.Ο Μερακλής εξαφανίστηκε.
Το έμαθα χτές, με τρείς βδομάδες καθυστέρηση. Τι καθυστέρηση δηλαδή…. Ο Θάνατος ποτέ του δεν καθυστερεί και ο κάθε ένας πεθαίνει πάντοτε στην ώρα του, και άπαξ και πεθάνει, η ένοια της καθυστέρησης ισχύει μόνο για τους ζωντανούς. Τι καθυστέρηση λοιπόν. Μήπως κι αν δεν το μαθαινα ποτέ θα άλλαζε τίποτα?
Κι έτσι τελείωσε τη ζωή του ένα blog ξεχωριστό. Ένα blog ενωμένο ουσιαστικά με τη Φύση. Το ένοιωθες αυτό στις μερακλήδικες φωτογραφίες του και στα απλά του κείμενα. Το διάβαζες, και νόμιζες ότι θα αρχίσεις να αγαπάς ξανά, σαν αμπορίτζιναλ όμως και όχι σαν μεταποιημένος οικολογοστουκώλου, να αγαπάς τα δέντρα, τα γκαλντερίμια των αγρών, τα μοναχικά λουλούδια, τα άγρια των βουνών…..
Πίσω από την αγάπη για τη Φύση που ανάβρυζε από το blog αυτό, έβλεπα να υπάρχει ο Έρωτας, ο Έρωτας για αυτό που ονομάζουμε Ζωή, αλλά σε όλες, στις άπειρες, εκφάνσεις του. Είτε μια καλαμιά κοιτάζεις που την λυγίζει ο άνεμος και την ακούς να του ψιθυρίζει πως ο βασιλιάς έχει γα΄ι΄δουρινά αυτιά, είτε έναν αφέντη μέρμυγκα να τραβολομαχάει έναν κόκκο σταριού ενώ στον ουρανό χαμογελόντας το παιδί μία φέτα ψωμί μασουλάει, είτε τη γλύκα μίας μελισσοκερίθρας γεύεσαι και τους στρατούς, συντεταγμένους κατά μυριάδες, να διασχίζουνε τα Κίτρινα Ποτάμια βλέπεις.
Όμως, όπως συνήθως συμβαίνει, αν η μισή μου καρδιά μεθά από τον Έρωτα για τη Ζωή, η άλλη μισή, στα καβούρια βρίσκεται. Που καβουρότρυπες γεμίζουν με τη δόλια παλίρροια, και πάλι με την άμπωτη, στην άμμο σεργιανούν. Γιατί, γιατί, γιατί, γιατί, διότι, ο Πανικός με πιάνει, μπροστά σ' αυτή την απέραντη Ελευθερία που ο Έρωτας για τη Ζωή μου την χαρίζει να σερφάρω επάνω της. Και τοτε με τα νυχοπόδαρα γαντζώνομαι στην ανθρώπινη μικρότητά μου και απαρνιέμαι την ανθρώπινη μεγαλειότητα που διαθέτω, και τον σμικρίνω αυτόν τον πανδωροδότη Έρωτα για τη Ζωή στο ελάχιστο, τον προσαρμόζω στα μέτρα ή μίας ιδεοληψίας ανόητης, ή ενός στόχου άχρηστου ή ενός εραστή ή μίας Νεφερτίτης, μιας funτασίωσης τέλος πάντων, και έτσι τα γαμάω όλα.
Ενώ ταυτόχρονα όλοι εμείς οι υπόλοιποι, με κουφό τον νού από τις αδυναμίες μας – τυφλά τα ώτα από τις εσώτερες παραμυθίες μας – και όμματα μουγκά στου αλλουνού τα πάθη, τον ναυαγό που σεμνύεται να φωνάξει ‘’βοήθεια’’ και μόνο ψελίζει ‘’βό-βό-βό-βό-βό….’’ αυτάρεσκα προσπερνάμε λέγοντας ‘’μα τι περίεργο τραγούδι Άδη αυτός, βο-βο-βο-βο… πολύ πρωτότυπο!’’
