Ψαροδηγίες / σε όσους έφαγαν τα νειάτα τους με ηγερίες.

IZOΛΑ / 2.

http://www.jango.com/stations/16431697/tunein?u=0&song_id=23549

ΙΖΟΛΑ -1.

Tρίπλεξ ένα.

...

.

.

.

Horror!..

.

ποιός είναι

ο πιό τρομαχτικός

τίτλος

ταινίας

από ολες οσες εχω δεί?

?

-και να σκεφτεις πως ειναι κομωδία...-

?

?

?

?

?

?

?

?

?

?

''

''Οι Γερμανοί ξανάρχονται''

!

!!

!!!!!!!!!!

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!..........................

Θείτσος -φίτσος και αρίτσος.

ο θείτσος είναι πονηρός...

κι αυτά που λέει μην τα τρως.....
αυτά που θες και που ζητάς...

στα δινει μόνο ο VRAKAS !..................

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.................................................................

[...KALA, NA MI LEME KAI KAMIA MALAKIA NA PERNA I ORA?]
. ................................

TO PISTEPSATE DILADI?

A PA PA PA PA...... SCUZI!
.
.

...........

Το Ιαπωνικό δυτικότροπον.

.

Λοιπόν, τον Τζων Λέννον τον φωνάξαμε Γιάννη Λένο και τον Πώλ Βαλερύ Παύλο Βαλεριάδη, διασκεδάσαμε. Me το Γουέστερν όμως τι θα γίνει, πως θα το μετονομάσουμε...? Δεν είμαι ρατσιστής,απλώς γράφω τις μαλακίες μου ξάπλα στο μπαμπού, στη βεράντα, δηλαδή στο αίθριο, και μετά βγαίνουν πολλές οι σελίδες, βαρύνομαι να κανω ... πλήκτριν, χτες πέταξα ενα κείμενο δωδεκασέλιδο, γιαυτό απ' το επόμενο τα χειρόγραφα θα τα ποστάρω σα φωτογραφίες ιερογλυφικών και όστις θέλει πίσω μου ας ελθείν.

Βέβαια ο Ηλιογάβαλος, κατα κόσμον Καλλιγούλας, συνήθιζε πίσω του να έχει πάντα έναν νταβραντισμένον πραιτωριανό και μπροστά του μία πάγκαλη θυγατέρα συγκλητικού, αλλά αυτός ήταν ένας αυτοκράτορας ενώ εγώ ένας Γούφας.

Πρόσεχε τώρα. Ότι και να πω, ότι κι αν γράψω απο δω και πέρα θα ταιριάζει και θα δένει με τα προηγούμενα και τα επόμενα. Κάνουμε μια δοκιμή? Αμέ! και γιατί όχι?

Και θέλετε να μάθετε ποιό είναι το μυστικό? Α... το συνδετικό κονίαμα. Το βασικό υλικό της τειχοποιείας δεν μετράει. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι έχτισαν τον κόσμο με υλικά σαβούρα και όμως, είχαν βρεί το μυστικό για το αθάνατο συνδετικό κονίαμα και τα υδραγωγεία και οι ροτόντες τους θα επιβιώσουν των πυραμίδων.

Εδώ λοιπόν ποιό είναι το κονίαμα? Είναι ο ρυθμός, η μελωδία της γλώσσας. Την ίδια φράση μπορείς να την γράψεις έτσι, μπορείς και αλλοιώς.Το νόημα το ίδιο. Ο ιστός όμως, η τειχοποιεία, ε...? στη μιά περίπτωση γρανίτης και στην άλλη πάζλ.

Περισότερα μόνο προφορικά.

Αυτά.Τώρα κουράστηκα. Δηλαδή έπληξα. Θα ήθελα να εχω τώρα δίπλα μου μία Φρύνη, μία Ασπασία πρίν να παντρεφτεί φυσικά, μία Λα'ί'δα, έστω στη χειρότερη μιά Υπατία και να κουβεντιάζουμε χαλαρά πίνοντας στην αστροφεγγιά και αδιαφορόντας για την κλειτωρίδα της, εάν φουσκώνει και εάν τανίζονται οι ρόγες στα στήθια της. Να κουβεντιάζουμε για την εφαρμογή που έχουν τα φυσικά φαινόμενα στην συμπεριφορά των θνητών ενώ μιά αυλιτρίδα θα αναπαιστούσε και το αίθριο θα πλυμήριζε με αραχα'ι'κά ημιτόνια. Μμμμμ....

