Η ΜΟΥΣΙΚΗ.-Από αντιγραφή της Φύσης προέκταση της νόησης στο ζωντάνεμα του επέκεινα, βρέθηκε σε .

τί κάνουμε τώρα?

Η προχωρήσει.

Θα διαρήξει όρια της ικανότητας όντος.

Θα αποσυνδεθεί τους όρους της μαθηματικής .

θα εγκαταλίψει τον της μίζερης νοητικοσυναισθηματικής .

Ερωτηθηκα προχτες τι ακριβως εννοο με τα υπερθεν αποφφθονγκηματα. Οταν λεγω κατι, σπανιως αντιλαμβανομαι τι εννοω. Ετσι πιο κατο θα προσπαθησω με αλλα ακατανοητα να καταλαβω κε εγω τι εχω πει. Ζητω συγνωμην δια τας ατελειας του λογου το ασφαλες, διοτι δια να εχομεν ελπιδας κατανοησεως θα πρεπει να τα ενγραφω απεφθειας οπως κατεβαiνουν εξουρανιως.



Τεχνη η ζωσα.

Ο Γαβρηλιγκανος και ο Μιχαλαντζουνας, οι δυο φιλοι, αφου ψευτοξημερωσε διπλωσανε τις γκάιντες και σταματησαν και το τραγουδι. Αυτο το κατι, σαν αχος αντιλαλος, ερχοταν απo τα γυρω βουνα. Tο αντιβουητο απο το ολονυχτιο το παιξιμο τους.
-- Ακους Μιχαλαντζουνα? Ρωτησε ο Γαβρηλογκανος.
-- Ακουω αλλα οπου ναναι θα χαθει. Ειναι τα ζωντανα του δασους που φτειαχτηκανε με το παιχνιδι μας.
-- Τους αρεσε λες, ε? Ξανα τον ρωτησε ο Γαβρηλογκανος.
-- Εμ δεν τa ακουεις? Αντιλαλουνε. Αλλα θα σβυσει. Μοναχα οσο κραταει χαιρονται.
-- Ενω εμεις την καταβρηκαμε, ετσι?
-- Τι μαλαπερδες αμολας βρε Γαβρηλογκανε! Πρωτη φορα την καταβρηκαμε?
-- Ναι βρε Μιχαρ μαντζουνα…
-- Ναι και ξεναι! Εκκολησον! Ταχεια το βραδυ παιζουμε στον γαμο του Φερναποδου, αηντε, βημα ταχυ!
Επιασανε τον δρομο και το μονοπατι, ρεμα ρεμα, κατα το χωριο. Εστιες ειχαν αναφθει και στην ακυμαντον γλαυκοαχλυν που εσερνε η εσθητα της κορης του Δια πανω από τον καμπο, λευτερωναν το αναθρωσκον ιχνος των, ως καθημερινες πτωχοσπονδαρισες.
-- Μιχαρμαντζούνα, ξαναρωτησε ο Γαβρηλόγκανος καθως ειχε κοντοσταθει να βγαλει μια σκληρη αγκαθα απο το πελμα του, εχω σκοπο που σε ρωταω…
-- Τι σκοπο? Εμεις παιζουμε για το κεφι μας και οι αλλοι το χορευουνε. Αυτο το ξαιρεις.
Ο Γαβρηλόγκανος την εβγαλε και ορθοστατησε και η διπλωμενη γκάιντα του αναστεναξε καθως σηκωθηκε.
-- Ακου γιατι σε ερωτω. Θυμασαι περσι της Αγιατριαδας, που ειχε περασει κι ετυχε να μας ακουσει ο Σαντανιάλλας ο αρχιευνουχος? Θυμασαι τα δωρλικια που μας αφηκεν? Τα θυμασαι αλλεπαλληλως αφου κρεμενται ακομα το πεντοφλουρο απο το σβερκο σου. Θυμασαι πως μας ειχε αποκαλεσει στο ξεπροβοδιο?
