπροσεγγίσει κατι που δεν γνωρίζει μεσω του αγνωστου, θα το κανει μεσω του γνωστου. Οποτε τοτε ο θεός παυει να ανήκει στη σφαιρα του αγνωστου, μετακομιζει στη σφαιρα του γνωστου, επομενως δεν θα ειναι θεός. Ως λογικά λοιπον σκεπτόμενον ον ο ανθρωπος, εις την ερωτησιν περι του αν υπάρχει θεός οφείλει να απαντήσει ''η ερωτηση αυτη μου ειναι ακατανόητη''. Ετσι βεβαια αποτάσσει τον θεό εξω απο τη σφαίρα οχι μονο του γνωστου αλλα και του αγνωστου. Τι απομενει ομως εξω απο αυτας τας δυο σφαιρας? Ουτε καν τίποτα! Και εδω αρχινάει η τρελα. Διοτι ετσι διμηουργήται η εννοια του Υπερ-Αγνώστου, που πα να πει οτι ως ανθρωπος, δεν ειμαι ικανος με την εννοια ''αγνωστο'' να περιλάβω παρα μονο ενα τμημα του συνολικου αγνώστου.Εξω λοιπον απο το γνωστο, εξω και απο το αγνωστο ο θεός , εξω και απο το καν τιποτα...
.
Το κατα πρώτον παντως που γνωρισα τη Θεσσαλονίκη συνεβη από το αεροπλάνο, οταν ακόμα υπηρχε η ΤΑΕ αντι της Ολυμπιακής, μέσα σε μια ντακότα, η οποία κατα την προσγείωση στη Μίκρα έγερνε φοβερά και μούρχονταν στα μουτρα τα οργωμενα χωράφια των λοφίσκων του Πλαγιαρίου ή πως το λενε το χωριό τελος πάντων. Και η πίστα του αεροδρόμιου μάλιστα δεν ηταν τσιμεντενια αλλα απο εκεινα τα σιδερα με τις τρυπες που βλέπομεν στας ταινιας στα στρατιωτικα προχειρα αεροδρομια της Καμποσδίας και της Μπούρμας. '
.
Κατόπιν εισέβημεν σε ενα λεωφορειον και μετα τον ακατοικητον Φοίνικα, αριστερά, ενα ασβεστοκάμινο το οποιο μεχρι το ογδοντατοσο το χαιρετουσα, το στρατιωτικό νοσοκομειο στη τουρκοσουλτανοβίλα του Ντεπω, το με κοκκινα τουβλα χθαμαλόν πυργοκτίριο των προσκοπων στην Ανάληψη δίπλα εις το παραμυθένιο παλαιό πέμπτο, αυτα τα ενθυμούμαι καλότατα, και τελος την αφιξη στης θειάς μου, καπου Τσιμισκή και Ισαύρων, ε, με παρόμοια ονόματα στους δρόμους της, θα επρεπε να ειχα πάρει δρόμο πριν ανεβω απο τις σκάλες στον τρίτο αλλα ημουν μικρός και άγνους και ετσι ο αποχωρισμός απο αυτην την πόλη έμεινε για πολύ αργότερα.
.
Χωρίς θεό τι μου απομένει λοιπόν? Ειναι δύσκολο να ξεχασεις μια λέξη που την ακους συνεχεια απ' οταν γεννήθηκες και που μέχρι με αυτή θα σε ψέλνουνε και νεκρό, και ας μην την ακούεις τότε. Καπου μούρχεται μια θλίψη που θα τον αποχωριστώ. Σα νοσταλγία. Μιας άλλης εποχής. Και ξένοιαστης. Οπου οι άλλοι θα σε μεριμνούσαν για πάντα. Με την τρυφή της αθώας αμαρτίας. Με φώς παντού. Και με το τέλος πάντα ευτυχισμένο. Ενω