Εν πάσει περιπτώσει, η άποψή μου για μιά σωστή μετάφραση στο αμετάφραστο γουέστερν είναι η λέξη δυτικότροπον. Αυτά

Κατόπιν θα ερχόταν και θα με αγκάλιαζε ψυθιρίζοντας μου μία άγνωστη επίκληση στην Αφροδίτη πού την είχε διδαχτεί από την Μιλήσια προμμάμη της, εγώ θα έμπαινα μέσα της αργά, σαν μετεωρίτης σε σλόου μόσιον, ο χρόνος θα σταμάταγε, το ίδιο και η μάχη στα Λεύκτρα, με τις ασπίδες σε ανάταση και τα σπαθιά σε πρόταση επιθετική, οι έφηβοι στη Σάμο θα τσιμπολογούσαν εξακολουθητικά μοσχάτο σταφύλι, ο ίδιος χαμαιλέοντας θα έμενε κινητικά ακίνητος στην ίδια συκιά, και το κορμί της, μετασχηματισμένο σε μιά θάλασσα άφατου λόγου, θα με ενσωμάτωνε σε μία ζωοδόχο πνιγμονή.

Λέτς γκοουγέστ.

.

.

...θα τα καταφέρω ή θα με παλουκώσει...ε, ναι, απο την εξωτική Δύση ειμαι, ο Γούφας.

.



...

αρτοΠΟΙΏς!-bam,bam-συμαίνει φώς! -bam,bam...

.

.

http://www.poiein.gr/archives/2256/index.html

. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, της υπεραγίας θεοτοκου παναγιας σημερα, βοήθεια μας..
.

H συν τα γάν.

Ο/Η Δωρίνα είπε...
Είναι θεικός ο τρόπος που γράφεις λίγοι γράφουν έτσι
11 Αύγουστος 2008 6:40 μμ
.
Ο/Η Γούφας είπε...
δωρίνα,
επειδη ειδα οτι γραφεις κ' εσύ, σου υπόσχομαι να σου στείλω τη συνταγή.
12 Αύγουστος 2008 10:38 πμ
.
Ο/Η Δωρίνα είπε...
θα περιμένω τη συνταγή
12 Αύγουστος 2008 2:17 μμ

πετώντας το ξυπνητήρι

ο πατέρας μου έλεγε πάντα:
«νωρίς στο κρεβάτι και
νωρίς στο πόδι, ο άντρας
γίνεται υγιής, πλούσιος
και σοφός».

τα φώτα στο σπίτι μας έσβηναν
στις οχτώ
σηκωνόμασταν
χαράματα απʼ τη μυρωδιά του
καφέ,
του τηγανιτού μπέικον και
των χτυπητών
αυγών.

Σʼ όλη του τη ζωή, ο πατέρας μου
έμεινε πιστός στο πρόγραμμα
αυτό.
πέθανε νέος, απένταρος,
κι όχι ιδιαίτερα
σοφός,
νομίζω.

Μετά απʼ αυτή τη διαπίστωση, απέρριψα
τις συμβουλές του
κι έτσι
αργά έπεφτα στο κρεβάτι κι αργά
ξυπνούσα:
το μεσημέρι.

δεν ισχυρίζομαι ότι κατέκτησα
τον κόσμο αλλʼ απέφυγα
τουλάχιστον
τα πρωινά μποτιλιαρίσματα, γλίτωσα
από κάμποσες παγίδες
γνώρισα παράξενους,
υπέροχους
ανθρώπους
ένας απʼ τους οποίους
ήταν
ο εαυτός μου - κάποιος
που ο πατέρας μου
δεν γνώρισε ποτέ.

Τσάρλς Μπουκόφσκι
......................................................


.

Βρέχει - χιονίζει λευκό μένει το γιασεμί.