-- Ναι, καλιτεχνες. Ετσι μας λεγουσι εμας εκει στην Νουπολήρωμη.
-- Ρωτησα κι εμαθα… ολο το χρονο το εψαχνα. Αφου αρεσουν τοσο τα τραγουδια μας πρεπει να βρουμε τροπο να τα γραψουμε.
-- Γραφονται ρε μαλακα οι αηδωνολαλίες? Ληρα ληρεις! Αντε προχωρα και μη σερνεσαι.
-- Και ομως γραφονται! Αν ηταν λεξεις θα γραφοντουσαν. Και ακουσα οτι στην Νουπολήρωμη εχουνε βρει κατι τρύπους οπου τις χωνουνε μεσα τις μουσικες και δυνανται οποτε θελουν να τσι βγαζουνε και να τσι ξαναπαιζουν.
-- Ποιοι βρε τα ξαναπαιζουν? Οι αχμακηδες? Αυτοι που δεν τα βγαλαν απο τη δικη τους γκλαβα και τα βλεπουν μεσα εις τους τρύπους? Και ποιοι χορευουνε μαυτους? Χαντουμηδες? Αντες, κιας πουμε πως θαρθει και μία μερα και θακουνε οτι γουσταρουνε, οτι θα πατατάν ενα κομβιον, σαν και αυτο οπου εχει το ανεψουδι σου, ο Φεντερικο Γκρατσιαπλένα απο τη στολη του μακαριτη Μπάροουζ και παιζει. Τι ελεγα?... με κουρασες καμπουρη… αηντε και πες οτι πατατάν λοιπον ενα κουμπι και μας ακουνε εμας τους δυο την ωρα που την παιζουμε. Τι ακουνε βρε χαρδβαλλε? Αυτό που ακουμε και εμεις πριν το φυσηξουμε? Τον ιδιο το θεο να μας μιλαει? Και σκουντουφλαμε για να τον προφτασουμε? Το τρεχα-γυρευε θ’ακουν εκεινοι. Και θα νομιζουν ότι πιασαν τον Προφητη από τα γεννεια. Χαηβανι! Ε χαηβανι!
Κατι σκυλια τρεξανε καταπανω τους, ηρθαν και τους μυρισανε. Φυγαν, το ένα εμεινε και ακολουθουσε.
-- Κιαν ημασταν αγιογραφοι βρε Μιχαρατζουνα? Όπως ο Πρασσοσεληνος κι ο Βανορούμπλιοφος?
-- Παλι τα ιδια θαχαμε, Γαβριλη φιλε μου.. παλι τα ιδια.. εμεις θα τρωγαμαν ολον τον τρακο από τα θεια δωματα πανω στην σκαλωσια και οι αποξω θαλεγαν, ωραίονννν! Και μετα θα πηγαιναν κατουρημα.
-- Ενγλυφτες? Ποιηταδες?
-- Τωρα μαλιστα,.αυτοι οι τελευταιοι είναι που μερα νυχτα κλαινε.
-- Και δεν θα αφηναμε ρε μανα μου ένα από αυτά που τολεγε, πως τολεγε? Εργο τεχνης? Θα το αφηναμε αυτό.
Ο Μιχαρατζουνας εκοντοσταθη τωρα, ο ηλιος ειχε φανει και η αχλυς των οριζοντων διελυετο. Οι φωνες των γυναικων ηκουοντο πλεον σαφεις και οξυτονες αναδυομενες από τας περιφρακτους προσαυλωνας των οικιων. Εν βρεφος εσκουιζεν. Τα παντα εξηρχοντο της βραδυης ναρκης ραγδαιως και φωταγωγως. Εκοντοσταθη και εφανη πως εσυνεσκεπτετο μεθ’ εαυτου.
