Ρίμα Σερώ

.
.
Προάλλες που κατάπλευσα Περαία για μια μπίζνα, έτυχα και συνάντησα ένα παλιό μου φίλο εις το Χατζηκυριάκειο, ε, και τον Άγιο Νείλο, μη μας χαλάσει η ρίμα, ω τι κρίμα, ω τι κρίμα.

Δώδεκα χρόνια είχα τον μπαγάσα να τον απαντήσω, είχαμε κάνει ντε μαζί και στο στρατό, στη Λάρισα στο Δομοκό.

Καθίσαμε να πιούμε ένα ουζάκι, μας έφεραν και φίνο μαριδάκι, έπεσε ο ήλιος, βγήκαν τα παιδιά στη γειτονιά, να και μία λατέρνα στη γωνιά.

Στουπί είχαμε γίνει όταν φάνηκε το αστέρι του βοριά, μα δεν την έλεγαν Μαρία. Καλύτερα.
Έτσι έσπασε και η ρίμα.

Ω τι κρίμα.
.
.