.
ΦΙΞ ΙΟΝ

-Βαρυέσαι, ε? Δέν πειράζει.
-Αυτό λέω κ' εγώ. Η ανία είναι δημιουργική.
-Βέβαια. Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να την ξεφορτωθούμε?
-Το καλό. Να γίνουμε γιατροί στη μαύρη Αφρική.
-Στο Κογκό. Σε εκείνη τη ζούγκλα που έδειχνε το ντισκόβερυ, δεν εχει πατήσει ακόμα άνθρωπος.
-Μάλιστα. Εκεί. Να τα πουλήσουμε όλα, να αγοράσουμε φάρμακα και να πάμε να τους κάνουμε καλά.
-Όνειρα... Το καλό μπορείς να το κάνεις και δίπλα σου, δεν είναι ανάγκη να σε φάνε οι γορίλες.
-Σωστό. Το καλό μπορείς να το κάνεις και στον διπλανό σου.
-Σωστά. Άνοιξε μία μπύρα.
-Έχεις προτίμηση?
-Ναί, Φίξ.
-Φίξ? Δεν είδα. Πρέπει να κατέβω στην έβγα. Και αν βρω... Και γιατί Φίξ?
-Κάνει καλό.
-Καλά. Βαρυέμαι. Τσίμπα μιά Στέλα Αρτουά τώρα.
-Άντε καλά... εσύ?
-Θα πιώ μετά. Να φάω πρώτα τη σοκολάτα.

Μου έφερε τρείς φιάλες και ένα ποτήρι από την κατάψυξη, θολό. Ήθελα να κάνω ένα πείραμα και κατούρησα μέσα στο καταψυγμένο ποτήρι. Ήπια την πρώτη μπύρα απο τη φιάλη της. Αυτή μασούσε αργά τη σοκολάτα της. ''Τί σκέφτεσαι?'' την ρώτησα. Άργησε να μου απαντήσει. Τελικά μου είπε '' Δε σκέφτομαι, τρομάζω.'' Το περίμενα. Το αίμα είχε αρχίσει να ξερένεται επάνω μας, έτριψα τα γυμνά πόδια μου, το ένα με το άλλο, και δεν έβγαινε, είχε κρυσταλωθεί.

-Αν είχαμε κάνει έγκαιρα μπάνιο δεν θα τρόμαζες τώρα.
-Δεν με πειράζει αυτό. Τρομάζω επειδή κράτησε μόνο τόσο λίγο. Τώρα πλείτω ξανά.
-Το ξέρω. Έτσι γίνεται με το κακό. Όσο μεγάλη και να είναι η δόση του δεν διαρκεί. Χρειάζεσαι και άλλη δόση σε λίγο, και άλλη...
-Ενώ με τό καλό...? Ε?
-Ειναι αλλοιώς. Έπρεπε να είχες προφτάσει τις Φίξ.
-Το ξέρω, το έχω ακουστά αυτό. Μα δεν μπορούμε να βρούμε πουθενά? Έστω και μία φιάλη?
- Τι να σου πω... μάλλον έκλεισε το εργοστάσιο. Ακούγεται ότι υπάρχουν, τις βρίσκεις που και που παρατημένες σε κάποιο ψυγείο, στην επαρχία.
-Θες λίγο σοκολάτα?
-Όχι. Εξ άλλου δεν μου αρέσει αυτή η μάρκα
- Τι λες! Η ΙΟΝ είναι η καλύτερη! άμα φας καμιά δεκαριά βγάζεις στο χέσιμο γλυκό σκατό.
- Καλά, δεν είπαμε να τα αφήσουμε τα κακά? Να ασχοληθούμε μόνο με το καλό? Άλλη λύση δε βλέπω να υπάρχει για εμας τους δύο.
-Έχεις δίκηο.
-Έχω! Άντε, πάμε να φύγουμε από δω.
-Πάμε.
-Τα κλειδιά μου?
-Φτου γαμότο! Τα έχωσα στο λαιμό της χοντρής, για να πνιγεί... Ποιός της ανοίγει τώρα τον οισοφάγο για να τα βρούμε...
-Πώς αυτό? Αφού την είδα να τα φτύνει.
-Ε, ναί, βέβαια. Θυμήθηκα. Τα ξαναπήρα και τα έχωσα στο λαιμό του μωρού, στην κούνια. Πάμε να το τινάξουμε ανάποδα, θα πέσουν.
-Γι'αυτό σου λέω. Κάνοντας το καλό δεν θάχουμε τέτοιους μπελάδες.
-Λές?
-Δε λέω. Είμαι βέβαιος.
-Καλά. Θα δούμε.
-Σίγουρα. Θα δούμε.
-Πάμε.
-Και κλείσε βγαίνοντας το φως.
-Βέβαια.
-Αντε, φύγαμε.
.
.
.