-- Ελα, ελα, πεστο… τον εκεντησεν ο Γαβρηλιάνος οστις τον εγνωριζεν τι σηπια ποταμισια είναι τος.
Ο Μιχαράτζουνας εκοιταζεν τωρα τα χώματα.
-- Κερηθρα και κανελλα… εψιθυρισεν, κερηθρα και κανελλα στα λογακια μας καημενε. Σαν να ψηλωσαμε πολύ τον αμανε εσυ και γω. Αηντες, μη σερνεσαι, προχωρα. Φτασαμαν. Αμε να φτειασεις το πληγουρι εσυ, κι εγω θα παω στου μπαρμπα μου του Ταβλαδάρχη για να φερω το λαρδι. Και ο,τι ειμαστε ειμαστε, και ο,τι είναι οι υπολοιποι είναι κι αυτοι. Και παλι τυχεροι σου λεω, εμεις το παιζουμε μία και παει, χανεται, βουρ για καινουργιο. Για βαστα με τους αλλους για να δεις τι γινεται…Το σπα ποτε το αγαλμα ο ενγλυφτης? Τα σίηει τα χαρτία του ο ποιητης? Ασε που και να τα σιηείσει οφελος το ποίον? Ξαιρει το ποιμα του αποξω και τον τυρανναει μια ζωη Γαβρήλλο. Ενώ εμεις τα απολάβαμε απαντα οσο τα κατεβαζουμε και τα λαλουμε, με καταλαβες?
-- Και η Κυρα η Τεχνη που ελεγε ο Σανδανιολλας?
-- Αυτηνα μην την νοιαζεσαι πτωχε, διοτι αμα δεν παθανει δεν ξαναγεννιεται και δεν ζει, ετσι το εχει χουι. Πριν καν κωλοψυχησει αναχαντρωνεται. Aφηνει βεβαια τεκνία μπολικα, παπυρους, ζουγραφίες, εκκλησιές, κανουν και θαματα. Αλλα τα μπασταρδα, μονο που δεν γεννοβολανε, είναι στερφα. Ψωφησταρέες όλα τους. Αντε και απο κανενα, αν είναι και βαρυ, να πεσει σε κανα καυκάλιον και να του κατεβασει καμια ιδεοληψια. Και τι εγινε? Η Τεχνη μανγκα μου, είναι Κυρα, που ερχεται και σε φτειαχνει, μεχρι…μεχρι… μεχρι που θα πεις το Αμαν! και θα τα ριξεις. Επειτα φευγει, παει σε αλλον. Και οποιος τα κραταει και τα καμαρωνει και τα δειχνει είναι μεγααααλος μαλακας. Στη φωτια! Στη φωτια! Γκαβλοσαλιάγκοι, στη φωτια ριχτε τα όλα μαζι με την τελευταια πινελια αν θελετε να εχετε δικια σας την Κυρα και να σας γλυφει μια ζωη μεχρι και να της ξεραθει η γλωσσα! Κατσε τωρα! Που πας!... συνεχισε ξαναμενος και πυρροφρων ο Μιχάλματσουκ… να πα να γαμηθει ο Λιαρδας και ο γαμος του! θα τον προφτακωμεν! Βγαλτην και μου κατεβηκε ενας πλαγιος του πρωτου που δεν τον εχομεν αυλισει ουτε καν στον υπνο μας ως τωρα.!
Και ο Γαβριλιάνγκας και ο Μιχάλματζούκανος, αρχισαν να το παιζουνε αργα, βαδιζοντες στα πρωτα σπιτια του χωριού, ολοφουρφούριοι και ολογαλιώντες, ενώ τα καρρα με τα νυσταλεα βούδια σύροντα, ηδη ακτίνιζαν τον καμπον....

