θα τα κάψωωω.!. τα ρημάδια τα λεφτά μου.!..

ο έκτος όροφος

στις πρώτες μεγάλες βροχές θα έρθω να

σε πάρω. οι δρόμοι θα έχουν γίνει ποτάμια

οι πλατείες λίμνες. το αμάξι μου θα

έχει βγάλει λέπια και θα επιπλέει

μπροστά στο μπαλκόνι σου σα γόνδολα.

η στεριανή παλίροια θα μας αποθέσει

σε ένα κρεβάτι από φύλα καστανιάς

όπου ο ύπνος δεν το πιάνει ποτέ.

το σώμα μας τα μέσα-έξω απλωμένο

να στεγνώνει θα βλέπουμε χωρίς

να αγκαλιαζόμαστε.

στις πρώτες μεγάλες βροχές.

.

.

Ζανράι Ζενβέρν υπέρ

.
Το τραγούδι του Καυγατζή.

Τα ναυτικα παντελονια
Τα ναυτικα παντελονια
Αφηνουν την αποφορα
Μοναχικου καβαλου
Μοναχικου καβαλου
Βοτσαλο γυαλισμενο
Στην αρμυρα του Εσπερινου
Ο Θανατος
Κι ο καμπος ο Θεσσαλικος
Να κοβεται κομματια
Από το Mazda του Πετρη
Τα ναυτικα παντελονια
Τα ναυτικα παντελονια
Αφηνουν την αποφορα
Μοναχικου καβαλου
Μοναχικου καβαλου
Λεπιδα πεταμενη
Στα σκουπιδια
Μια προβατινα γεννησε
Σακουλες ναυλον
Τα ναυτικα παντελονια
Τα ναυτικα παντελονια
Καπνος ερωτικος
Και πεινα προστυχη
Γυαλος ασθενικος
Και μεθαλαξιμη αμφισυνειδηση
Αυτά γουσταρω
Και τα φοραω
Και το φορω
Το παντελονι το Ναυτικο.

.

.

Προς ευχή.

.
Κάποτε, πρίν πολλά χρονάκια ζούσα σε ένα βουνό, σ' ένα χωριό, ψηλά εκεί.

Έτυχε ένα βράδι σουρωμένος, επιστρέφοντας από την πόλι, στάθηκα σε ένα πλάτωμα του δρόμου και κάτω από τα πόδια μου, ταψί, ξαπλώνονταν ο Παγασητικός και η πόλις του Βόλου, πίσω μου ο Θεόφιλος, και από πάνω μου το νιόγιομο φεγγάρι και απόψηλα ο ίδιος ο Θεός.

Στάθηκα σουρωμένος και αφού κατούρησα, εμεγαλύνθην το εργόχειρό του και αναφώνησα διάφορα Α! και Ω! ούτως ειπείν του είπα ΄΄Μπράβο! Γειάς τα χέρια σου! Είναι όμορφα όσα έφκιασες, κι ας μην υπάρχεις, εγώ σ' αγαπώ!΄΄

Αυτή ήταν και η μόνη προσευχή μου, μέχρι τώρα.

.


Σκέπτομαι, πόσον ετοιμοπόλεμοι είμασταν χωρίς να γνωρίζουμε τι είναι πόλεμος. Κατα πόσον το επι τούτοις θέατρο το είχαμε εισαγάγει στην καθημερινή μας praxis χωρίς να έχουμε γνώση του ΄΄άκαιρου΄΄ θανάτου.

Παιχνίδια.

.

.

Το τελευταίο Παραμύθι.