τωρα πρέπει εγώ να φροντίζω τα πάντα. Πρέπει εγω να διμηουργώ τις δικαιοπραξίες μου. Πρεπει εγω το χρόνο της ζωής μου να τον κανω άπειρο. Δεν είναι κι άσχημα.. Βλέπω έννοιες αντίθετες να σμίγουν και να γίνονται μία, ομοούσια, μέχρι που το καλό και το κακό συγκλίνουν και παύουν να υπάρχουν. Ενώ τριγύρω μου τίποτα δεν αλλάζει, όλα υφίστανται οπως και πριν και συλλειτουργούν. Απλά όλα τα αγαπάς τωρα απείρως περισσότερο και εντελώς εξ ισου το κάθε ενα. Οσο αγαπω τον εαυτό μου το ίδιο ακριβώς και το χόρτο που το κόβω για να το βρασω να το φάγω.
.
Kαι μιας και λέμε για χόρτα, θυμήθηκα τον Χορτιάτη και τους Χορτατζήδες. Διοτι καθε τοσα χρόνια έφευγα και ξαναγυριζα εις την Θές άλλο Νίκη? Οπου επρόφτασα το χωριό αυτό με τα μισά σπίτια καμμένα απο τους Μερκελίστας, και εις τα πρανή του εσβυσμένου κρατήρος του ηφαιστείου, αγριογούρουνα μεσ΄τις καστσνιές, δυσθεωρήτως υψοπετείς και αιωνοβίως μελλοθάνατες. Τέρλος πράντων...
.
Τελειώνοντας την παραπάνο φράση πριν τρια λεπτα σηκώθηκα απο τον καναπέ όπου και ξαπλωμένος έγραφα και πηγα να φάω ένα μελομακάρονο. Είναι νόστιμα, σπιτικά, ντόπια, ξερικά, και με τα έφεραν πεσκέσι, άλλαξα όμως γνώμη καθ' οδόν, το ειδα βάρβαρο περασμενα μεσάνυχτα, και προτίμησα να φάω μισό μήλο. Στα δεξιά μου η μία φρουτιέρα είχε ένα μήλο πράσινο και δίπλα της η άλλη τρία κόκκινα.. Έκοψα ένα κόκκινο στη μέση, το καθάρισα προσέχοντας τα φλούδια να μην τα παραπετάξω και τότε μου ήρθε κατούρημα. Τράβηξα για το μέρος και στον διάδρομο είδα ότι ο Ρίτσος διάβαζε, δεν είχε κοιμηθεί ακόμα. Σκέφτηκα ότι ένα καλό θα ήταν αμέσως τώρα να του πω ότι τον αγαπώ. Κάθισα λοιπόν στο κρεββάτι του και το είπα.
-Πόσο με αγαπάς? με ρώτησε.
-Όσο τον εαυτό μου, του απάντησα.
Χλιμίντρισε ευχάριστα και με ρώτησε.
-Και τον εαυτό σου πόσο τον αγαπάς?
-Όσο το χόρτο που το κόβω για να το φάω.
Βάρεσε μία -φλάπ!- με το χέρι το κούτελο τότε και ανέκραξε
-Παναγιά μου, σούραααααα.....!
.
Γιαυτό λοιπόν, και έχοντας περάσει τη μισή μου σχεδόν ζωή στη Θεσσαλονίκη αποφάσισα απο αυτήν να θυμάμαι μόνο το Λευκό Πυργο, κι ετσι, ενα σωρό πίστευα ξεκινόντας το γραψίδι πως ειχα να γράψω αλλα βλέπω τωρα οτι μου φύγαν κατα τη διαδρομή. Και τι να πω για τον Πυργο της, όλοι τον ξέρουν, απο τοτε που χτίστηκε μεχρι όσο ζει η πόλη εκεί θα βρισκεται ίδιος και απαράλλαχτος , ενω , δοξασοι το θεό, τριγύρω του όλα θα αλλάζουν.
.

