Κατα πόσο αντιλαμβάνεται ο άνδρας τον οργασμό της γυναίκας, Μαρκήσιε?

Γιατι το πσάχνεις Ανδρέα... με λίγη προσπάθεια όλες θα ομολογήσουν ότι έχουν και παραέχουν....

... μάλιστα η εξαδέλφη Τζουστίν, τις ξεπέρασε όλες, ομολόγησε οτι , και όμως, η Γη δεν κινήται. Πως την βρίσκεις? Θες να ομολογησει κατι? Φερτην στο υπόγειο. Ακου οργασμο.... Αχ Ανδρέα!

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Αυτο το μπλόκ το βαρέθηκα. Δεν θα το σβύσω οπως εκανα μεχρι τωρα με τα μπλόκια μου.
Απλά το βαζω στην άκρη και ανοίγω το επόμενο. Το ίδιο θα κανω και με αυτό οταν με κουράσει.

To φαιδρόν της Αναστάσεως μήνυμα.

Λαμπρή η μέρα ξημερώνει, οι νεκροί
θ' αναστηθούν !
Εγώ όμως βιάζομαι ν' αναστηθώ
πρίν πεθάνω.
Θα εγερθώ λοιπόν, θα φωνάξω
-Αναστήθηκα! -Ζώ!
Και ύστερα εκει που κάθομαι
θα ξανακάτσω.
.
.
.

Οψόμεθα

.
Αύριο θα συναντήσω τον Αλέκο στην Ασπροβάλτα. Μοιράσαμε τη διαδομή. Αυτός από Θεσσαλονίκη, εγώ από Δράμα.

Κανονικά θα έπρεπε να συναντηθούμε εις Φιλίππους, είναι δυό βήματα από εδώ, πέρασα δια μέσου των πολλές φορές αυτές τις μέρες και κάθε φορά μου ερχόνταν και αναφωνούσα την γνωστή ιστορική φράση του Καίσαρ Κασκαμπέλ.

Και αυτό διότι έχουμε να ιδωθούμε ακριβώς τριανταπέντε χρόνια.

Βέβαια ο εχθρός είναι κοινός. Με αυτόν θα ιδωθούμε ο Αλέκος και εγώ και όχι συναμεταξύ μας. Θα πρόκειται για μια μορφή συμμαχίας επιήττιας, αυτός ο εχθρός είναι ανίκητος και ο Αλέκος έδειξε στο τηλέφωνο να φοβάται. Έρχεται να με συναντήσει περιμένοντας βοήθεια.

Βοήθεια Αλέκο δεν υπάρχει. Απο πουθενά. Όταν ο εχθρός είναι ανίκητος η μόνη λύση είναι να τον καταστήσεις φίλο σου. Εξ άλλου φίλος είναι. Ούτε τα χώματά σου θα σου πάρει, ούτε τα εγγόνια σου θα σου γαμήσει, ούτε καν τα πατρώα ήθη θα σου τα προσμίξει με βαρβαρικές ακαλαίσθητες ιδεοφωταψίες. Απλώς θα σε εξαφανίσει.

Έπρεπε να το έχεις κατα νού αυτό Αλέξανδρε από εκείνο το πρωί του 1965, τότε που σουλατσάροντας στο προαύλιο του πέμπτου στο διάλειμα, και από τη θάλασσα μας χώριζε μόνο ένα μισοριγμένο συρματόπλεγμα αγωνιούσες για το πρόχειρο διαγώνισμα του Χαλκείδη και εγώ σου είχα πεί '' Μή σκάς. Αυτό το διαγώνισμα είναι μόνο μιά σταγόνα στον ωκεανό όσων έχουμε να δούμε.''

Βέβαια το θυμάμαι. Τότε που τα αφήναμε όλα στην τύχη τους και ξεροχύναμε με τα πρόχειρα διαγωνίσματα. Ποιά τύχη...? Και αυτή έρμαιο ήταν στα χέρια μιάς αναγκαιότητας προδιαγεγραμμένης απο μιά Μαριάννα Χατζοπούλου, ποδηγετούμενης απο έναν Μιχάλη Σουγιούλ και εν πάσει περιπτώσει, από έρωτα πεθαίνουν τα πουλιά, τραγούδησε η φαλακρή τραγουδίστρια και ως συνέπεια αύριο στην Ασπροβάλτα θα οψόμεθα και θα καταπιούμε ούζο.

Κοίτα να μη φοβάσαι Αλέξανδρε, η κλεισούρα της Ρεντίνας την οποία θα διαβείς για να έρθεις είναι πλέον πέρασμα ελεύθερο. Μοίρασε την περιουσία σου στους επιγόνους, κόψε το κάπνισμα, μάθε τον ναργιλέ, φύτεψε όμορφες ντομάτες στον μπαχτσέ σου και όλα θα συμβούν χωρίς να καταλάβεις εσύ τίποτα. Έτσι γίνεται.