Τροία.

.

What's next?

Next είναι ότι στα αγγλικά δεν μπορώ να γράψω αριστουργήματα. Μόνο τίτλους, σαν και αυτόν εδώ, που τους ξεπατηκώνω από ταινίες που δείχνει η τηλεόραση. Α, προ ολίγου, μη μου διαφύγει, από την ίδια την ταινία ξεπατήκωσα ακόμα μία αγγλικούρα, I'm not a character, I am a human fucking beeing.

.

H μυθολογία του μύθου.

Δυστυχώς διαπίστωσα πως έχω αποκτήσει ύφος στα γραφόμενά μου. Το ύφος είναι θάνατος. Να προετοιμαζόμαστε λοιπόν.

.

Για να περνά η ώρα.

Περνάς κυρα Μαρία - δέν περνάς τα κορίτσια θα μεγαλώσουν, θα γίνουν γυναίκες. Το ίδιο και οι αστέρες. Κόκκινοι νάνοι και κατόπιν μαύρες τρύπες.

Για να περνά η ώρα έδεσα ένα ξερό κόκαλο στο σπάγγο και γαυγίζω σαν Αζώρ. Τον πρώτο σκύλο μου τον λέγαν Ντίκ. Όταν κρέμασαν τον Καραολή το αλλάξαμε, τον φωνάζαμε Χάρντιγκ. Δεν άκουγε όμως. Πέθανε ως Ντίκ.

Για να περνά η ώρα έπαιζα με το πουλί μου, είχα δεν είχα. Και αργότερα, για να περνά η ώρα, σαν τον Χώκεμπερι Φιν, εξερευνούσα μαύρες τρύπες, έψαχνα, τη μαύρη τρύπα πού δεν έχει αφεντικό, μιά σκέτη μαύρη τρύπα να με ξεγλεντήσει, να με χάψει να με καταπιεί αλλά δεν βρήκα, όλες είχαν όνομα.

Για να περνά η ώρα τώρα είμαι ξάπλα και παρατηρώ έναν αστέρα κλείνοντας μιά το δεξί μου μάτι μιά το αριστερό. Για να περνά η ώρα έκανα το ίδιο και χτές και ω! του θαύματος! η ώρα πέρασε, σήμερα είναι σήμερα και όχι χτές.

.

.

.

Πάμ' παρακάτ' ...

. .

.

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΨΕΜΑ. Επιμελώς αποφεύγουμε την λεγόμενη αλήθεια . Ακόμη και όταν αναγκαστικά πρεπει να την γράψουμε την κάνουμε να φαίνεται σαν ψέμα.
Το ψεύδος ελευθερώνει. Ο μάστορας που με εδίδαξε την τέχνη ώστε να γράφω τόσο εύμορφα κείμενα μου είχε δωσει οδηγίες αυστηρές και τις τηρώ επακριβώς έκτοτε. Δοκιμάστε.

ΚΑΘΕ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΗ. Είναι ανοησία να πιστεύμε πως για να γράψουμε, κάτι πρεπει να έχουμε κατά νού. Ο νούς μας είναι μόνιμα γεμάτος από διάφορα χωρίς εμείς να το παίρνουμε χαμπάρι. Αν ξεχωρίσουμε ένα από αυτά και πάμε να το γράψουμε, χαντακωθήκαμε. Στην καλύτερη βγάλαμε μπέστ σέλλερ. Όθεν λαμβάνουμε χαρτί και καλαμάρι – το καλαμάρι έγραφε – και το χαρτί μιλούσε…..

ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΚΩΔΕΣ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΟΜΕΝ ΤΑΣ ΑΝΟΗΣΙΑΣ Διότι ο λόγος, εκ φύσεως είναι ανόητος, ως ενέργεια επιχειρούσα να καλύψει το έρεβος του αδιανόητου. Ιδίως ο γραπτός. Γιαυτό και οι κατά καιρούς τρισμέγιστοι επιμελώς απέφυγαν να χαντακωθούν, ουτε λεξη έπους ερπόεντος δεν αφήκαν. Παράδειγμα, Ω Σώκρατες ουντ Γίζους Κρίστους Σούπερστάρ. Απόδειξις της γενικής ανοησίας των λόγων, είναι οι σκώληκες και άλλα τέλεια έμβια όντα τα οποία λειτουργούν άριστα τον προορισμόν των χωρις να ανταλλάξουν ουδε μιαν λέξη καθ όλη την διάρκεια του βίου των. Όθεν οσάκις μας φαίνεται ότι γράφομεν κάτι ανόητον αντί να το περικόπτουμε οφείλουμε να το υπερτιμούμε και να το ευαγγελιζόμεθα.


Η αλήθεια δεσμεύει.
Το ψεύδος είναι άνευ ορίων.
Η αλήθεια είναι μικρή.
Το ψεύδος είναι πολύχρωμο.
Η αλήθεια λάμπει, αλλα μόνον όταν την εκστομίζει ο ψεύστης.

Απανωμερομήνι δηλαδή, ήγουν, up date.

Κostas Vrakas, μπλογκόφιλε αγαπητέ που απορέις και λες μα τι και πως, και ταχα γραφω άριστα και καλά. Παπάρια.Υπάρχει ένας φράγμα σε όλους μας, μία φραγή.Δεν ξέρω ποίος Σατανας την στήνει και γιατί, αλλά υπάρχει. Σπάστηνα. Αγνώησε τον Αναγνώστη. Είναι αδερφός. Είναι θνητός, είναι ομοιοπαθής, είναι ΕΣΥ. Αγνόησέ τον και σπάστο το γαμημένο φράγμα, Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ για να ελευθερωθείς εσύ, και τότε αυτός θα αναστηθεί χωρίς να υπάρχει, και όλοι μαζί θα κατεβούμε στο λιμάνι του Συμπαντικού Ερωτα και οι νόμοι της Φύσης θα υποκλιθούν μπροστά μας,

αντε, τωρα λεω να κανω διακοπες, ταρατατζουμ-τουά-τουά, να το ξεκαρφώσω το blo και να μη μπαινοβγαίνω για λιγο καιρό, δεν παμε και πολυ καλα διότι, τρεχουνε οι λογαριασμοί. Αυγουστος, ολοι σπάσατε, αλλος εδω άλλος σακεί, αντε να παω και γω να δω τη ΣΑΥΡΑ που την εχω απαρατημένη να λικνίζεται χαζοχαρούμενη στον ορμο τση Βρουλέας.

Και θα τα ξαναπούμε. Ειπαμε. Δεν κοβεται η μαλακία ουτε στα εκατονίκωσι.

Καλά κολίμπια Κριστιανούτσι.

Οβερ.
.
.
.

Γιά τη Μαρία.

.

Το λυκόφως των ανθρώπων.

Τώρα που ο βίος μου αποτελειώνεται, έχει και τα καλά της η υπόθεση. Μπορείς, έστω σε κάποια λίγα από τα πολλά σου πεπραγμένα, να συμπεράνεις με πίστη απόλυτη ότι αυτή η παρακαταθήκη αποπερατώθηκε και τέρμα. Και να συλλογιστείς ένα μεγάλο μέρος της ζωής σου ολοστρόγγυλο, σαν σε προθήκη υαλοπωλείου. Μπορώ να υποθέσω φερ΄ ειπείν και με μεγάλη βεβαιότητα, ακαταμάχητα, ότι κοκίτη δεν θα πάθω ούτε από μαγουλάδες πρόκειται στο μέλλον να πρηστώ, εξ άλλου αυτές τις πέρασα στα δώδεκα. Βέβαια δεν γνωρίζω αν όσο ακόμα ζω μείνω ανάπηρος. Ούτε και αν ενδέχεται να υποστώ τζάκ ποτ στο τζόκερ. Πλην όμως σε άλλα κάποια, πάει, πέταξε ο κορυδαλλός και η Ζαν ντ΄ Άρκ ήρεμον ας έχει ύπνο, κανείς δεν θα διαταράξει την μαρμαρυγή της παρθενίας της.