Η Πίνα είχε πέσει εκείνο τον χειμωνά σε όλον τον μεγάλο κάμπο, μέχρι το ποτάμι. Και όπως έφταναν τα νέα χλωμά, κρυμμένα μέσα στο μιζέρι καλόγερου ή στο κούφιο ραβδί στρατοκόπου, και πέρα από το ποτάμι τους έτρωγε η Πίνα, ως τα βουνά, και πέρα από τα βουνά, μέχρι τη θάλασσα. Ήταν αυτό κάποια παρηγοριά στην αρχή, να ξέρεις ότι και Υπερποτάμιοι και Ορηλάτες βασανίζονται. Αλλά δεν κράτησε πολύ, μέχρι των Φώτων, μέχρι των αγιασμό των νερών. Είχαν πεθάνει κάμποσοι ως τότε, γέροι, βρέφη που θήλαζαν και Σαλλοί, από αυτούς που ζούν μόνοι στην άκρη των οικισμών σε σπίτι τρίγωνο. Όμως ανήμερα, μεσάνυχτα, πού ανοίγουν οι ουρανοί, τα μικρά παιδιά που κάθε χρόνο δένουμε ψηλά στα δέντρα για να δούν τα σημεία μέσα από το άνοιγμα και να τα μαρτυρήσουν, τρόμαξαν τόσο με αυτά που είδαν ώστε όλα βρέθηκαν νεκρά. Ψηλά, δεμένα στο ριζόκλαρο, αλλά νεκρά. Με το μάτι να χάσκει και το χέρι να δείχνει στα επουράνια. Τότε άρχισαν οι μανάδες να μουγκανίζουν και να ξύνουν τη φούχτα τους με τα νύχια του αλλουνού χεριού μέχρι που μάτωνε. Στον αγιασμό το πρωί έκανε ψοφόκρυο. Πήγαμε οι μισοί στα γόνατα και όσοι είχαν πιά κρεβατωθεί τους σέρναν με σκοινιά. Ο Ράσος άρχισε το διάβασμα αλλά στο –Κύριε, Κύριε! συνταράχτηκε το νερό της γκιόλας, που όπως λέγαν είχε να συμβεί διακόσια χρόνια, τοτε που για μια μερα και μια νυχτα περνούσαν κοπαδιαστά στην Παράκατη στράτα μιλιούνια, ο ένας πίσω από τον άλλον, οι στρατοί των αόματων γυρνώντας στα καλύβια τους, χωρίς τα όπλα, μόνο με ένα ραβδί στο δεξί να χτυπολογάει τα κοτρώνια και τη σκόνη. Και από το νερό το ταραγμένο άλλοι είδαμε να βγαίνει ένα χέρι με το νύχι βαμμένο ρουμπινί και να βαστάει μία color TV, άλλοι είδαν να ξεπροβάλλει ο Άψυχος και να βαστάει στους ώμους του μία Mercedes, και άλλοι την ίδια την Janis Choplin να επιπλέει ανάσκελα και να τραγουδά αλλά με κλειστό το στόμα γιατί μασούσε μεγάλες μπουκιές από δωροεπιταγές αλοιμένες με παχύ αργό πετρέλαιο. Εμείναμε όλοι άφωνοι με αυτό το θαύμα. Ιδίως όταν αντί για ένα περιστέρι έπεσε κοπάδι ολόκληρο, τόσο πού ξάνοιξε το χρώμα του νέφους πάνω από τα κεφάλια μας, και με αυτό το δεύτερο θαύμα, όλοι χαρήκαμε γιατί τα περιστέρια ένα ένα έπεφταν στη γή και ορμήξαμε πάνω τους αλλά δεν τρωγόντουσαν, ήσαν σαν λάστιχο καλτσοδέτας και ούτε που είχαν αίμα μέσα τους. Και είπαμε ότι πάει, τελειώσαμε. Αλλά προς ευλογία μας εμφανίστηκε από το πουθενά ο γιατρός αυτός που τον είχαμε ακουστά ότι αντί για γιατρικά μοιράζει τις γραφές του και μας έδωσε ελπίδες και μας παρηγόρησε. Μας είπε ότι όλοι, αμέσως, τώρα θα πεθάνουμε αλλά να μη σκοτιζόμαστε διότι ο Petheno Sanchora έχει κρατήσει σπέρμα μας, από αυτό που τόσα χρόνια χύναμε τραβώντας μαλακία στα κρυφά χωράφια και τα βράδια πίσω από τις λυγαριές και ότι από αυτό θα κάνει να γεννηθούν τα νέα παιδιά μας και ότι αυτά θα είναι όμορφα και γερά, όπως τα ιστορεί ο ποιητής στην ανάγνωση, και θα ζούν χωρίς ψυχής δάκρυ. Και τοτε όλοι πέσαμε κατά γης ευχαριστημένοι και πεθάναμε στη στιγμή.
.
.

.

.

..

Kαι είπεν ο Κύριος...

.

...Γιαυτό δε θέλω να μαθαίνω νέα από κανέναν. Ο κάθε ένας ήρθε όταν έπρεπε, κάθισε όσο έπρεπε και έφυγε όταν έπρεπε.

.

.

.

Αυτά που αξίζουν περισσότερο ειναι όσα νομίζουμε ότι θα μας κάνουν ρεζίλι.

.

.

.

.
.

Περί των ευωνύμων παραλήρημα.

.

.
Tης μάνα σ’ το μουνί
Που το γαμούν οι Γερμανοί
Από κάτω απ΄το σκαμνί
Για μια μπουκιά ψωμί….

Είχα την αγαθή τύχη, την έμμετρη αυτή βρισιά να την τραγουδήσω, τη λέγαμε βρίζοντας τις αντίπαλες παιδικές συμμορίες, από απόσταση, στην Πτολεμα’ι΄δα του ’57. Ακούγοντάς την τώρα ένα παιδί θα αναρωτηθεί γιατί οι Γερμανοί και όχι οι Κινέζοι ή οι Αυστραλοί. Τότε ήταν απλό, οι Γερμανοί είχαν φύγει πριν δώδεκα χρόνια, σα να λέμε το 1996. Βέβαια ενδεχομένως σε άλλες περιοχές, όπως το Πήλιο ή κάποια νησιά, η τραγουδιστή βρισιά να ανέφερε Ιταλούς. Εκείνο όμως που την ανεβάζει στο επίπεδο του υψηλού, άφθαστου πορνό, είναι το ‘’..για μια μπουκιά ψωμί..’’ Για σκέψου λίγο. Και από κάτω από το σκαμνί, και μασουλώντας θεονήστικη ένα ξεροκόμματο… Και βέβαια, το άριστον και το μεγαλειώδες, το αφηρημένο του όλου και συνάμα το ειδικότερο και χειροπιαστά συγκεκριμένο, είναι το γεγονός ότι έχει αποκολληθεί από την μητέρα του υβριζόμενου, δεν βατεύουν αυτήν, η ύβρις ‘’ σου γαμώ τη μάνα ’’ που σε στέλνει μονο πεντε χρονια με αναστολή αν καθαρίσεις τον υβριστή εν θερμώ ωχριά μπροστά της, δεν σου γαμούν οι Γερμανοί τη μάνα, αυτήν εσύ τη βλέπεις κρυμμένος μέσα στο ντουλάπι, απ τη χαραμάδα, να μασουλάει το ξεροκόμματο, αλλά το όργανό της αποκομμένο από το σώμα της, σαν τόπι, πατ-πατ-πατ, το έχουν, και το παίζουν και το κάνουν ότι θέλουν, μία ψηλά, μιά χαμηλά, μιά στην αντίπαλη εστία, απόκρουση, κεφαλιά, σουτ, γκώώώλλλλ!! Έλα τωρα κι εσύ Φρίτς! Παίξε μπάλα.