Εν πασει περιπτώσει, αυτοί είμαστε και κανείς δεν πεθαίνει πριν την ώρα του και το πεπρωμένον φυγείν, αδύνατον. Σε λίγο θα ανάψει και η δική μου η πυρά. Ας τα έχω λοιπόν κατά νου τα προηγούμενα ώστε τουλάχιστον από δω και πέρα να ξετυφλωθώ.
ΓΕΙΑ ΣΟΥ ρε φίλε, θα μου λείψεις…
Γειά!
Γειά………………………..
Επίλογος
Σύμφωνα λοιπόν με έγκυρες πληροφορίες
φέτος δεν θα αναστηθεί.Μοιραία λοιπόν μένουμε στη μεγάλη παρασκευή.Και ιδιαίτερα στο χωρίον που λέει.
“περίλυπος η ψυχή μου έως θανάτου”
υγεία................
Γιάννη-γιάννη και αγιάνη.
Όταν μπλοκερικά με γνώρισες-σε γνώρισα ήμουνα ένας πολύ δηθεν μια χαρά άνθρωπος.Περπατούσα στο δάσος βγάζοντας φωτό για τα μπλοκια και τραγουδούσα το άσμα της κοκκινοσκουφίτσας >περπατώ στο δάσος δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εδώ Μεχρι που κατάλαβα πως ο λύκος -ο κακός – είμαι εγώ και πως θα έτρωγα τον εαυτό μου (κοκκινοσκουφίτσα).Το κατάλαβα απ'όταν έτρωγα τα σωθηκά μου.Τώρα άνευ σωθηκών προσπαθώ και τον λύκο να χορτάσω, και την κοκκινοσκουφίτσα να σώσω.Τι λες εσύ που και σοφός είσαι και μπλοκοφίλος.ΓΙΝΕΤΑΙ???χαιρετώ-υγείενε.
13 Μάρτιος 2009
Και η απαντηση του τυφλού καθικιού που λεγεται Γουφας ηταν..
ο κινεζος ειπε:
η μεγαλύτερη δυστυχία,
όταν δεν μπορεις να την αποφύγεις,
ειναι η μεγαλύτερη ευτυχία.
Γουφοτσιν Τσον
Kάπιος δε άλλος έξυπνος απαντησε στο ως εξης
...
Αγαπητέ ,πραγματικά, βίωσα το δράμα σου.ΆΚου τώρα τι θα κάνεις.Πρώτα θα μετανοήσεις για το παρελθόν σου. Ύστερα θα τραγουδήσεις το άσμα ..θα κλάψω πικρά μα θα ξεχάσω..Τέλος, προσοχή, οφείλεις να το άδεις συνέχεια, όλο το 24ωρο, μέχρις εξαντλήσεως, εν μέσω κλαυθμών και ολολυγμών εννοείται.Κάποτε, ένας θα σου ρωτήσει ..μα γιατί κλαίτε και οδύρεστε κύριε;..Αυτή είναι κρίσιμη στιγμή και να ασχοληθείς ιδιαιτέρως και να μην την παραμελήσεις.Αμέσως λοιπόν θα αντιδράσεις και θα αρχίσεις να καγχάζεις ασταμάτητα όλο το 24ωροΚάποτε ένας θα σου ρωτήσεις.. μα γιατί καγχάζετε κύριε;...Να προσέξεις τώρα, διότι πρόκειται για κρίσιμη και ευαίσθητη στιγμή, διότι αμέσως μετά θα πρέπει να τον αιφνιδιάσεις με την ατάκα ...κι εσύ γιατί δεν καγχάζεις;;;Κάνε ότι σου είπα και θα δεις το φως το αληθινό παιδί μουο αλτρουϊστής
----------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------
Ακολουθώ την συμβουλή σου φίλε γιατρέ μου.Τραγουδώ το άσμα και σκούζω.Σκούζω τόσο που αναστατώθηκαν τα γατιά της γειτονιάς και σκούζουν μαζί μου.Κάποιες διαμαρτυρίες από τους περίοικους τις προσπερνάμε.Γίνεται για θεραπευτικούς λόγους.Συνεχίζω ακάθεκτος τη θεραπεία.Για ότι νεότερο θα σε ενημερώσω.
.
.