.

.

.

εικοσιοστή ογδόη Οκτωβρίου

'
Ω ! τί χαρά!
τα παιδιά της Ελλάδος σκοτωθηκαν για την πατρίδα !
---------------
το είχε γραψει σε εκθεση στο γυμασιο η δεύτερη μνηστή μου. δυστυχώς, χωρισαμε λογω ασυμφωνίας χαρακτήρων. βλακεία μου....
.
.

---+

'
δε θέλω να ξέρω
δε θέλω να μαθαίνω
δε θέλω να θυμάμαι

τα έχω όλα μέσα μου.
.

Oταν όλα τα φώτα θα έχουν σβύσει, μόνον η μουσική θα παίζει. Σιωπηλά.

.
Αποθεώθηκα, ανέβηκα στον Όλυμπο όπου μου ανέθεσαν να γυαλίζω τα φτερωτά πέδιλα του Ερμή και τώρα θα είμαι μονίμως απασχολημένος.

Γυαλίζω τα πέδιλα Του.

Εσεις, φροντίστε να μην είστε και εκτάκτως φρόνιμα παιδιά, αρέσκονται οι Θεοί στις χαριτωμένες αταξίες διότι.
.

la probleme de la politique

.
Εφόσον ζώ μέσα στον κόσμο, οφείλω να συμπεριφέρομαι κόσμια. Τελεία και παύλα. Και όποιος δεν συμπεριφέρεται κόσμια είναι καταχραστής. Προσέτι δε και τζάμπα μάγκας.

Η προειδοποίηση που έβαλα στο ‘’Βλακείας εγκώμιον’’ πλέον δεν αρκεί. Ο χείμαρρος των βρωμερών ιδεών που κατακλύζει τον εγκέφαλό μου είναι οχετός αισχρός και βοθροδέστατος, ούτε καν οι αναθυμιάσεις του δεν γινεται να καταγραφούν εδώ, θα ανατίναζαν και τα τελευταία ίχνη κόσμιας μπλογκοσυμπεριφοράς που με τα νύχια και τα δόντια συγκρατώ.

Από την άλλη [όπως συνηθίζεται να λέγεται] το γράφειν είναι μία ψυχική ασθένεια που δεν θεραπεύεται, οφείλουν όλα να καταγραφούν, αλλιώς στο δρόμο θα παραπατάω και στον ύπνο μου θα βλέπω εφιάλτες τρισδιάστατους.



.
.

Πανικός...

.


Μούκατσε ενα γεγονός φέτος το καλοκαίρι, που αξίζει να το αναφέρω και αφορμή μου εδωσε το τελευταιο ποστ της DIANAS

Άμα κυνηγάς ψάρι ενάμισυ και δυό κιλά με τριχα εικοσιπεντάρα είναι ακριβώς το ίδιο σα να ψαρεύεις ξιφίες εκατό δέκα κιλά στα ανοιχτά της Κούβας... Η να σκοτώνεις το σκυλόψαρο με πέτρινο μαχαίρι στην ατόλη. Αυτό ειναι ολο το νόημα.

Τον Αυγουστο, με παίδεψε ένα κωλόψαρο μια ωρα ακριβώς μέχρι να καταφέρω να το φέρω βόλτα να το κοπανίσω μέσ΄τη βάρκα.



Μόλις το είδα τελικά ξάπλα στα πόδια μου λοιπόν έβγαλα μιά κραυγή τόσο αγρία, δυνατή και πρωτάκουστη που άμα την άκουγα στα καλά καθούμενα θα πάθαινα μεχρι και συγκοπή.



Τέρμα, πρωτόγονοι θα παραμείνουμε εσαεί.



Ή μάλλον όχι κ' εντελώς πρωτόγονοι γιατί τούριξα στη συνέχεια αλαλάζοντας όλες τις χριστοπαναγίες του αιώνα...

.

.

Δειπνοσοφιστίες

.

Τα ρόδια ζωγραφίζω στις ροδιές του μαυροπίνακα, κυδώνια σε αρχαία δέντρα με χνουδάτο κίτρινο, κάστανα, ο σπόρος που δε φύτρωσε ποτέ ..

Στα έφερα μαζί με άνθη του φθινόπωρου, και στο υπόγειο κούτσα-κούτσα κατεβαίνω για λιαστό, Σαμιώτικο κρασί. Απόψε θα δειπνήσουμε μετ' ευτελείας και θα φιλοσοφίσουμε μετα αφθόνου μαλακίας.

.

.

.

Aνάρτηση ξεπέτα.

.

.

