.
Λοιπόν, πάντα στο τέλος κατι μένει.
.
Χτες που δεν μ'έπιανε ο ύπνος και ειχε πανσεληνο, κοιταζα το νυχτερινό τοπίο και αναρωτήθηκα, αν μου ζητούσαν να μιλήσω για τον Γκετζ. με οσο δυνατόν λιγότερες λέξεις, και μάλιστα, λεγοντας κατι δικό του, τί θα έλεγα?
Το μόνο που θυμήθηκα ήταν αυτό, ''σκύλε μου, καλέ μου φίλε, πάρε τη μπριτζόλα σου και φύγε''.
Οπότε επειδή μου άρεσε αυτή η άσκηση και αργούσε το ξημέρωμα, είπα να κάνω ακριβώς το ίδιο για τον Πέτ. Αυτό το βρήκα πολύ εύκολα, στο πίτς φιτίλ'. ''Σκάστε πουλιά, η αγάπη μου κοιμάται..''
Ε, τότε ήρθε και η σειρά μου. Μια ωρα παιδευόμουνα αλλά στο τέλος κάτι μου ήρθε στο μυαλό απ' τα παλιά, ''Χάθηκε η μακρινή πολιτεία, μέσ' την ομίχλη που εσύ! έφερες..''
.
Χά χά !...
Χά χά !...
.
13 σχόλια:
Μήπως θυμάσαι και πότε το έγραψε αυτό ο Νκέτσ ;
Σούζη
Ητον το έτος 1966 και είχα δώσει στον Γκέτς τα τελευταία μου λιμερίκεια, που το ένα τους ήταν κάπως έτσι;
ποιά θύρα της θύρα-
θεν και πόθεν θεραπεία
είδε, φίλε Μήδε;
αν[ ] αν
υμέναιος ο νέος
Χλομός ο Χλω-
δοβόκος χλω-
ρός ακόμη χρι-
στιανός χλομής ελπί-
δος σε
φτωχοί που λέγαν
δώσε
φίλε σκύλε στείλε
φίλα σκύλα μήλα
Αυτό ήταν! άκουσε "φιλασκυλαμήλα" ο φίλος μας και έγινε γκαμήλα!
"φίλε μου καλε μου σκύλε
πάρε η μπριζόλα σου και φύγε"
απάντησε αμέσως
Στον οποίον και έστειλα μήνυμα:
κάπως έτσι σε θυμάμαι
από τότε όλο γερνάμε
πώς να είσαι τώρα φίλε;
μιά φωτογραφία στείλε
Ως Σούζη, Μάριον και Παθανάρες βεβαιώ τα ως άνωθεν. Το ποιημάτιον του σκύλου ήτο άνοικσις του 1966 και ο Σπύρος έζη έτι
όχι όμως ο Βασίλης
εις της Φρίντας το μουνίον
έπαιζε με κέφι μπρίον
ο Ταξίλης...
Ως γνωστόν, εχω αδύνατη μνήμη.
Για δες ομως, η μια και μοναδική φράση που ενθυμουμαι απο τον καθεναν, ειναι σα να τα λεει ολα γιαυτον.... Μα τόοοοοοοοοοοσο κουραμπιές υπήρξα ωστε να με χαρακτιρίζει αυτή η ρίμα του -επίσης- 1966, νοέμβριος μάλλον, και μολις ειχα ερωτευτεί μιά Βάσω, της Ιατρικής, που ουτε ενα καφε δεν ηπιαμε ποτε στο κυλικείο, και εμενε εγνατία 115, 3-4 πολυκατοικίες μετα τον Μάνο... Το περίεργο είναι πως απο τοτε εχω να την δω πλην ομως την θυμαμαι πεντακάθαρα. Με ποιά εμοιαζε, τωρα μετα απο ολο αυτό τον μικρό καιρό που εχει περάσει, το βλεπω...