Πρώτη φορά όμως που πρόφερα αυτή την αγία λέξη, έφαγα σκαμπίλι. Ήμουν στην πρώτη του δημοτικού στον Αη-Στράτη. Σε σχολειό μονοτάξιο με δεκαοχτώ παιδιά όλα κι όλα. Φλώρος νεοφερμένος από την Αθήνα ανάμεσα στα παιδιά των ψαράδων που αυτοκίνητο δεν είχαν δει ούτε φωτογραφία και με έβλεπαν σα φρούτο. Θυμάμαι ένα σούρουπο, με βρήκαν στην αμμουδιά, με στρίμωξαν , με περικύκλωσαν σα λυκόπουλα πίσω από μία ψαρόβαρκα αλαλάζοντας και με ξεβράκωσαν. Μου κατεβάσαν το παντελονάκι, το βρακί ουρλιάζοντας και χοροπηδώντας. Εγώ βέβαια έκλαιγα. Και με αγρίεψαν, ότι, ‘’..να μην το πείς στη μάνα σου γιατί θα ‘ρθούμε και θα σε σκοτώσουμεεεεε…΄΄. Ενώ ένα που με έδειχνε συνέχεια με το δάχτυλο μέσα στα μούτρα φώναζε σα παλαβό, ΄΄..περνούσα εξω από το σπίτι του και τον άκουγα που φώναζε συνέχεια μαμααααα μαμααααα…..΄΄ Τώρα γελάω βέβαια αλλά έχουν περάσει τόσα χρόνια. Και όλο λέω να πάω κάθε καλοκαίρι στον Αη-Στράτη, να βρώ τον Διογένη που καμάρωνε ότι ο πατέρας του είναι χαμάλης στα κα’ί’κια, να πιούμε ένα κρασί, και όλο δεν το κάνω. Με είχε πιάσει λοιπόν μέσα στην τάξη ο Διογένης και μου ψιθύρισε στο αυτί, ΄΄..να πεις στο δάσκαλο ότι ο Θανάσης είπε μουνί! ΄΄ Φωνάζω λοιπόν δυνατά,χωρίς να ξέρω βέβαια τι λέω ΄΄Κύριε! Κύριε! Ο Θανάσης είπε ΜΟΥΝΙ !΄΄ Εφαγα το σκαμπίλι ενώ τα κωλόπαιδα έσκαγαν στα γέλια ομαδικά. Αυτό συνέβη όταν πρωτοπρόφερα αυτή τη λέξη και το θυμάμαι ακόμα. Eλπίζω πάντως πως όταν για τελευταία φορα θα την εκφέρω δεν θα είναι όπως ο γέρος που ξεψύχαγε στο κρεβάτι, στο TESS του Πολάνσκι, και φώναξε τη νοσοκόμα, αυτή τον καβάλησε πάνω στα μούτρα του, το έδειξε, το είδε ο γέρος, το επικαλέστηκε ψιθυριστά και ξεψύχησε.

Στη συνέχεια μεγαλώνοντας και αφού είχα αντιληφθεί πια τι σημαίνει , απέφευγα να την εκστομίζω, γενικώς και ειδικώς. Παρ’ όλο που οι θειές μου, εκ μητρός, μικρό παιδί, μ’ έβαζαν κάτω και την έλεγαν, να μάθω να τη λέω με το ζόρι, αλλά όχι ολόσωστη πάρεξ ή κρυπτογραφημένη ως βρισιά, ΄΄τσμά-τσμί΄΄, και βέβαια μετά μου εξηγούσαν πως θα πεί ‘’της μάνα’ σ’ το μ’νί’’ ή ως εξορκισμό κατά της αβασκανίας. ΄΄Αράπ’κο μ’νί στα μάτια σ’΄΄. Μέχρι και ο γέρος μου την έλεγε τακτικά σε τσιμπούσια αλλά υπο μορφή σαχλού ξενέρωτου σόκιν.

Τελικά όταν το καταπρωτόειδα, ήταν εκεί γυρω στα δέκα, όπου είχαμε πάει στη θειά μου στη Θεσσαλονίκη, και τα μεσημέρια, επιστρέφοντας από το μπάνιο που κάναμε στη βραχώδη παραλία στη στάση Ανάληψη, μπαίναμε στο λουτρό για ντούζ. Ηταν ένα μαύρο πράμα κολλημένο στο σώμα της και μάλλον απεχθές, παρ’ όλο που η θειά, μου το επιδείκνυε απροκάλυπτα. Και καλά έκανε, με τη λογική να μην πουστέψει το αγόρι της οικογένειας. Να μάθει από μικρός που οδηγεί ο σωστός δρόμος . Εκεί έμεινε όμως η θειά μου, δεν προχώρησε δυστυχώς την καθοδήγηση ως το κρεβάτι, προφανώς επειδή οι οικογένειές μας ήσαν αστικές. Ενώ αν ήμασταν ολίγον γύφτοι… οι έστω πολύ αριστοκράτες….

