Συντρόφια, φύγαν οι φασίστες?

.
Λοιπόν, πάντα στο τέλος κατι μένει.
.
Χτες που δεν μ'έπιανε ο ύπνος και ειχε πανσεληνο, κοιταζα το νυχτερινό τοπίο και αναρωτήθηκα, αν μου ζητούσαν να μιλήσω για τον Γκετζ. με οσο δυνατόν λιγότερες λέξεις, και μάλιστα, λεγοντας κατι δικό του, τί θα έλεγα?

Το μόνο που θυμήθηκα ήταν αυτό, ''σκύλε μου, καλέ μου φίλε, πάρε τη μπριτζόλα σου και φύγε''.

Οπότε επειδή μου άρεσε αυτή η άσκηση και αργούσε το ξημέρωμα, είπα να κάνω ακριβώς το ίδιο για τον Πέτ. Αυτό το βρήκα πολύ εύκολα, στο πίτς φιτίλ'. ''Σκάστε πουλιά, η αγάπη μου κοιμάται..''

Ε, τότε ήρθε και η σειρά μου. Μια ωρα παιδευόμουνα αλλά στο τέλος κάτι μου ήρθε στο μυαλό απ' τα παλιά, ''Χάθηκε η μακρινή πολιτεία, μέσ' την ομίχλη που εσύ! έφερες..''
.
Χά χά !...
Χά χά !...
.

Γουφ! είς Απόστολος.

ΑΓΙΑ ΝΙΝΑ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΩΝ ΡΩΣΣΩΝ.

Ως ωραίοι οι πόδες σου οι ζηλώσαντες ακολουθήσαι ταίς τρίβοις των αποστόλων Χριστού, Νίνα σκεύος Παρακλήτου παμφαέστατον όθεν τιμώντες σε πιστώς, Γεωργίας φρυκτωρέ φωτόλαμπρε, σε αιτούμεν ημών τα σκότη λιταίς σου της αγνωσίας πόρρω σκέδασον.
.

Και του χρόνου !

.
Αφού σε όλες τις Ωραίες Ελένες αλλά και στους Κώτσους και Κωστήκες ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ! θα σημειώσω πως το Κώστας ειναι ονομα Λατινικό ενω το Ελένη ειναι Ελληνικό, ετσι, το Κωσταντίνου και Ελένης, αποκλείεται να ειναι Τούρκικο!

Αντε πάλι τι εχω να τραβήξω σήμερα το βράδι με τις επισκέψεις δε λέγεται. Ευτυχώς φετος ο καιρός ειναι καλός γιατί πέρσι, Κωσταντίνου και Ελένης, έβρεχε κατακλυσμό, χάσ'ι κόζμ', και ειδαμε και παθαμε να παμε σε ολες και ολους τους Κωσταντίνου και Ελένης, βραδιαστήκαμε καλα καλα και σε μια δόση εσβυσε και η φακόνα και ΄πεσα μεσα στο ρέμα, άσε που οι γαλότσες ειχαν γινει ασήκωτες απο τη λάσπη, μ'έπεσε κι εσπασε και μια μπουκάλα βερμούτ που πήγαινα για δωρο στο δήμαρχο...

Εφτυχώς φέτος δε φοβάμαι μη μου σβύσ΄η φακόνα μ', έφερε ο ανηψίος μου μία με δυναμό, χωρίς μπαταρίες, διότι. Εχει μανέτο, το πατάς, και όσο το πατάς φορτώνει ο δυναμός και φέγγει. Τι σου ειναι αυτή η πιστίμ'ι βρε παιδιά...

Αντε,του Μικροκωσταντίνου σήμερα, ευχομαι ολοι να φορέσουμε το πουκάμισο της Ελένης, πάρτε και μια κουταλιά γλυκό απ τη γαβάθα, άειντε και ενα τσίπουρο με στραγαλάκια ζαχαρωμένα,καλό καλοκαίρ' ναχουμε, και του χρόν' !
,
.

Captain Beefheart & His Magic Band

Ειναι μεν εύλογο πλην όμως και παράλογο η βροχή να πίπτει εξ ουρανού, ειτε Ζαμπέτα παίζει το γραμμόφωνο είτε Nico συγχωρδίζουν οι δειλές φτέρες δίιζ ντέηζ, διατρυποαντανασκάπτουσες το χλωρό χώμα.