Ξέρω πως αν βρισκόμασταν θα κολυμπούσαμε σε μία αγκαλιά ολόκληρη ένα φιλί, το βλέπω, να ξεσπάς σε κλάμα που δεν θέλεις να τελειώσει, όσο κλαίς ζείς. Όσο κλαίς, ξεχνάς πως όταν πάψει αυτό το κλάμα θα ξαναβρεθούμε χωρισμένοι σε μια αγκαλιά κρύα, στυγνή, ληξιπρόθεσμη. Γι’αυτό κλάψε, μη σταματάς αυτό το κλάμα, είμαι εδώ.
Και όταν σωθεί κοίτα με στα μάτια από τόσο κοντά ώστε να μη με βλέπεις, παρα μόνο τη φωνή τους να ακούς, όπως τότε. Βλέπεις ? Ούτε κοκίτη πρόκειται πλέον να πάθουμε ούτε και άλλος έρωτας θα τολμήσει να αναμετρηθεί με αυτόν που ζείς, που ζήσαμε, που ζώ. Κρύψ’ τον καλά κάτω από το μαξιλάρι σου σαν φρέσκο ψωμί. Ζήσαμε το παραμύθι. Όταν, η χαρά αναδύεται μέσα από τη χαρά. Όταν, έβλεπα για να σου περιγράφω και άκουγα για να σου μιλώ. Όταν, μαζί επάνω στα θαλασσινά βραχούδια του ήλιου που σπαρτάραγε, με το μελτέμι μέσα στα μαλλιά σου, σιωπούσαμε ζωγραφίζοντας το μειδίαμα μιάς Κόρης.

- Ο Χρόνος, μηδενίζει το παρόν, εξαφανίζοντας τα παρελθόντα. Δράματα του παρόντος το μέλλον θα τα αποσιωπήσει, θα τα αγνοήσει, ούτε καν θα ασχοληθεί. Θα χαθούν. Με αυτόν τον μηχανισμό ο Χρόνος μηδενίζει το παρόν. Αυτό εννοώ.
- Το προσωπικό δράμα είναι η ουσία του συνολικού δράματος, το μέγεθός του συνίσταται από ατομικές μονάδες. Και όμως, και το μέγεθος ο Χρόνος το συντρίβει.
- Κανείς μηχανισμός δεν υπάρχει που να υπηρετεί οτιδήποτε άλλο εκτός από τη συνέχεια της ζωής. Δεν εξαιρείται ουτε καν ο μηχανισμός του Θανάτου. Πόσον μάλλον αυτός της Λήθης.
- Οπότε η όποια αντίθεση στον μηδενισμό του παρόντος μέσω της εξαφάνισης του παρελθόντος την οποία προκαλεί ο Χρόνος είναι η μέγιστη και η μόνη Επανάσταση.
- Είναι η Επανάσταση κατά της ίδιας της έννοιας του λεγόμενου Θεού.
- Όμως δεν είμαι φιλόσοφος, είμαι ποιητής. Ο ποιητής δεν γράφει ποιήματα. Μόνον ακούει. Και σύμφωνα με αυτά που ακούει, ποιεί τον βίο. Βέβαια ομιλεί και συχνά γράφει. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι το σημαντικό. Όποιος πιστεύει ότι η ζωή του άλλαξε διαβάζοντας ή επειδή συζήτησε με κάποιον δεν έσκαψε ποτέ βαθειά μέσα στην πέτρα. Θα τα είχε βρεί όλα εκεί. Και άλλα, σπουδαιότερα που τώρα τα έχασε δια παντός.