Αντίθετα το ίδιο καλοκαίρι, έτυχε ένα μεσημέρι να δω ένα γειτονάκι, πολύ μικρότερό μου, ένα κοριτσάκι που βρεχόταν στην αυλή γυμνούλι με το λάστιχο και τρελάθηκα! Δεν ξερω γιατί, ίσως επειδή ήταν στα μέτρα μου, ίσως γιατί το έβλεπα από απόσταση χωρίς να ξέρει, ίσως εντέλει επειδή ήταν ακόμα εντελώς άτριχο, λείο και αλαβάστρινο και όχι σαν τα μαλλιαρά άγρια ζώα που δαγκάνουν.

Έφτασε τελικά η ώρα και ήρθα φάτσα-κάρτα μαζί του. Πλην όμως για καμπόσα χρόνια ήταν σαν και να μην το έβλεπα, σαν να το αγνοώ. Ενώ ολημερίς και ολονυχτίς πάλεβα μαζί του ουδέποτε ενέσκηψα να το μελετήσω, να ενεργήσω αυτοψία επ’ αυτού. Παρά τις ανατομικές του λεπτομέρειες προτιμούσα να τις μελετώ εικονογραφημένες στο βιβλίο ανατομικής του Σάββα. Μέχρι που δεύτερο έτος στη σχολή, μου έτυχε και μπήκα στο μουσείο του ανατομίου και έπεσα πάνω σε ένα πού το είχαν ως παρασκεύασμα στη γυάλα, στη φορμόλη, κιτρινωπό και παχύτατο.

Από εκείνη τη στιγμή άλλαξα πορεία, καταπιάστηκα να μάθω απ’ έξω κι ανακατωτά την ανατομία του ζωντανού. Σε όλες τις φάσεις και τις παρεκβάσεις του. Έπεσα με τα μούτρα πάνω του και την πάτησα. Ξέμεινα εκεί, κολλημένος. Είχε όμως ένα καλό αυτό το πάθημα. Μου ενέπνευσε μια ελαφριά διαστροφή. Να το θεωρώ σαν αυθύπαρκτο όν. Εντελώς διάφορο από το σώμα που το φέρει, το κορμί που το νέμεται, το πνεύμα που το διακονεί.


Το φιλάς απαλά και αντιδρά σαν τα φύλλα της λεύκας στην αύρα. Το ανασταίνεις και ανοίγουνε στήμονες, πέταλα, μίσχος. Το αγγίζεις και βλέπεις φυτό σαρκοφάγο. Δοκιμάζεις τα γράδα του, ο μούστος κοχλάζει, μεθάς απ’ τους θύμους. Και όταν βρώσιμο , σαν Ωμοφάγος Διόνυσος τον κυκεώνα του μεταλαμβάνεις, Πύθωνας Δελφικός, στα άδυτα της κρύπτης του ιερού , τανύμενος έως το έπακρο του απείρου, παιδί στις μύτες των ποδιών πάνω στο φράχτη, το χέρι του να πιάσει το φεγγάρι γίνεσαι. Και όλα σου τα αναθύματα εκεί, μέσα στην κόχη του τα αποθέτεις, λευκό πυρ υγρό, στο βωμό του. Αφέσου, ω Πύθωνα, μαχαιρωμένε όμορφα να σε ζυμώσει η Μέδουσα στα υγρά της πλοκάμια, με τον ύπνο, του Θάνατου αδερφό, να σκέπει τα μέλη σου. Η Ωραία Ελένη σε δέχτηκε, η Αθηνά σε κορμί Αφροδίτης. Ως ημίθεος λάμπεις, ως άστρο μέσ’ το μουνί της.


Καμπόσοι ισχυρίζονται ότι υπάρχουν στο καορμί μας τα κατάλοιπα του άλλου φύλλου. Και γιατί όχι? Δεν έχω ρόγες? Όλοι οι άντρες έχουν και μάλιστα ούτε που δίνουν σημασία, άχρηστες και αχρείαστες. Παρ’ όλο που όταν τις γραντζουνάς στήνονται και σκληραίνουν Αυτό όμως δεν το βλέπω πουθενά επάνω μου. Όσο και αν ψάχνομαι. Ούτε το ελάχιστο κατάλοιπο. Και όμως. Πρέπει να υπάρχει. Θα έχει μείνει μέσα μου αόρατο. Χωρίς κάποια ανατομική μορφή. Μετασχηματισμένο σε διάθεση. Ίσως να είναι αυτή η διάθεση που ενυπάρχει μέσα σου να δεχτείς. Να επιτρέψεις να εμφυλοχωρήσουν οι διαθέσεις κάποιου άλλου που σε θέλει, που ζητά σε σένα να βρει κατι που θα το οικειοποιηθεί, κατι που θα του δωσει ικανοποίηση. Ίσως να είναι αυτή η μη ορατή, άυλη τρύπα που έχουμε και δια μέσου της οποίας μπαινοβγαίνουμε ο ένας στον άλλον γονιμοποιώντας τις ιδέες μας, ενδυναμώνοντας τα αισθήματά μας. Ίσως να είναι δηλαδή η σύριγγα, το λαγούμι, μέσα από το οποίο διαχέεται και κυκλοφορεί αυτό που ονομάζουμε αγάπη.
.
.
Γιατί δηλαδή, ο Χριστούλης από πού βγήκε?

inter-medioλανον [1-0] περικωλοζαμανφουμέντε

., σ Η ΑΡΧΗ.........