Το αυγό του Κολόμβου.

.

.

.

Σας αρέσει ο Μπράμς? Χάσατε!

..........................................................picasso, monkey.

.
.
- Όταν ο δρόμος σου γίνεται δύσκολος, να τον παρατάς. Να σκαρφαλώνεις απ΄τα βράχια.
- Όταν βαθαίνει το ποτάμι, γίνε κούτσουρο. Θα ταξιδέψεις.
- Όταν μπαίνει σε γυάλα ο παράδεισος σπάστην με τις φωτιές της κόλασης.
- Τέλος όταν διαβάζεις μαλακίες σαν κι αυτές εδώ, μήν απολίπεις τον Αντώνιο.

--------------------

Άντε, το βγάλαμε και το σημερινό το πόστ. Μιά ζωγραφιά, μία φιγούρα τώρα και σπατσάραμε.

-------------------------

Κορόιδο Αναγώστη, έχεις πεθάνει, είσαι πλέον καντάβερο στο έλος των λέξεων.
.

Η Ζωή στην Πόλη.

Αυτό θα πεί Κύθηρα. Τριανταπέντε χουλουμού τη μέρα το Νίβα..
.. και το φλάς έπιασε αράχνες.

Και μην ακούσω εκσυπνάδες, ναί μεν, αλλά η άλλη μισή αρχοντιά είναι η Βρώμα.-

.

.

.

Μετεoρολογιακά...

.

... το μικροσύννεφο που καταπίνει ο Oυρανός...

.... είναι η βροχή που δεν θα πιείς ποτέ σου.-

.

.

Υπάρχουν σταθερές ακσίες?

.

- Θα υπήρχε ο Θεός αν δεν είχε δημιουργήσει τον Κόσμο?
- Υπάρχει ο Θεός?
- Γνωρίζω κάποιον ανθρώπινο πολιτισμό που να αγνοεί τη λέξη ‘’πίστις’’?
- Μήπως ο μόνος κόσμος που δεν υπάρχει αυτή η λέξη είναι ο κόσμος της τρέλας, της παραφροσύνης?
- Ας υποθέσω λοιπόν ότι είμαι τρελός, είμαι παράφρων. Δηλαδή δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία. Τα γνωρίζω όλα. Γνωρίζω την Αλήθεια. Η Αλήθεια υπάρχει. Και η Αλήθεια είναι αυτό που πρεσβεύω εγώ. Εγώ ειμί η αλήθεια. Εγώ ειμί το Α και το Ω. Εγώ ειμί ο Θεός. Για ποιες αξίες μου μιλάτε τωρα…?
- Όμως δεν είμαι παράφρων. Είμαι ένας γούφας ο οποίος προσπαθεί να εισέλθει στον κόσμο της παραφροσύνης και να ερμηνεύσει μέσα από αυτόν.
- Και τι ισχύ έχουν όλα αυτά που διατύπωσα ως δήθεν παράφρων εφόσον τα διατύπωσα μέσα από τον κόσμο μου και ο κόσμος μου αναγνωρίζει την έννοια της λέξης ΄΄πίστις΄΄ και όχι μόνον, αλλά θεμελιώνεται ο κόσμος αυτός πάνω σ΄αυτήν την έννοια και αποκλειστικά και μόνον σε αυτήν θεμελιώνεται?
- Προφανώς λοιπόν είμαι ανίσχυρος να απαντήσω στην ερώτηση περι του εάν υπάρχουν σταθερές αξίες. Και όχι μόνον αυτό αλλά είμαι ανίσχυρος ακόμη και να διατυπώσω καν αυτή την ερώτηση.
- Επομένως εφόσον λειτουργώ στον κόσμο της λογικής και ο κόσμος αυτός στηρίζεται στην έννοια της λέξης ΄΄πίστις΄΄ είμαι ανίσχυρος να θέσω καν την παραμικρή ερώτηση.
- Ενώ εάν ζούσα στον κόσμο της παραφροσύνης ο οποίος δεν γνωρίζει την εννοια της λέξης ΄΄πίστις΄΄ θα ίσχυε οποιαδήποτε σκέψη μου αλλά μόνο για τον εαυτό μου.
- Τι γίνεται λοιπόν, υπάρχουν αυτές οι γαμημένες σταθερές σταθερές αξίες ή την έχουμε πουτσίσει?
- Αν πετάξουμε έξω όλες όσες αποτελούν διανοήματα και κρατήσουμε μόνον αυτές που είναι απαραίτητες για την ύπαρξη της ζωής, ε, ίσως και να υπάρχουν σταθερές αξίες κοινές για όλους, το φαγητό, ο ύπνος, το νερό, ε, και πρωταρχικά βέβαια η αναπνοή. Εισπνοή-εκπνοή. Εισπνοή-εκπνοή. Αυτό.
- .
- .

ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ.

.



.
.

η προσευχή των Ατρόμητων

.
O άνθρωπος που πετούσε τις αναμνήσεις.


Είναι πολύ δύσκολο να φοβηθείς γνησίως.

Διψάω πλέον για τον γνήσιο φόβο, αυτόν που μπορεί να νικήσει την αφοβία μου να φοβηθώ.

Όχι αυτόν που δημιουργεί η πονεμένη λογική, είναι αστείος.

Ούτε αυτόν που βγαίνει από το ένστικτο, είναι μια λογική που έχει ξεχαστεί.

Ούτε τον φόβο που σου προξενεί η τελειότητα όταν την αντικρίζεις και μπορείς να την δαγκάσεις, είναι δέος.

Διψάω για τον φόβο πέρα από τη λογική, πέρα από την τρέλα, πέρα από τα ένστικτα, πέρα από την τελειότητα.


Και θέλω να τον ζήσω μαζί σου



.

.μέδουσα: ουσιαστικοποιημένη μετοχή
Ενεστώτα, θηλυκού γένους, του μέδω

Η λέξη Μέδουσα έχει δύο ρίζες: από τα ρήματα "μέδω" και "μήδομαι".
"Μέδω" σημαίνει "άρχω". Είναι η κυρίαρχος, η βασιλεύουσα.
"Μήδομαι" σημαίνει "σκέπτομαι΄΄
.
.

Пиковая дама

.
Άνευ θείου και φωσφόρου.

Όλα τα ζωντανά περνάνε τη ζωή τους χωρίς να ψάχνουν την αιτία και την αφορμή. Μόνο ο άνθρωπος νομίζει πως όλα οφείλουν να έχουν μία εξήγηση και μία ερμηνεία και το ψάχνει. Γι' αυτό ακριβώς και έχωσε μέσα στον πολιτισμό του την έννοια του θείου, το Θεό.

΄΄Εντάξει, το δικό μου το νιονιό μέχρις εδώ φτάνει, αλλά υπάρχει κάποιος ο οποίος τα γνωρίζει όλα΄΄ δηλαδή.

Ανοησίες.

Τίποτα δεν χρειάζεται ερμηνεία. Απλώς, αν δεν ήταν έτσι τα πράγματα θα ήτανε κάπως αλλιώς.
.