ο καφενές του Γουφός.

'

.
.

.

.

Tωρα τελευταια συμβαινει να μου ερχεται συνεχεια ενα εργο του Μπεργκμαν, δε θυμαμαι ονομα, πολυ παλιό, έδειχνε καποιον να ζει μόνος του σε ενα μικροτατο νησάκι κοντά στον Αρκτικο κυκλο, περασμενον στα χρονια, που ξύπναγε στο μέσον της νυκτός και κάθονταν ξάγρυπνος κοιτάζοντας τα σκοτάδια.

.

Η πλάκα ειναι οτι μεχρι πρόσφατα, πριν λίγες μέρες, πίστευα πως ο Μπέργκμαν ζει ακόμα. Και καναδυό που είχα ρωτήσει, μου είχαν πεί μεν οτι πέθανε αλλά μάλλον ανόρεχτα ειχε φανεί να το έλεγαν, αβέβαια. Ετσι προτίμησα να μην τους πιστέψω και έλεγα πως ζεί. Ως που κάποια στιγμή είπα, ρε πούστη μου, δε γίνεται! πρέπει να έχει πεθάνει πιά... Και ρώτησα τον Γούγλη. Λοιπόν. Πληροφορήθηκα στα σίγουρα ότι πέθανε. Παρ' όλα ταύτα, η χρονολογία του θανάτου του μου διαφεύγει.

.

Ορθώς λοιπόν σκεπτόμενος, άλλαξα συνήθεια και αντίς να πλαγιάζω με την πρώτη νύστα και μετά να ξαγρυπνώ μαύρα χαράματα μέσ' τα σκοτάδια, μένω πισματικά μακριά απ' το κρεβάτι ως που να περάσει η ώρα και ξεροσταλιάζω υπνοβατικά. Και όταν δεν αντέχω άλλο πάω και την πέφτω. Ετσι ξυπνάω άνετα μιά ώρα μόνο πριν να πάω στη δουλειά μου, όπως όλοι.

.

.

Πανελίστας ή κλάμερ?

Η Ελλάδα δεν ανήκει στους Ελληνες.
Η Ελλάδα ανήκει σέ κάποιους μονο 'Ελληνες.

Εκπτώσεις.

Χωρίς ανάσα. Χωρίς ν'αλλάξεις κανάλι.

Είναι κίλλερ.

Πανελλήνιες συμφωνικές ορχήστρες.

Γκόγκλ! Γκουγκλ! Γκόγκολ!

Εριξες το σταυρό στη λεκάνη να πούμε.

Και μετά σήκωσες μπακαλιάρο..

.

http://www.youtube.com/watch?v=E0Ka3QOTAKk&feature=related

.

.

το δώρο μου

Σημερα η μανούλα μου έγινε 70 ετών. Ο αντρας μου είναι 60 και εγώ είμαι 40. Αυτό το 70 μόλις το συνειδητοποιησα ένιωσα μια μαχαιριά μες την καρδιά. Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα. Ενιωσα ότι ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα. (οι γονείς μου ζούν στην Δράμα-εγώ στα Κύθηρα). Βασικά έγώ δέν είχα καμιά όρεξη να γράψω. Δεν ασχολούμαι με ιντερετ, σελίδες και τα σχετικά, και δεν έχω και το ταλέντο-χαρισμα -φαντασία, όπως θες πες το για να γράψω και το παραμικρό. Το κάνω μόνο γιατί μου το ζήτησε ο Γιάννης σαν δώρο για την γιορτή του. Και αφού έφαγα μια φρίκη με την ηλικία της μανούλας που την υπεραγαπώ, πήρα την κολλητή μου Ελένη η οποία πάντα μου ανεβάζει το ηθικό, και μου είπε ότι θα μου φτιάξει ένα σπέσιαλ γλυκό για την γιορτή του τζουτζούκου.Καταλάβατε τώρα γιατί έγραψα πιο πάνω ότι δεν έχω το παραμικρό ταλέντο στο γράψιμο.Μεγάλη η χάρη σου Γούφα.Χρόνια σου πολλά σε λατρεύω και πάντα θα σε λατρεύω. Αυτά δεν είναι μεγάλα λόγια και το ξέρεις. Συγνωμη από αυτούς που θα το διαβάσουν εάν το διαβάσουν, γιατί το μόνο νόημα που βγαίνει από το παραπάνω είναι το εξής κοινό αλλά θαυματουργό . Η ΑΓΑΠΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕΙ ΤΟ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ. Η ΑΓΑΠΗ ΝΙΚΑΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΕ ΑΛΛΑ ΜΑΤΙΑ. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟ ΡΙΤΣΑΚΙ ΣΟΥ.