Και είδεν ο κύριος την μαλακοίαν ήντινα διέπραξεν ως φκοιάσας την γυνήν τρίκολον τον δε άνδραν ως μονόκολον και εξέβαλεν φωνήν μεγάλην και εκέκραξεν και είπεν1….Αυτόπατερ αυτόπατερ, άφες εμέ ού γαρ οίδα μοι τι ποιούσα.,,, Ο δε αυτόπατερ ακούσας επετίμησεν αυτόν λέγων2…..- Σύ ύπας, ω αυτότεκνον, λαβέ νυν τε την κατιούσαν!.3 Και εγένοντο βρωνταί και αστραπαί και εδιασχίσθη ο Αισθήρ υπο κωλοπρεμούρας ομοούσιας και εδιώθησαν πλήθος στηθέων , στηθοδέσμων και σουτιέννων, ινα ως δε αυξανονται οι κώλλοι και πληθήνονται και κατακυριεύσουσιν την γην.4 Και ενεφανίσθη ο οφφίς ο αποκεκρυπτόμενος εντως των ημισφαιρικών ελίκων δάκνων ερκοδοντίως την τριταίαν την σφραγίς την μεμακρουλημένην τε και αναπλάσας γέλωτα εγκεκριμένον έφα προς τον κύριον5……- Τίνι τω τροπω πλειονας επιθυμίας γέμων και εμε σκευάσας τον τε κώλον τοις ανθρώποισι δωρήσας ως αυτάρκης λέγεις συ ει και ως ύπερθεν ανεπιθύμιος?6 Βλέψον νυν πλάσματα α προς ιδίαν ανεπαρκειαν ψέφταρε κατασκεύασας να την κεκαταβρίσκουσινυ δε ως άγαμος τε και αγάμητος και αγαμίας και πανπλασματάρχης την πεπάτησας χω χω7……Και ίδεν ο κύριος ως εκ δευτέρου την τε καρυδόστροφον την απρονοησίαν του και εγερθείς ήρχησεν ως χορέβων καλαματιανόν καιάδων8…..- Δεν καθόσουνα σταυγά σου – βρε Μπιρμπίλω μου – στάχτη τάκανε η κάβλα – για το μήλο μου – Βρέ μυαλό αν ειχα δράμι – έναν κώλλο θάχα κάνει – Θείκόν ως το νταβάνι – για την πάρτι μου – λω μού – λω μού -8…

.Και εγενετο η επιθυμία του εν τω άμα και τω θάμα κώλλος ο θεικός ενεφανίσθη ο τριτάβανος αποκαλούμενος και απετυπώθη ως σημείον μέγα το αποκαλούμενον πλωριά γωργώ εις το Θηρίον10 έξεστι δε το Θηρίον μπλογκοκάραβος ο Σάχλες αυταποκαλούμενος και ιδών ταύτα προσκυνήσας τρίς εκέκραξα11
- Βουλεβού κουσσέ αβεκμουά? Ταράμ – ταράμ ….
- Εμέ βου μπράμς? Ηκούσθη ψύθιρ Κολοφώνειος.
- Και μπράμς και αμπράμοβιτς και όλα τα εις -αμς επιθυμίας τα σημαντικά.
Οπερ εγένετο12.


----------------------------------

........................... ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Οι επιστημονες μπορουν να εξηγησουν το μυστηριο πολύ καλυτερα. Εγω θα πω μονον απλά πράγματα γνωστα σε ολους μας.

Κατεμέ προσομοιαζει με τον Ιανό. Εχει και αυτος δύο οψεις. Η μια οψις του είναι σκατώδης, απορριματοφόρος, αποτροπιαστική, δύσοσμοςς, απεχθαντικη, αποτρεπτική,απωθητική, και παρταυτα απολυτως απαραίτητος εις τας καλλονάς, τουλάχιστον οσον και το στόμα των. Η αλλη οψις, θελκτική, θεοφόρος, αντικατασταλτική, εμπνευσιογόνος, τρυφηλή, ηδονωδης, εύχαρις, πλασματική, κρουστάλλινη και απ ευθειας Πύλη εις τα άδυτα των αδύτων του ναού του πνεύματος και της ψυχής. [?]

Κατ αρχην παραλογον πλην όμως εκ δευτερου ευεξηγητον, το γεγονος ότι ως και τον θεον Ιανόν ετσι και τον θεον Κώλον ή την πρώτην όψιν του λατρεύομεν απευχομενοι την προσεγγισην της ή την δευτέραν, κατευχόμενοι την θείαν θωπειαν της, αναλογως των συνθηκων. Ουδεποτε ταυτοχρόνως και τας δύο οψεις προσκυνουμεν εστω και αν αυτος κοσμει το σωμα προσφιλους Ερωσφόρας . Σπανιως ημπορούμεν να τον συλλογισθούμε και με τας δυο οψεις του ταυτοχρόνως, και οποιος το κατορθωσεν υπεστη εκρηξιν σηματοδοτουσαν την την πληρη καταργησιν του Μανιχαιστικού πρωτύπου του.