Αχ, αισθανομαι σαν σκουπιδιάρικο, κοινως απορρηματοφόρο. Ευτυχώς εχω καταφέρει να θυμάμαι τα ελάχιστα.
Ο Νκετσ, έγραψε το σκετικό αυτό πόνημα σκεδαζόμενος.
Το ενχείρισε ένα βράδυ του Απρίλη, σε μία κορασίδα, ουχί δε παρθένα, η οποία αναχωρούσε στα Παρίσια τρενικώς και ο Πετ της βαστούσε την χείρα ακολουθώντας του αυτοκινήτου οχήματος την τροχιά το ολιγότερο για 100 μέτρα, ύστερα έτοιμος να αποθάνει η κόπωση ένεκεν, κι αφού το όχημα είχε κατά τον Βαρντάρη πάρει την στροφή, μας κοίταξε ωσάν σκύλος και άπαντες ανακράξαμε, και τώρα πατσαααααά και μετά ποκίσαμε ένα 24ωρο και μετά ξαναποκίσαμε και η κορασίδα τηλεφώνησε από τα Παρίσια και εμείς ποιούσαμε τους ψόφιους κοργιούς και μετά ο Γκουφ πήγε για ύπνο και αγαπούσε σφόδρα και ήτανε μια χαρά και άστονε να λέγει σάχλες τώρα.
Γεντσ
και΄το πόνημα του γετσ περαιωνότανε ως ακολούθως,
...κάλιο σκύλος και χορτάτος
παρά φίλος και πεινασμένος
Xa! του Μάνου η κόρη λεγότανε Νινέττα και έχουν σπίτι στην Κοτύλη.
Ο Γκέτς θυμάται το πρώτο ταξίδι της Μαριάνθης στο Παρίσι ,το 1970.Μόλις έφυγε, ούρλιαξα όντως "πατσάααα" και μετά όντως ποκίσαμε και έκαμα τον πσόφιο. Την Βάσω δεν την θυμάμαι ,αλλα θυμάμαι μιά άλλη Βάσω που την είχε ο Γκάτσσσ και εσύ Γουφα εξ ημισείας, αλλα αυτό ήταν νωρίς, κατά το 1967;
Όχι μπρε Πετ,
την Βάσω είχε γνωρίσει ο Γουφ.
Στο πρώτο τους ρανδεβού, τάχατες επειδής πονούσε το πόδι του, με παρακάλεσε να την συναντήσω αντ αυτού και να της εξηγήσω....
Κι έτσι της εξήγησα τα μυστήρια, αν και ως λαϊκό κορίτσι και διαμάντι χαρακτήρας, κατείχε τα πάντα.
Σκέψου, ότι ήταν 16 και ερχόταν πάντα με ζαρτιέρες. Η μαμάκα της την είχε διδάξει, ενώ ο ξάδερφός της κατά ομολογία της, όποτε πήγαινε στο σπίτι της , έβγανε όξω τον μπούτσον και της έλεγε διάφορα...
Έκτοτε, είχα ακόμα μια λαϊκιά θηλυκιά, εκείνη που στο μωρό της έκανες γούτσου γούτσου, και καμία άλλην.
Μπλέξαμε άπαντες βλακωδώς με τες διανοήτριες και τις μαλακίες τους.
Μετανιώνω φρικτά και βογγώ δια το σφάλμα αυτό.\
Κάτω οι κουλτουριάρες, ζήτω τα λαϊκά κοράσια (τρίς)
Και περί της εν λόγω, ήτανε στο τέλος του 66, αρχές χεινοπώρου και επιμένω ήτον από πάσης απόψεως και από την άποψη αυτό (Μάνος) αδάμας.
Και ξανά, κάτω οι δήθεν σοβαρές και δήθεν σκεπτόμενες (κατά κανόνα, μ έναν καλόν μπούτσον λαβαίνουν απαντήσεις σε όλα τους τα υπαρξιακά και μετατρέπονται σε άνοα ζώα, και επιπλέον κάνουν και απαίσιο γαμήσι), ζήτω οι εν τοις πράγμασιν σοβαρές και στοχαζόμενες, δηλαδή οι υπέροχες λαϊκές !