άντε και καλή φώτηση.................

Εν Ιορδάάάάνη
έχε το νού σου Γιάάάάνη
πάρε τη λουκανίίίκα
και χώστη στη μανίίίκα.......

είναι γνωστό οτι τα χρόνια περνάν και πως οι εποχές αλλάζουν....
όμως αυτό το λεγόμενο παιδιά, τόσο κοινότυπο και τόσο πολυειπομένο, όπως και όλα τα παρόμοια, έγινε μια φράση χωρίς έννοια, κάτι που μεν το λέμε πλην όμως αλλά, σπάνια το νοιώθουμε. άλλο να λες κάτι και να μην ακους τι λες και άλλο να λες κάτι και να αναχαντρώνεσαι διότι.
μου έλεγε λοιπόν η γριά μου μία ιστορία ανάμεσα στις άλλες από το χωριό της, την Κόζια΄νι -- και την γράφω με γιώτα για λόγους ορθής προφοράς -- ιστόριες προπολεμικές βεβαίως βεβαίως, για κάποιον παπά που τί να κάνει ο άνθρωπος, μιά αρμαθιά παιδιά ειχε να θρέψει, -καλά, τώρα ανηψούδι μου Χιούη, παίζει ο Ντινου Λιπάττι το Νο 1 του Σοπέν, και τι να σου πω, με αυτόν τον παίχτη, πρωτη φορά ακούω την υπερμέγιστη ευαισθησία ΧΩΡΙΣ να πέφτει στο μελόδραμα, τόσο στιβαρή ευαισθησία γαμότο που στο τέλος θα ξαναδιαβάσω την Ιλιάδα για να δω άν καποιος Ήρωας έκλαπσε και αν όχι θα την διαγράπσω και είναι το μόνο ιστόρημα που μπορω να κσαναδιαβάσω ακόμα γμτ μου... αλά δεν γίνεται, ίσως ο Αχιλλέας να έχει κλάπσει, θα το πσάκσω, θα δω.. -- εν πάσει περιπτωσει εκειός ο παππάς, όπου κιαν πήγαινε άρπαζε και βούταγε, τι να κάνει... μισθό δεν ειχαν τότε οι παπάδες, ο Παπαδόπουλος της χούντας τους έδωσε, εξ ου και το γνωστόν ''ή παπάς-παπάς ή ζευγάς-ζευγάς'' οπότε ο παπας, γυρνούσε των Φώτων και έριχνε τον αγιασμό και ειχε και τον βοηθό του ονόματι Γιάννη και σε ενα μαγαζί βλέπει κάτι λουκάνικα χύμα, κλείνει το μάτι στο παιδί να σουφρώσει κανένα αλλά το παιδί βραδύνους, οπότε, και όπως έψελνε το εν Ιορδάνη αλλάζει το τροπαριο και αρχινάει το προαναφερθέν.............


.......εν Ιορδάνη,έχε το νού σου Γιάννη, πάρε τη λουκανίκα, και χώστη στη μανίκα........................................................................