Καθότι Σόνικ Γιούθ τα Καβουράκια δεν ειχαν ανάγκη να μασήσουν, ναι, ο Σκαραμαγκάς επέπλεε ως λήθη τότε μιας Καββαδιογκάτσιας προβλήτας, αχ και αυτή η Δήμητρα, εμάς τους Άπιστους, μέσα στην Απιστία μας θα μας εγκαταλίψει ν'αποθάνουμε, σαν Σκύλλλες.

Γιαυτό κορίτσια, αχ, με μύστυσσα την Βαμβακόουλ και με Ω! μπροστάρη τον Κλεωνβίττη, Δε Κίνκς μας καλούν, μπορούμε ν'αποθάνουμε ένδοξα στην Ωρα μας, Ω! -Όλα στη θέση τους, όμορφα όλα όπως πάντα.
.

Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι - Φρανκ Σινάτρα, Κιμ Νόβακ - 1956

.

ΘΑ ‘ΘΕΛΑ

Θα ‘θελα
Θα ‘θελα
Να γίνω μέγας ποιητής
Και με δαφνόφυλλα σωρό
Να με στολίζουν
Να όμως που
Δεν με τραβάνε-όσο πρέπει-τα βιβλία
Και η ζωή μ’ απασχολεί τόσο πολύ
Και τους ανθρώπους αγαπώ τόσο πολύ
Που δε μου είναι μπορετό να γράφω πάντα
Μονάχα περί ανέμων
Και υδάτων.

Mπόρις Βιάν
Κώστας Ριτσώνης:Μεταφράζοντας


Κρυφές αγάπες

λοιπόν
κυρίες μου και κύριοι βαρέθηκα
να κοιτάζω τ'αστέρια
βαρέθηκα
να χαίρομαι για
τα δεινά του ανθρώπου
να
πενθώ για τις χαρές της ζωής

κι όμως
αυτό το βαρέθηκα
κάτι μου λέει
κάτι μου ψιθυρίζει στο αφτί της καρδιάς
πως δεν είναι το τέλος
δεν
είναι το τέλος

είναι η αρχή.
--
Γούφας
.
----------------------------------------

Πως μαγειρεύεται η Φασολάδα.