..
. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Ντάμα Πίκα (ρωσικά: Пиковая дама) είναι μια όπερα σε τρεις πράξεις του Πιότρ Τσαϊκόφσκι με λιμπρέτο γραμμένο στα ρωσικά από τον αδελφό του συνθέτη, Μοδέστο. Η υπόθεση βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του ποιητή Αλεξάνδρου Πούσκιν. Η όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε το 1890 στην Αγία Πετρούπολη.
Για ένα διάστημα, η όπερα παρουσιαζόταν στα γαλλικά και ήταν γνωστή με το όνομα La Dame de Pique. Σήμερα, παρουσιάζεται πλέον σχεδόν αποκλειστικά στα ρωσικά.
Θέμα της όπερας είναι η καταστροφική φύση του εθισμού στην χαρτοπαιξία. Ο Χέρμαν είναι ένας στρατιωτικός που εκμεταλλεύεται την αφελή εγγονή Λίζα, εγγονή μιας κόμισσας γνωστής ως "Ντάμα Πίκα". Η κόμισσα γνωρίζει το μυστικό των τριών τραπουλόχαρτων, το οποίο έχει αποκαλύψει σε τρεις άνδρες. Αν το αποκαλύψει και σε τρίτο, θα πεθάνει. Ο Χέρμαν έχει έμμονη ιδέα να μάθει το μυστικό, για το οποίο τελικά χάνει την περιουσία του, τη Λίζα και την ίδια του τη ζωή.
Ο πρωταγωνιστής της όπερας, Χέρμαν, είναι επί σκηνής και τραγουδά και στις επτά σκηνές, γεγονός που κάνει το ρόλο ιδιαίτερα απαιτητικό από πλευράς δεξιοτήτων αλλά και αντοχής
.

Πατρίδες

Βρήκα μια κασσετα με μουσική που ειχα γράψει πριν εικοσι έτη και την εδωσα σε ενα μαγαζί να μου την μετατρεψει σε σιντί. Ολοι βγαζουν ενα σιντι δικο τους, να μην εχει ο Γουφας?

Καθόμουνα λοιπόν και εβγαζα τιτλους για τα τραγουδια μου οταν ηρθε ο γειτονας ο Μιχάλης. Τους ειδε, δεν καταλαβε τιποτα, μονο εναν, που ελεγε ΠΑΤΡΙΔΕΣ και με ρωτησε.

Πιάσαμε την κουβεντα και θυμηθηκα πιτσιρικάς, τοτε που ζουσε ακομα η πρωτη γενια των προσφύγων, τις γιαγιαδες που μεσα σε καθε φραση τους βρισκαν τροπο και χωναν και τη λεξη πατριδα και εννοουσαν βεβαια τον τοπο απο οπου ξεριζώθηκαν.

Και έτσι κεφτηκα λοιπόν να κανω ενα ποστ για τη Σμυρνη. Ευτυχώς όμως γλύτωσα τον κόπο.
Θυμήθηκα ενα αναλογο που ειχα δει προσφατα σενα μπλοκ, το βρηκα μπας και μου κατεβει καποια ιδεα αλλα διαπιστωσα οτι μαλλον δεν εχω να προσθεσω τιποτα. Εφόσον κανατε τον κοπο και ήρθατε ισα με ‘δω, αντέστε λιγο παρα πέρα, καλα θα περάσετε.

Καλα, πρωτη πατεντα ανακαλυπσα μου φαίνεται, απο δω και πέρα ολα τα πόστια μου θα ειναι παραπεμπτικά, χι χι χι… ωρε κσάπλεεεεςςς…
.
.

δεν θα το σχολιάσω ρε! έτσι γουστάρω διότι !

.

Επι εφτά ημέρες κάθε βράδι βλέπω μονο άγρια ζώα, δηλαδή πως αλληλοτρώγονται μεταξύ τους εκεί στα μεγάλα αγριόπαρκα της Αφρικης. Ειδα λεοπάρδαλες να ρίχνουν κατω γαζέλες και να τις κατασπαράζουν, τσίτες να ξεσκίζουν λαγούς, κροκόδειλους να κομματιάζουν ζέμπρες, είδα και έναν βούβαλο κολλημένο στο βάλτο να τον τρωνε ζωντανό τα λιοντάρια αρχίζοντας από τον κώλο του την καταβρόχθιση. Μια έδειχνε που του τραβάγαν έξω τα κωλάντερα και μια γκροπλάν τη φάτσα της βουβάλας που ζούσε ακόμα και ουτω καθ εξης. Ειδα και ένα νεαρό λιόντα που αφού έσπασε στο ξύλο το γέρικο αρσενικό που εκανε κουμάντο στην αγγέλη με τις λέαινες επιασε ένα ένα τα λιονταρόπουλα και τα σκότωσε. Αυτό όμως δεν το ειδα καθαρά διοτι την ώρα που ο λέων έβαλε κάτω το μικρό λιονταράκι την εικόνα, εκει ακριβως που άρχισαν να πέφτουν οι δαγκωματιές την θόλωσαν εξεπίτηδες για να μη φανει πως θα πεθαινει το μικρό.