ενω εμείς , οι Αλμπερτοκαμύδες, ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΚΩΤΩΘΗΚΕ ο ερωμένος μου γαμώτο, ήμουνα δέκα χρονώ, ''Σαρτρ, Καμύ έ μόρτ'' έτσι ακριβώς το ανακοίνωσε η Σιμόν στον μαλάκα της, εμείς τι λέμε για τα Φώτα? λέμε..

,,,,,Η Πίνα είχε πέσει εκείνο τον Χειμωνά σε όλον τον μεγάλο κάμπο, μέχρι το ποτάμι. Και όπως έφταναν τα νέα χλωμά, κρυμμένα μέσα στο μιζέρι καλόγερου ή στο κούφιο ραβδί στρατοκόπου, και πέρα από το ποτάμι τους έτρωγε η Πίνα, ως τα βουνά, και πέρα από τα βουνά, μέχρι τη θάλασσα. Ήταν αυτό κάποια παρηγοριά στην αρχή, να ξέρεις ότι και Υπερποτάμιοι και Ορηλάτες βασανίζονται. Αλλά δεν κράτησε πολύ, μέχρι των Φώτων, μέχρι των αγιασμό των νερών. Είχαν πεθάνει κάμποσοι ως τότε, γέροι, βρέφη που θήλαζαν και Σαλλοί, από αυτούς που ζούν μόνοι στην άκρη των οικισμών σε σπίτι τρίγωνο. Όμως ανήμερα, μεσάνυχτα, πού ανοίγουν οι ουρανοί, τα μικρά παιδιά που κάθε χρόνο δένουμε ψηλά στα δέντρα για να δούν τα σημεία μέσα από το άνοιγμα και να τα μαρτυρήσουν, τρόμαξαν τόσο με αυτά που είδαν ώστε όλα βρέθηκαν νεκρά. Ψηλά, δεμένα στο ριζόκλαρο, αλλά νεκρά. Με το μάτι να χάσκει και το χέρι να δείχνει στα επουράνια. Τότε άρχισαν οι μανάδες να μουγκανίζουν και να ξύνουν τη φούχτα τους με τα νύχια του αλλουνού χεριού μέχρι που μάτωνε. Στον αγιασμό το πρωί έκανε ψοφόκρυο. Πήγαμε οι μισοί στα γόνατα και όσοι είχαν πιά κρεβατωθεί τους σέρναν με σκοινιά. Ο Ράσος άρχισε το διάβασμα αλλά στο –Κύριε, Κύριε! συνταράχτηκε το νερό της γκιόλας, που όπως λέγαν είχε να συμβεί διακόσια χρόνια, τοτε που για μια μερα και μια νυχτα περνούσαν κοπαδιαστά στην Παράκατη στράτα μιλιούνια, ο ένας πίσω από τον άλλον, οι στρατοί των αόματων γυρνώντας στα καλύβια τους, χωρίς τα όπλα, μόνο με ένα ραβδί στο δεξί να χτυπολογάει τα κοτρώνια και τη σκόνη. Και από το νερό το ταραγμένο άλλοι είδαμε να βγαίνει ένα χέρι με το νύχι βαμμένο ρουμπινί και να βαστάει μία color TV, άλλοι είδαν να ξεπροβάλλει ο Άψυχος και να βαστάει στους ώμους του μία Mercedes, και άλλοι την ίδια την Janis Choplin να επιπλέει ανάσκελα και να τραγουδά αλλά με κλειστό το στόμα γιατί μασούσε μεγάλες μπουκιές από δωροεπιταγές αλοιμένες με παχύ αργό πετρέλαιο. Εμείναμε όλοι άφωνοι με αυτό το θαύμα. Ιδίως όταν αντί για ένα περιστέρι έπεσε κοπάδι ολόκληρο, τόσο πού ξάνοιξε το χρώμα του νέφους πάνω από τα κεφάλια μας, και με αυτό το δεύτερο θαύμα, όλοι χαρήκαμε γιατί τα περιστέρια ένα ένα έπεφταν στη γή και ορμήξαμε πάνω τους αλλά δεν τρωγόντουσαν, ήσαν σαν λάστιχο καλτσοδέτας και ούτε που είχαν αίμα μέσα τους. Και είπαμε ότι πάει, τελειώσαμε. Αλλά προς ευλογία μας εμφανίστηκε από το πουθενά ο γιατρός αυτός που τον είχαμε ακουστά ότι αντί για γιατρικά μοιράζει τις γραφές του και μας έδωσε ελπίδες και μας παρηγόρησε. Μας είπε ότι όλοι, αμέσως, τώρα θα πεθάνουμε αλλά να μη σκοτιζόμαστε διότι ο Petheno Sanchora έχει κρατήσει σπέρμα μας, από αυτό που τόσα χρόνια χύναμε τραβώντας μαλακία στα κρυφά χωράφια και τα βράδια πίσω από τις λυγαριές και ότι από αυτό θα κάνει να γεννηθούν τα νέα παιδιά μας και ότι αυτά θα είναι όμορφα και γερά, όπως τα ιστορεί ο ποιητής στην ανάγνωση, και θα ζούν χωρίς ψυχής δάκρυ. Και τοτε όλοι πέσαμε κατά γης ευχαριστημένοι και πεθάναμε στη στιγμή.....................................................................................