Απολαμβανει κανεις μια φασολαδα μονον όταν είναι πολύ πεινασμενος. Εδώ εγκειται η αντιφασις αλλα και η γοητεια… Μια σωστα παρασκευασμενη φασολαδα είναι φαγητο αφανταστα δαπανηρο και απαιτει τα εξης πολυεξοδα συστατικα. Ματακια τουρσι. Όταν το νερο βρασει καλα, παιρνουμε με ξυλινη κουταλα δυο κουταλιες ματακια τουρσι και τα σκορπαμε στην κατσαρολα. Το μυστικο είναι τα ματακια να μην αρπαξουν, ώστε και μισοβρασμενα να δινουν την εντυπωση ότι μισοβλεπουν. Επισης δυο νεφρα μεσα στη φασολαδα δινουν γευση. Τα νεφρα να είναι υγιη και διχως πετρες. Επισης φρεσκοκομενα. Εγκεφαλικες ουσιες, κρεατοσιελα και πυκτομυελορροιες μαλλον είναι ενδειξις κακου γουστου. Η φασολαδα συνοδευεται παντα από τηγανιτα αμελετητα.Εδω το μυστικο είναι να τα στριψουμε πριν τα κοψουμε, διοτι μονον ετσι διατηρουν το αιμα τους και αποδιδουν την ιδιαιτερα λεπτη αρωματικη τους χροια. Το στριψιμο είναι δυσκολο και δεν επιτυγχανεται παντοτε, οι αντιδρασεις που συνανταμε είναι βιαιες και συχνα απροσδοκητες, ιδιαιτερα επειδη μετα από τοπικη αναισθησια αντενδυκνειται απολυτως, μονον η χειμαρωδης εκλυσις αδρεναλινης που προξενει το σοκ μπορει να χαρισει την εντελως ιδιαιτερη αρωματικη γευση στα αμελετητα. Το ιδιο και στο εκχυλισμα σπληνος. Αν δεν διαθετουμε, λογω φυλου, αμελετητα, μπορουμε να συνοδεψουμε την φασολαδα με τηγανητο στηθος. Κι εδώ θα αντιμετωπισουμε δυσκολιες, διοτι το μυστικο της επιτυχιας είναι η σωστη αποκοπη του στηθους. Η αποκοπη πρεπει να γινει εις βαθος, ώστε ολοκληρος ο γαλακτοποιος αδενας να παραληφθει αθικτος εντος της καψης του. Τωρα οσον αφορα το εκχυλισμα σπληνας, με το οποιο συνηθως τελειωνει μια φασολαδα θα πρεπει να αναφερουμε τα εξης.Θα εχετε ακουστα για τον περιφημο μαγειρα-παρασκευαστη Ζειν-Μον, ο οποιος κατορθωνε να παραλαμβανει εκχυλισμα από ζωντανη σπληνα ! Παγωμενο ενοειται διοτι στην θερμοκρασια του ζωντος σωματος είναι απαισιο. Ο Ζειν Μον κατορθωνε να διατηρει την σπληνα ζωντανη εντος της σπλαχνικης κοιλοτητος και ταυτοχρονα να την παγωνει γεμιζοντας το υπολοιπο της κοιλιας με παγοκυστεις, το δε εκχυλισμα το παρελαμβανε δια καταλληλου δις κεκαμενου σωληνος αναροφησεως. Η μεθοδος ταυτη ονομαζεται μεθοδος του Ζειν Μονος, αλλα παρα τα καταπληκτικα της αποτελασματα εγκατεληφθη διοτι εκτος από γνωσεις μαγειρου-παρασκευαστου απαιτει και γνωσεις χειρουργου, διοτι κατά την τοποθετησιν των παγοκυστεων εις τον κοιλιακον χωρον συνηθως προξενουνται θανατηφορες βλαβες με αποτελεσμα ο σπλην να μην διατηρειται επ αρκετον ζωντανος ώστε να παγωσει. Πιθανον να αναρωτηθειτε αγαπητοι μαθητες, γιατι τοτε δεν διδασκονται και στoiχεια χειρουργικης εις την Μεγαλην μας Σχολη. Σας υπενθυμιζω το πρωτο αρθρο του κανονισμου της σχολης το οποιο λεει ‘’Μαγειρος ναι – χειρουργος όχι’’. Εξ αλλου τον Ιουνιο που θα απιοφοιτησετε θα πρεπει μεταξυ των αλλων να ορκιστητε ότι ουδεποτε θα εκμαθετε μονοι σας την χειρουργικη επιστημη. Ο λογος αγαπητοι μου μαθητες είναι ο εξης. Γνωριζοντας την τεχνη της χειρουργικης είναι βεβαιον ότι θα saw καταλάβει ο πειρασμός να καταφαγετε μελη του ιδιου σας του σωματος. Κανεις χειρουργος μαγειρας δεν αντεξε για πολύ σε αυτόν τον πειρασμο. Και οποιος απαξ υποκυψει δεν προκειται σας βεβαιω να σταματησει παρα στο εσχατο σταδιο του αυτοφαγωματος του. Θα κατεβουμε τωρα στο υπογειο Μουσειο της Σχολης οπου θα σας επιδειξω το μονον εναπομειναν μελος του Ιδρυτου της Μεγαλης μας Σχολης, του χειρουργου- μαγειρα Ζειν-Μονος. Τας σιαγoνας του. Παρακαλω ας με οδηγησει καποιος…
.
.

Άλλα λόγια ν' αγαπιώμαστε...

.
Εφόσον δεν γίνεται να πσηφίζουν οι πλούσιοι και να κυβερνάν οι φτωχοί παύω να ασχολούμαι με την καθημερινήν πραγματικότητα κυρίες και κύριοι και απο δω και πέρα θα ενδιατρίβω μονάκις εις την πραγματικότητα της φαντασίας.

Έχω λοιπόν να σας εκσομολογηθώ το εξής.