Έλεγα για το δράμα. Το μικρόδραμα και το μεγαλόδραμα. Ένα μικρόδραμα, ζούμε. Ένα μεγαλόδραμα, είναι το τείχος του Βερολίνου, η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, η δικτατορία του Μεταξά. Και τα τρία έχουν επέτειο τον Αύγουστο και γι’ αυτό τα ανέφερα. Ο Χρόνος τα διέλυσε. Αν όχι ακόμα οριστικά, όπως άλλα πολύ παλαιότερα, σε λίγο. Ο Χρόνος δεν βιάζεται ποτέ. Δεν κρατά ρυθμό. Ούτε καν κινείται. Είναι Ανύπαρκτος. Τα δράματα ρέουν, σαν κονσέρβες πάνω στον ιμάντα. Και η έκβαση της Eπανάστασης, σε συλλογικό επίπεδο, καταδικασμένη. Μόνον κατ’ άτομο λειτουργεί. Aυτή τη στιγμή η τιβί δείχνει δύο ζευγάρια χορευτών να ορχούνται με μουσική κάτι του Μπάχ. Δεν μου αρέσει. Ακολουθούν τον βασικό ρυθμό. Ο Μπάχ είναι ανερματίστως πανπολύστικτος. Η μουσική του είναι φράκταλ. Εγώ θα τους κινούσα διαφορετικά. Σε πολλαπλά χρονικά επίπεδα. Και όχι με ολόσωμο μαγιώ αλλά γυμνούς. Οι χορευτριες ποτέ δεν έχουν μεγάλα στήθη, θα τις διασπάθιζα. Τις μισές εν τω μέσω του φιλοθεάμονος κοινού. Η σκηνή, όση κίνηση και αν επιδέχεται παραμένει ένα ταμπλώ βιβάν.Οι θεατές στη δική μου παράσταση θα διέρχονταν δια μέσου των χορευτών επάνω σε λωρίδες κυλιόμενες. Θημηθήτε το ‘’Μάθημα ανατομίας ‘’ του Ρέμπραντ και θα γίνω αντιληπτός. Οι χορεύτριες δεν έχουν μεγάλα στήθια αλλά το γυναικείο κορμί από πλάσεως κόσμου είναι επιθυμητό. Και η μουσική του Μπαχ πολυεπίπεδη. Ενώ το ανδρικό σώμα είναι απλώς γλαφυρό. Τα μέλη του, αδέσμευτα από ενδυμασία, θα ακολουθούσαν την σωστή αντίστηξη στην κίνηση του όλου, hysterisis muviolis. Όμως δεν έχει σημασία ότι δεν θα ανεβάσω ποτέ μια τόσο πολυδάπανη παράσταση, ούτε που δεν μου άρέσει η χορογραφία που βλέπω τώρα. Παραμένει η μουσική. Αλλά και αυτή να έλιπε, προ ολίγου, επιστρέφοντας σπίτι, σταμάτησα στη διαδρομή και βγήκα έξω, ήταν η ώρα, οι στιγμές, όπου η μέρα έχει αφήσει στον μισόν ορίζοντα μόνο μία διαφορά στα χρώματα, με όρθιο, χαμηλά, ατάκτως ερριμένο το νέο φεγγάρι. Και στο άλλο μισό του ορίζοντα, ανατολικά, μία υπόσχεση. Μουσικές. Μουσικές των ανθρώπων που εξατμίζονται στο Διάστημα μέσα στο λυκόφως. Πως θα ήταν αν ζούσαμε τώρα μαζί ?

Κέσκιλσπάσ’ ? Τίποτα. Απλώς τα γράμματα, η γραφή, είναι μια ματαιοπονία. Δεν έχει καμιά σημασία που το νερό τρέχει και δε γυρνάει ποτέ πίσω. Σε αυτό το νομοτελειακό αριστούργημα στέκονται οι πολλοί και διαμαρτύρονται αστόχαστα. Ούτε πού πάει το νερό, πού κυλά, πού καταλήγει, πού θα φτάσει έχει σημασία. Όχι βέβαια. Κάπου θα ακουμπήσει κάποτε και αυτό. Σημαντικό είναι ότι απλώς κυλά. Ρέει. Ρεί. Έτσι λοιπόν κ’ εμείς. Υπάρχεις. Ακόμα. Η Δυναμώ τού πέθανε. Τον άφησε μόνο με εικονομνήμες. Την θυμάμαι. Σε μια αγκάλη αιγιαλού, όπως αυτός πλάστηκε πριν χιλιάδες χρόνια μαζί με τη Σέριφο, τη Λήμνο, τη Φολέγανδρο, λευκόν, με μόνο τα πατήματα των γλάρων, τρίκλωνα ειρηνικά αποτυπώματα, μία να σβύνουν από το μα’ί’στρο και τα κύματα του πόντου, μία να ξαναζωγραφίζονται από τα ανημέρωτα πτηνά, βγαίνει ανένδυτη, ανενδίαστη και όμως σεμνή, σεμνή σαν τη γυμνή Σελήνη στο λυκόφως, και δίπλα μου εσύ, γερμένη στην άμμο, κάθιδρη από το ταξίδι της ημέρας, να την υποδεχόμαστε, έτσι όπως αναδυόταν, την Αφροδίτη..