Διάβασα τρεις φορές το παραπάνω κείμενο και διαπίστωσα ότι πραγματι δεν σχολίασα τιποτα και με κανενα τροπο ούτε άμεσα ούτε υπαινικτικά. Μπράβο μου, το είπα και τό ΄κανα!

Πλην όμως τωρα, τέταρτη φορά, βλέπω ότι ναι μεν αλλά πλην όμως σχόλιο, είναι όλο το κείμενο. Είναι λοιπόν η ιδια η ΄΄πραγματικότητα΄΄ σχολιογραφική. Και προφανώς το ΄΄ουδέτερο΄΄ κείμενο δεν εχει γραφεί ακόμα, βρέ το άθλιο!

Χά – χέ – χώ !
.
.
.

Γύρισε ο καιρός...

.
ο Καταβάτης Νοτιάς

δεν ειναι άνεμος. εναι το φόρεμά σου
το απλόχωρο που ανεμίζει. είναι
το χνούδι σου αναχανρωμένο, έτοιμο
να αποκοιμηθεί διπλώνοντας το υγρό
τραγούδι του.
.
.

Blow pup

Καλομοίνα ! ρρρρρρρ.................

Ω ο Οκτώμβριος ο μήνας ο γλυκός

της μουσταλευριάς

της ευδόκιμης λιακάδας!

.

Των απερίτμητων επαναστάσεων

της αέναης τρικλοποδιάς

μήνας μάχιμος

o Oχτώβρης.

.

Άλυκος σαν τα ρόδια του που σκάν

στο γαλάζιο.

.

-Γρεναδιέροι! Στα όπλα!

.

.

η Αποκάλυπση του Γουφιωάννη.

η έβδομη σφραγίδα


7.1 ο λόγος μέτρησε το μέγεθος και ο λόγος βούλιαξε μέσα στο μέγεθος που μετρήθηκε από τον λόγο.

7.2 η Πάραλος θα παφλάσει και θα σπείρει τους ουρανούς με ασπρα κόκαλα.

7.3 τότε το όνομά σου θα το ακούσεις ως ήχο αδέξιο σάλπιγγας να ηχεί Κυριακή απόγεμα σε άδειο τσίρκο.

7.4 και η Γη θα σταθεί και το σώμα σου θα φυτρώσει μέσα σε κάθε λέξη που έχει ειπωθεί από τον Αιώνα.

7.5 και το φως θα καταφάγει το πρόσωπό σου και το στερέωμα θα ζαρώσει σαν ξέφτι από το βρακί τυφλού ζητιάνου

7.6 και θα παρακαλάς να είσαι μέρμυγκας να κρυφτείς στο σάνδαλό του και το σάνδαλό του μέγα ως ο Γαλαξίας και ο Γαλαξίας μικρός ως κοχλίας θα εκλιπαρεί να τον ελεήσεις με το όνειρο του Χαμού

7.7 και τότε η έβδομη σφραγίδα θα ανοίξει και θα ιδείς Το Κτήνος αναδυόμενο από τη θάλασσα και θα διψάσεις για το αίμα του.
.
.
.

Ναί, εγώ είμαι Το Κτήνος,

8.8 Καὶ ὁ δεύτερος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ὡς ὄρος μέγα πυρὶ καιόμενον ἐβλήθη εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἐγένετο τὸ τρίτον τῆς θαλάσσης αἶμα, 8.9 καὶ ἀπέθανε τὸ τρίτον τῶν κτισμάτων τῶν ἐν τῇ θαλἀσσῃ, τὰ ἔχοντα ψυχάς, καὶ τὸ τρίτον τῶν πλοίων διεφθάρη.

,

,


-----------------------------------------------------------------
.
.