Ιδου λεγω εγω και η πρόκλησις .Η αποκαθήλωσις του Ιανού. Η καταρριψις της χαλκίνου προτομης του
εντος της καμίνου των υπερφυών δυνατοτήτων της αισθαντικης συλλογιστικης των ανυπαρκτων εισετι μελλοντικων βιωματων μας και η τηξις ενός νεου ειδώλου του θεού, απεικονιζοντος Εν προσωπον και μονον, διφυές μεν εν τω βαθει αλλα μοναδικον κατά την οψιν.

Οσοι πιστοι της προτεινομενης θρησκειας, άρξασθαι θεραπευειν θεόν Κώλον τον Μονογενην.


Γουφας ο ομολογητής.

.
.
.

MAYΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ μου θέλατε πουλάκια μου, ε...?

η κλάπα εκλεισε! γινεται κατα μετρηση των πσηφων
τα ενξίτ Πώλβαλέρια εδειξαν συντρυπητική υπερΟΧΙ του ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ......
ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΕ ΣΕ 10 ΛΕΦΤΑ ΜΕ ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Ενγεγραμμενοι 11
Μηενγραμενοι στους εκλογικους καταλογους, δηλαδή δεντρα, στηλοι ΟΤΕ κτλ ...2
συνολο ψιφισαντων 13 !!!!!!!!!!!!! ο μαγικος αρθιμος!
Απο χί 1 ΜΙΑ

ελαβον

Υπερμουνιστές-υπερμουνίστριες 10
ητι ποσοστο 99,9 τις εκατο

Καταμουνιστές - καταμουνίστριες 1 'ητι ποσοστο 0.00000

Λευκομουνιστες-Λευκομμουνίστριες 1 ιτι αμελετητέον

η αποχή ειναι θύλη
το ΟΧΙ ειναι αρρεν
τα Ναι εινα ενα θυλη και τα αλλα αρρεν

χερετιζομεν την ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ που ζητησε δικαιωμα πσηφου και την καθιστωμεν ομοτιμο μελος των δεκατριων Μμουνιστών,

ενευθε τωχρονω το κκομμα των ΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ θα οργανωθει και θα λαβει και αδεια απο το πρωτοδικιπο να κατεβη στις εκλογες.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΔΓΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΛΑΟ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟ ΜΟΥΝΟΔΗΜΟΜΗΕΝΟΙΚΟΨΗΦΙΣΜΑ και υποσχομαστε ταχειαν την παψιν

τωρα, να δουμε τι σκατα θα κανω, που οι μισες σελιδες της περιμουνοπραγματειας ειναι χειρογραφεςειναι ακομα...

μεχρι να της πληκτολογησω τσακ τσακ με το ενα δαχτυλο, ασε που τις εγραψα σουρωμενος και ολο μπουρδες λενε, τυφλα ημουνα γαμοτιο, λοιπον, θα ποσταρω τωρα ενα ιντερ μεδιόλανο 1-0 περι κ΄λωλου που το εχω ετοιμο απο τις ΣΑΧΛΕΣ και το βραφιδι το καθαρογραφω το μουνοχειρογραφο εργοχειρο και το πουσταρω αυριο. ασε, βλεπω τι εγραφα σουρωμενος και ανατριχιαζω.... πω πω πω θα πεσει αυτολογοκρισια αλλα δημοκρατια Περικλετου

καλή ορεξη
κυριακη σημερα, μπουτάκι στο φουρνο μετα πατατες θα εχετε ολοι.....
.

Χτες γί'νκα λιάρδα.

Και μουρθε να κάτσω να γράψω μια περιπραγματεία που θα έχει θέμα το Μουνί.

Την αρχισα ηδη, εγραψα τεσσερες χειρόγραφες αλλα το θεμα ειναι πολύ σοβαρό και οπως βλέπω ουτε δεκατέσσερες δεν θα φτάσουν.

Καλά, την αρχισα, αρα θα την τελειωσω.

Το ζήτημα ειναι αν πρεπει να την ανεβασω εδω.

Ο χώρος δεν ειναι ακραιφνως επιστημονικός και μπορει

να εγερθουν αντιρρήσεις.

Γιαυτό, λέω να κάνω δημοπσήφισμα.

Ως εκσής.

Θα παω να μετρήσω ποσες και ποσοι σχολιασαν στα δεκα τελευταια ποστια μου.

Ετσι θα εχω εναν αριθμό

Και θα ζητήσω, ενα ναι ή ενα οχι, εστω αποχή.

Εαν τα νε υπερκαλύψουν το πενήντα επι τοις εκατό του αριθμου των σχολιογραφουντων

και των σχολιογραφουσών

Τοτε η περιδιαπραγματεία μου για το Μουνί θα δημοσιευτεί.

Και πούστε!

Μη μου ζητησετε και περιδιαπραγματεία για τον Πσώλο, διοτι επ αφτού

ελαχιστα γνωρίζω.

Καλώς κακώς μόνον τον πρώην τον δικό μου εχω ακουμπήσει.

Καλύτερα αυτην την περιδιαπραγματείαν να αναλαβει να την φερει

εις περας μια Κυρία.

Εστω μια δεσποινίς.