Ρούλης
Γιατί εδω βγαίνω ως Αναστασία (στο κουτί της παρακολούθησης των φίλων) κι οχι ως Φαραώνα όπως παντού στην μπλογκόσφαιρα δεν το κατάλαβα...
Γουφάκο καλό καλοκαίριον και τα δέοντα στην Ρίτσα.
*Υστερόγαμον
Χαιρετίσματα στην Βαγγελίτσα Γκέτζο.
ANASTASIA
δεν ειναι εδω μπλοκοσφαιρα!
εδω ειναι Γουφόσφαιρα, δεν ειναι
παιξε - μπλόκωσε!
ΓΕΖΩΝΑ
οτι θυμασαι χαιρεσαι...
καλο ειναι αυτο, να χερόμεθα, να χαιρόμεθα!
αλλα αφου εθιξες το θεμα σου υπενθημιζ ω οτι στο πρωτο ρανεβου που ειχα με την εν λογω Βασσω, ημουν κατακοιτος γιατι ειχα παει να πηδηξω πανω απο την αλυσσιδα που ειχαν στο πεζοδρομιο τοτς μπροστα απ τη φιλοσοφικη και χτυπησα στο γονα και επειδη τελεφωνο δεν ειχε η Βασσω,σε παρακαλεσα να πας στο ραντεβου να μη τη στηγσω, εν συνεχεια επεστρεψες και εγω ημαν στο κρεββατι του πονου και με λεγεις ξερα, η Βασω τα εφτειαξε μαζι μου και σε παρατησε. Ουυυυ βρε!!!
Αλλα αφου τα θυμασε ολα, για πες μας και για τον φουσκο που σε εριξε δημοσιως στη Τσιμισκή, μπροστά στο γαλακτοπωλειο ΚΕΦΙΡ ο αρραβωνιαστικος της, και ήφερες πεντε σβουρλες...
χα χα!!!!!!!!!!!!!!!111
ΠΕΤ
1. γυαλια δε βαζω. ο ματογιατρος με βρηκε πεντε ματοασθενειες, και να πα να χεστει
2. στα βατραχακια δε κανω λαθος, στη φωκια ηταν, περιμενοντας να στεγνωσει η λασπη.
3. το απεριγραπτο ηταν στην τορωνη ομως, που επιασε καταιγια και κοιμηθηκαμε τρια ατομα στο αντισκηνο που ηταν για εναν, και το πρωι το ταβλι ΕΠΕΠΛΕΕ μεσα στο σκοινακι, στα νερα, και μεις ροχαλιζαμε, μισοβυθισμενοι......
αντε τωρα παω να ποσταρω αναμνησεις απο το μελλον μας, αρκετα με το παρελθον.
πάλιν τον καύκον έπιας , πάλιν τον νουν απώλεσας...
τον φούσκον έδωκε ο αρραβωνιάρης 5 έτη μετά την έναρξη του αγώνα, στην εν λόγω πολύτιμη νέα
Ώστε ρε τομάρι, έτσι το κατέγραψες στην κεφάλα σου; Με εκδικήθηκες δια φαντασιώσεως δηλαδή
Και παράτα τα σάπια με τα κιγκλιδώματα. ΔΕΝ ήθελες να πας στο ραντεβού για λόγους άγνωστους τομάρι....
Γειά σου Φαραώνα, πώς πάει η νυφούλα του Θερμαϊκού και του Βορρά αρκίδι;
Ρούμπη
Ρούμπα,
εισαι περιπτωσάρα, δυστυχως δεν εχω μπριτζολα, λογω κρισης. Βολεψου με κουρκουμπίνια.
χα χα!
Δημοσίευση σχολίου