
Ta μαύρα νύχια -και με αίμα - της ομόθυμης πριτσίννοιας, μπορούν να περιμένουν. Ναί, -δραματικό αυτό- το ΤΈΛΟς ΤΟΥς ΑΝΉΚΕΙ.
Όπως κι ενα γυαλί στις ακτές του Βοσπόρου, ανήκει σε σκιές του παρελθόντος χρόνου, ανήκει σε γελάκια και γαργαλητά εσπερινά, σε βρυχηθμούς αιγίδας που στέγνωσε πιά, σε μεταξωτό σκοινί, σκοινί μεταξωτό λέω υφασμένο με το σάλιο κοριτσιών βασανισμένων που ποτέ δεν άκουσαν για τον Φαράντσε Κάφκα, πως θα μπορούσαν άλλλωστε εφόσον έζησαν διακόσια χρόνια πριν να γεννηθεί αυτός.