Tρικωλόρε

'

Οι επιστημονες μπορουν να εξηγησουν το μυστηριο πολύ καλυτερα. Εγω θα πω μονον απλά πράγματα γνωστα σε ολους μας.

Κατεμέ προσομοιαζει με τον Ιανό. Εχει και αυτος δύο οψεις. Η μια οψις του είναι σκατώδης, απορριματοφόρος, αποτροπιαστική, δύσοσμοςς, απεχθαντικη, αποτρεπτική,απωθητική, και παρταυτα απολυτως απαραίτητος εις τας καλλονάς, τουλάχιστον οσον και το στόμα των. Η αλλη οψις, θελκτική, θεοφόρος, αντικατασταλτική, εμπνευσιογόνος, τρυφηλή, ηδονωδης, εύχαρις, πλασματική, κρουστάλλινη και απ ευθειας Πύλη εις τα άδυτα των αδύτων του ναού του πνεύματος και της ψυχής. [?]

Κατ αρχην παραλογον πλην όμως εκ δευτερου ευεξηγητον, το γεγονος ότι ως και τον θεον Ιανόν ετσι και τον θεον Κώλον ή την πρώτην όψιν του λατρεύομεν απευχομενοι την προσεγγισην της ή την δευτέραν, κατευχόμενοι την θείαν θωπειαν της, αναλογως των συνθηκων. Ουδεποτε ταυτοχρόνως και τας δύο οψεις προσκυνουμεν εστω και αν αυτος κοσμει το σωμα προσφιλους Ερωσφόρας . Σπανιως ημπορούμεν να τον συλλογισθούμε και με τας δυο οψεις του ταυτοχρόνως, και οποιος το κατορθωσεν υπεστη εκρηξιν σηματοδοτουσαν την την πληρη καταργησιν του Μανιχαιστικού πρωτύπου του.

Ιδου λεγω εγω και η πρόκλησις .Η αποκαθήλωσις του Ιανού. Η καταρριψις της χαλκίνου προτομης του
εντος της καμίνου των υπερφυών δυνατοτήτων της αισθαντικης συλλογιστικης των ανυπαρκτων εισετι μελλοντικων βιωματων μας και η τηξις ενός νεου ειδώλου του θεού, απεικονιζοντος Εν προσωπον και μονον, διφυές μεν εν τω βαθει αλλα μοναδικον κατά την οψιν.

Οσοι πιστοι της προτεινομενης θρησκειας, άρξασθαι θεραπευειν θεόν Κώλον τον Μονογενην.


Γουφας ο ομολογητής.