Ω θεά Μνημοσύνη, μη με εγκαταλείπεις, μείνε μέσα μου μέχρι να σε αποκοιμίσει και εσένα ο αθάνατος Θάνατος.


.
.
.

ο σταθμος των προγερόντων

.
.
http://www.live365.com/cgi-bin/mini.cgi?membername=frodis3&tm=3359
.
.

Ιστορι κον δ'ηλωμα.

.
Ερώτηση.

Εάν οι Πέρσες είχαν κυριεύσει την Ελλάδα θα τις θυμόμασταν τις Θερμοπύλες σήμερα?

.

.

.

Νόστιμον Χάος

.
.
Αγαπάω μιά μπάμια και λατρεύω μία μελιτζάνα είμαι δε και πολύ ερωτευμένος με μία ντομάτα, αχ, να μην μπορώ να ζήσω δίχως την πατάτα μου....Τουρλού την έχω κάνει τη ζωή μου και ιμάμ μπα'ι'λντί τα αγνά μου αισθήματα.

Ε! να μήν ξεχάσω αύριο να πιώ νερό βέβαια. Ένας το ξέχασε και πέθανε από τη δίψα.

Ρίμα Σερώ

.
.
Προάλλες που κατάπλευσα Περαία για μια μπίζνα, έτυχα και συνάντησα ένα παλιό μου φίλο εις το Χατζηκυριάκειο, ε, και τον Άγιο Νείλο, μη μας χαλάσει η ρίμα, ω τι κρίμα, ω τι κρίμα.

Δώδεκα χρόνια είχα τον μπαγάσα να τον απαντήσω, είχαμε κάνει ντε μαζί και στο στρατό, στη Λάρισα στο Δομοκό.

Καθίσαμε να πιούμε ένα ουζάκι, μας έφεραν και φίνο μαριδάκι, έπεσε ο ήλιος, βγήκαν τα παιδιά στη γειτονιά, να και μία λατέρνα στη γωνιά.

Στουπί είχαμε γίνει όταν φάνηκε το αστέρι του βοριά, μα δεν την έλεγαν Μαρία. Καλύτερα.
Έτσι έσπασε και η ρίμα.

Ω τι κρίμα.
.
.

o Ταν

..Oταν

το δεις οτι πως

οποια οποιος και αν βγαίνει

βγαινει

οταν

λέγω πως όταν

θα το δεις ότι το έχεις

κράτησέ το.

Μην το μοιραστείς.

.

.

.

.

.

Εαν το αξίζει θα έρθει να το μεταλάβει.

.

.

.

Απ. Ορια

.Γιατί κάθε που γράφω μία πρώτη λέξη ακολουθούν και οι υπόλοιπες? Ποίος Μέγας Αράπης τρίβει αυτό το λυχνάρι του Μηδενιντίν και ξεπετιούνται έτσι, άχρηστες, ανίκανες, μικρές ψηφίδες μίας ζωγραφιάς αόρατης?

Κόψτε τη γλώσσα σας και καταργήστε τη γραφή. Χαρήτε το Θάνατο που χορεύει στη σκιά της ζωής. Μιλήστε με τα μάλγιστρα. Αγαπηθήτε με τα φάλγκρα. Μαρχάστε χούγκανα πολέρυμνα, τεχών, ασών και περιλόπων.

Τα μένι ζάθεντα βροκίς ουδέ μηδενακών της εξαπνοίας.

Νέδημος, ώη μανούλα 'μ... νέδημος....

.

.

Νά ! για να μάθεις!

.
Όποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε έχει ακόμα πολύ δρόμο να κάνει μέχρι να τον φοβηθεί και το καλό που του θέλω είναι να κόψει δρόμο για να μή κουράζεται.

Και να τον φοβηθεί τώρα αμέσως, δηλονότι πάραυτα, ώστε να ξεμπερδεύει και με αυτόν.

.

,.

Αύγουστος.

.




Αύγουστος, μήνας ξέφραγος, τών όριμων απολαύσεων, των ξέχυλων κρεάτων, της λιγνώδους κυταρίτηδας, των λησμονημένων Βιέτ Νάμ.

Αύγουστος, μήνας εύκαιρος, απλωμένος, πάμφορτος, επίπεδος, αχανής.


.


.


.