-----------------------------------------------

Εχουμε και λεμε

Νικαθήναιος,

Νικος,

mElen,

Ντιούη,

Κουμπαροκρόππερ,

Δωρίνα,

KOSTAS,

Mαυροφευγάτος,

Λάκων και

ΠΕΤ,

αυτοί οι δέκα σχολιάσαν στα δεκα τελευταια ποστια. Προσθετωνμεν τιμης ενεκεν και την Μπλογκ-ο-Πρενσσες και πρωην Μπλογκομνηστή μου

Αthena

ωστε ο αριθμός να γίνει μονός, και εχομεν μιαν πλήρη ποδοσφαιρικήν ομάδα, χωρίς πάγκο ομως.

Το δημοπσήφισμα λήγει σε σαρανταοχτω ωρες, χάι νουν την Κυριακή, ανήμερα της Υπσώσεως του Τιμίου Σταύρου, που θα ρίκσει φωτιά να μας καπσει. Τωρα της Σταυροπροσκυνήσεως καταλύεται το λάδι ή δεν καταλύεται, θα σας γελάσω...

.

.

.

Φάε του Χάρου το σκατό, μες το αε ρο πάσ α νοοοο...

Εάν , όχι το συμπαν, αλλά το Άπαν, ναι , το Άπαν,,,,

ασε, ακουω στον νέξους τωρα εναν σταθμό μέταλ και κριμα που δεν μπορω να τον λινκαρω ειναι το τραγουδι που παίζει ΠΙΣΤΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ, ΠΙΣΤΗ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΑΤΑΤΑ, στο τραγουδι του μακαριτη του πως τον λεν γαμωτο μου, που τον ειχα δει και στο ΑΝ, και τον αγαπούσα, τωρα δεν θυμαμαι, αλλα θα θυμηθω, που πεθανε στην πρεζα και ειπαν οτι καηκε μωρε στ αμαξι. Δεκέμβρης ηταν και το εμαθα και εκλαιγα ΕΛΑ ΡΕ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΚΣΕΣΟΥΡΩΣΑ ΤΟΝ ΘΥΜΗΘΗΚΑ, Ο ΠΑΥΛΟΣ Ο ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΟΥΦ! ΚΑΙ ΝΟΜΙΣΑ ΠΩΣ ΗΡΘΕ ΗΔΗ Ο ΔΩΚΤΩΡ ΑΛ ΤΣΧΑ Η ΜΕΡ...

...οπως λεγαμε το λοιπόν, εαν το Απαν, πεθαινει και ξαναγεννιεται, οπως λεει ο Επιστήμονας Χίγγος και θα το αποδεικσει και το πειραμα του Ελβετία, η ερωτηση ειναι μια [χι χι χι...]

το νεο Απαν εχει την ιδια συνειδητότητα του παλαιού?

Αμ πως!

Διότι αεν η απαντηση ειναι ΟΧΙ τοτε τιποτα δεν ειναι αθανατο, ουτε ο ιδιος ο θΕΌς.

Ο Διας ομως ειναι. Το ιδιο και ο Διονυσος και οι υπόλοιποι.

Και εγω.

Κι εσεις

Και ας παει να γαμηθει το Απαν.

.

.

.Βωμός

Είναι το μέρος που τελούνταν οι θρησκευτικές θυσίες. Συνήθως ήταν λίθινοι και είχαν διάφορα σχήματα. Ως προς το ύψος δεν ξεπερνούσαν το ύψος του αγάλματος του θεού, στον οποίο ήταν αφιερωμένοι. Πολλές φορές κοσμούνταν και από διάφορες γλυπτές παραστάσεις. Σε κάποια ιερά υπήρχε το έθιμο να κατασκευάζεται ο βωμός από την τέφρα των θυσιών, με αποτέλεσμα να αυξάνουν διαρκώς οι διαστάσεις του. Σύμφωνα με τον Παυσανία, τέτοιου είδους βωμός ήταν του Δία στην Ολυμπία, ο οποίος είχε 22 πόδια ύψος, ήταν τοποθετημένος σε λίθινη βάση και είχε μεγάλη κλίμακα. Συνήθως βρίσκονταν μπροστά από το ναό ή μέσα σε αυτόν σε περίπτωση που προοριζόταν για αναίμακτες θυσίες. Η λέξη βωμός είναι ομόρριζη του βαίνω και αρχικά δήλωνε την υπερυψωμένη βάση του θυσιαστηρίου, ενώ αργότερα όλο το θυσιαστήριο.

καλα, ξεσουρωτοσ ειμαι χειροτεροσ, ε?

οι Κυνηγοί.

Για τον Ντιούη.

φωτογραφια της Θεότρπας στο αχανες διαστημα οπως την συνελαβε το υπερμεγέθες Γουφοσκόπιον.

Kλεάνθης ο Ασσεύς. 'Υμνος στον Δία.

Γούφας. Η Θεότρυπα.

.

.

δt

.
κατεληξα στο συμπέρασμα ότι το μονο
πράμα που αξίζει στο βιο είναι
το κυνηγητό του παρόντος χρόνου.
.
.

Η Μεγάλη του Γένους Χολή.

.................................photo by ανηψίος Ντιούη.

.
Mας μιμούνται αλλά υπερέχομεν!.....
.
.

Vamoς al Prado Manolo...

http://www.jango.com/stations/16431697/tunein?u=0&song_id=7533
.
Χεράκια αλαβάστρινα.
Κρινοδάχτυλα.
Μάτια ζαφείρια.
Κόμη Βερενίκης.
Στήθια Σφίγγας παρθένας,
μέση
δαχτυλίδι,
φρύδι καμαρωτό,
καπούλια Πραξιτέλεια,
μπουτάκια Τιτσιανά,
κνήμες χυτές,
αστράγαλος αόρατος,
ροδόνυχα,
λαλιά αηδόνας....