Εμένα που λέτε μου αρέσουν μονον τα ερείπια.
Αυτή την ασθένεια την άρπαξα πολύ μικρός, στα δέκα, όταν πήγα να μείνω ενα καλοκαίρι στη θειά μου, στη Νιάουσα, και με έστειλε πάνω στο Βέρμια, στα Πριόνια, να κάτσω ενα μήνα με τους ξυλοκόπους άμα δε και τους καρβουναραίους, διότι ήμαν ένα σίτι-μπόι χλεμπονοκιτρινιάρικο και ο βουνίσιος αέρας συμπαρομαρτούσης και της φασολάδας που μαγέρευαν οι εργάτες του δάσους κάθε απόβραδο στο καζάνι, δίπλα στο ριάκι, θα με έκανε καλό.
Το άνω φράγμα του Ποταμού Αλιάκμονα στις Βαρβάρες, λίγο έξω απο τη Βέροια, ότε και είχε αρχίσει να χτίζεται και ενθυμούμαι, καθώς αργά στον ανήφορο το προπολεμικό λεωφορείο, τον Ποταμό στην κοιλάδα κάτω να αστράφτει μαιανδροειδής και ασιμώδης.
Εκεί το λοιπόν στη θέση Τα Πριόνια πέρασα ολο το καλοκαίρι και εκεί με εμάγεψαν αθεράπευτα το πρωτα ερείπια διότι. Καθότι ένα πρωινό περπατόντας σαν Δόξος μονάχος στο παραπλήσιον τσα'ί'ρι βρέθηκα μέσα χωμένος σε ένα χωριό ερειπωμένο, παρατημένο εγκαταλημένο και ακατοίκητο, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι και αν και που μία στέγη ορθοβατούσα καθέτως.
Εάν οσάκις συναντήσατε ερειπιώνες τους αποφύγατε, και καλώς πράξατε, λαμβάνοντας πρόνοιαν δια τους φίδους που εμπλέκονται εν τω ανάμεσα των θηριοδεστάτων γα'ι'δουράγκαθων, τότε άσε, δεν γινεται να την ψωνίσετε όσο και αν περιγράψω τωρα όλες τις εσωτερικές γλυφές στους ασκεπείς τοιχους, ούτε τις αποξηλωμένες εστίες, ούτε καν τις κρυφές υπήνεμες αυλίτσες ή κάποιο ίχνος χρώματος σε σουβά ή τον πάτο θρυματισμένης φιαλης...
Ωραία! Και πού το θαυμάσιον, θα με πείτε. Πουθενά βέβαια παρ εκτός εις την σμίξην της παντελούς , και απο εκατονταετίες, απουσίας των ανθρώπων με την έντονη αίσθηση της εισέτι παρουσίας των που ανέδιδε ο χώρος.

Λοιπόν, αφήνοντας πίσω το Πράβι, πρός Καβάλα και λίγο πριν το Σταυρό, επι δεκαετίες κάθε που περνούσα απο εκεί, έβλεπα δυό ερείπια στα δεξιά. Καί μονο φέτος αποφάσισα να κατεβώ και να τα ακουμπίσω.
Δεν θελω να μαθαίνω περι τινος πρόκειται και έτσι ποτέ δεν ρωτάω τι και πως ούτε και ψαχνω, προτιμώ να φαντάζομαι. Και καλα κανω. Διότι


ναι μεν για το παραπάνω μεγα οσπίτιον πού κάθεται στην πλαγιά και σπέρνει μάτι σε όλο τον κάμπο, δεξιά οι Φίλιπποι, αριστερά Παγγαίο και στο βάθος Φαλακρό ευτυχώς τίποτα δεν εμαθα αλλά δια το κτίσμα

το οποίον κείται κάτωθεν αυτού, ειχε μια επιγραφή πως ειναι ιδιοκτησία της εταιρείας ύδρευσης Καβάλας επομένως μαλλον θα προκειται για παλαιο αντλιοστάσιο.

Πάω τωρα να φυτέψω κρεμμυδάκια στο μπαχτσέ.

.

bella ciao, bella ciao, bella ciao! ciao! ciao !...

.
Την σημερον ημέρα, περίτρανα οι ανισότητες της προβληματικης ποιότητας λόγω της κρίσης με κοινωνικό αποκλισμό ωστε ψηφίζουν οι φτωχοί

και κυβερναν οι πλούσιοι.

Τι καθεστε λοιπον και συμβάλετε στην κακή υγεία και το ψάχνετε....

Αν εχουμε τα κότσια, οι κοινωνικοί ετέρη με ανοιχτή κοινωνία στη Λισσαβώνα 2020 ας το αλάκ σουμέ.

Ως τε να πσηφίζουν οι πλούσιοι και να κυβερναν οι φτωχοί διότι.

.

η Ανέμακτος Επανάσταση.

.


.σύμφωνα με νεωτερες ιστορικες ερευνες, τοσο κατα τη Γαλλική οσο και κατα την Ελληνική επανασταση του 1821 δεν ανοιξε ρουθούνι, ουδείς εσκωτωθη, θανατώθη, κατεκάει, εκρεμασθη, ελογχίσθη, μαχαιρώθη, ενασκωλοπίσθηκε, αποκεφαλιστηκε, πυροβολήθηκε και όχι μονο αλλα ουτε καν μπουνιά ουτε κλωτσια ουτε και μπάτσο έφαγε ειτε αθώος ήτουνα ή ένοχος.

αυτά.
αυτά?
ε, ναι! αυτά!.
.
.

Η βόλτα του Σκύλου Ρόμμελ