Και όλα,
όλα,
όλα
και άλλα πολλά κρυφά κaι εν παράβυστα
μονο και μόνο για να πληρωθεί η μήτρα
και να πολλαπλασιάζονται οι πιθηκογενιές.

Χύσε να φύγουμε, Tzωνιμπιγκούτ...
.
.
.

Iώρες.

Κσύπνησα μαύρα σκοτάδια. Φεύ! λές και υπάρχουν καί άσπρα... Εάν υπήρχαν θα τα προτιμούσαν όλοι.

Πού το θυμήθηκα τωρα αυτό το φεύ! Έχω καμιά τριανταριά χρόνια να το δω τυπωμένο.

Θα κατεβώ στη θάλασσα. Δέ με σκοτίζει αν θα κάνω πσαρική. Θέλω απλά να μπώ στη βάρκα. Σήμερα έχει σπάνια μπουνάτσα.

Πήγε η ώρα έξι και ακόμα σκοτεινά. Είδες?

Σεπτέμβρης διότι. Τόν Ιούνιο στις έξι έφεγγε ο τόπος. Τί σου είναι αυτές οι ώρες....

.

.

.Tελικά άμα πας για πσάρεμα στο χαβαλέ και στο αδιάφορο δε σε πέρνουν χαμπάρι τα πσάρια, τα πιάκνεις στον ύπνο και σε μισή ώρα βγάζεις δυό μερίδες και πας για καφε........

.

.

Ναί, Σε γνωρίζω !

.

Σε γνωρίζω από την όψη

του σπαθιού την τρομερή.

Σε γνωρίζω από την κόψη

που με βιά μετραει τη γη.

.

.

...Και γιατί δηλαδή η Ελευθερία θα πρεπει να ειναι θεογκόμενα στις αναπαραστάσεις της, και η Δοξα το ιδιο κλπ κλπ ? Ε? Οι χοντρες και καραφλές ΔΕΝ νοιώθουν τι θα πεί Λευτεριά? Δεν Δοξασαν και δεν Δοξαστηκαν ανα τους αιώνες? Τι σκατα ρατσισμός υπερ του επονομαζόμενου ωραίου ειναι αυτός που κουβαλανε οι καλλιτεχνες απο κτισεως κόσμου. Ε? Εγώ που ειμαι δηλαδη βατραχομούρης και καράφλας ΔΕΝ παθαίνω με τους στιχους του Σολωμού? ΔΕΝ θάδινα τη ζωή μου για τη Λευτεριά? Αη γαμηθήτε μαλάκες κωλοκαλλιτεχνες του ωραίου και του κλασικού, το πνεύμα και το φρόνημα και η Ιδέα γονιμοποιείται με το ηθος και οχι με τα στητά βυζάκια της Ελευθεριας του Γκύζη και τα καπούλια αυτηνης του Νταβίντ ή πως τον λένε και μαζί με σας και ολοι οι Αρχαίοι γλύπτες. Αλλο η Αφροδίτη και άλλο η Νίκη είτε φτεράτη ειτε κολοβή..Αη σιχτήρ!

Ζήτω η χοντρή Ελαυθερία!

Ζήτω η καραφλή Δόξα!

υπογραφή, Εγώ

,

.

Περικοσμογραφίας

Ναί, αυτοί! [καλά ντέ! και αυτές..]

.

.

Περιποστίτις.

-Καλημέρα σας! Στο Άγιονόρος γίνεται τσι πουτάνας όπως μαθαμε...
-Καλημέρα σας. Μπορεί αλλά υπάρχουν νόμοι.
-Ξανακαλημέρα σας, αλλά οι νόμοι δεν έχουν καμία σχέση με τη δικαιοσύνη...
.
.
http://www.jango.com/stations/19550533/tunein?u=0&song_id=79176

.

Hommage στον Πιραντελλόρκα.[ αντε και λίγο στον Γιώργο Γλέζο]

http://www.jango.com/stations/19550533/tunein?u=0&song_id=80484.
.
Δεν έχει σημασία τί πιστεύουμε. πλήν όμως είναι γραφικό.
Σαν ζωγραφιά από τοπία εξωτικά.

Κι άν πίστεψα ότι σε αγάπησα γιατί τώρα να το ξεχάσω ...?
Μήπως και θα τη δώ ποτέ την ανατολή από το Κατμαντού?
Ή θα σαλπάρω με το τσούρμο του Σεβαχ ...?

Μία καρτποστάλ λοιπόν η αγάπη μου για σένα και η πινέζα που την
μπήχνει
στην καρδιά μου είναι το
όχι
που μου έχεις
πεί.
.
.

Καλομίνα.

O Σεπτέμβριος.

Σεπτέμβρης, μήνας δίφορος.
Των αποπλανημένων καρπουζιών
Της έντιμης βροχόπτωσης.

Εύθυμες Άρπυες σκιάζουν
Τα παράθυρα της Ημέρας και
Οι ψυχές των αποθαμένων υφαίνουν
Τα σεντόνια της Νύχτας.

Σεπτέμβρης, μήνας διφορούμενος.

.

.