Και μην ανησυχείς, δεν θα στο πω ότι κρατάω μπλόγκ, αυτά ποτέ δεν πρόκειται να τα διαβάσεις, εμείς οι δύο θα τα πούμε προφορικά με ένα φιλί στο στόμα.
.
.
.

Είμαι εδώ.

.
.
Όμορφα σπίτια ακατοίκητα
Όμορφα βουνά ουλαμοί
Στεγνών και διψασμένων

Ω! τι όμορφα ακούγονται
Μέσα εις τους ερειπιόνες του Αιώνα.
.
.
.

ο αναγνώστης πρέπει να πεθάνει..

'
''''''''''''' εν ανάγκη ας σταυρωθεί.

.

.O προφορικός λόγος είναι σαν το φιλί στο στόμα. Ο γραπτός, σαν τα όνειρα που κάνουμε κοιτάζοντας η θάλασσα.

Φιλόντας έτυχε κάμποσες φορές να μου δαγκάσουν τα χείλη και μάτωσα. Ακόμα το θυμάμαι. Κοιτάζοντας τη θάλασσα, όσο σφιχτά κι αν σε κρατώ, το μυαλό ταξιδεύει αλλού.

Ο Ακροατής δε σηκώνει και πολλά κόλπα. Με τον αόρατο Αναγνώστη όλα τα κόλπα της μαγείας είναι στο χέρι σου.

Δεν μπορείς να είσαι τίμιος με τον Αναγνώστη. Αδύνατον. Με τον Ακροατή, σε κάθε λέξη που διαλλέγεις διακυβεύεται και η εντιμότητά σου. Απέναντι στην ίδια σου την ψύχα.

Πως θα μπορέσω να φερθώ έντιμα στον αναγνώστη? Αυτό μου τρώει τα τζιέρια.

Όταν το καταφέρω θα τον έχω σκοτώσει.

.

.

.

.

.

μπονπάκ

http://www.jango.com/stations/8597070/tunein?u=0&song_id=11387&proxy_id=2531800
.
αντε, καλη ανασταση, κι αμα καταφερουμε και γυρισουμε τα ξαναλεμε.

ε, κιενα τραγουδακι καλο να ξαναπερνατε να τακουτε μεχρι την πρωτομαγιά.
.
.
.http://www.jango.com/stations/8597070/tunein?u=0&song_id=97631&proxy_id=2531800
καλα, που το ξετρυπωσα αυτο..... in vain, in vain, άκουτο απιστη και κλαύσε πικρώς...



http://www.jango.com/stations/8597070/tunein?u=0&song_id=31127&proxy_id=2531800
ε, κι αυτο για να συνελθεις μετα απ το πολυ το κλαμα αφου δεν ειμαι εκει να σεχω αγκαλιά.


Μπονπάκ, μπ'ονπάκ, Πασχα κυρύου -ξεχασα το κεφαλaιο Κάππα, ως το Κάφικο το Κάππα το καλόν, το Πάσχα Χριστιανών Ορθόδοξούντων και Εβραίων αλλοδόξων, αχ, τριάντα λέξεις πως να βγάλουν εκατο εικόνες? βράδυασε και το σύννεφο της Αφρικής νέμεται πάνω απο τα κεφάλια μας χαμηλωμένο, δεν βρέχει, στάζει, στάζει άμμο Κυρηνα'ι'κής, έπρεπε νάχω την παλιά Minolta μου τωρα,με την ψηφιακή του κώλου η αποδομή του φωταγωγημένου απο το Φεγγάρι Αφρικανικου Σκιπίωνα σε αμμο και σε χωμα δεν δεν δεν, δέν συλλαμβάνεται, σαν κομφετί απο λειψανο Αγίου πέφτει χαλαρα, χαλαρα?,... βεβαια, ο ερωτας υπάρχει μονο για να τον στερούμεστε, για να σαλπάρουμε τα ξημερώματα με ενα φεγγάρι που θα βασιλεύει κι εναν ηλιον ημιανατέλοντα και τις βαλίστρες, τα μπαγκαζια, τα κοφίνια, τα καλάθια τα κυκλάμινα με το ραμμένο καρρό ύφασμα και τη διευθηνση του συγγενή, του φίλου, στον προ-ημίσεως αιώνιου αιώνα Πηραιά, και τη διεύθηνση του Ερωτα με αίμα κίτρινο γραμμένη στην καρδιά , νερά, νερά μαυρα σε λίγο που θα αστράφτετε πάρτε με, με περιμενει η Μακεδονία, αδιάφορη, πισω θα τα γυρέψει και όλα θα τα πάρει καποτε, και τα γεφύρια της τα στοιχειωμενα και τα φραγματα που δεσανε τους άγιους ποταμούς της θα τα λύσει, Μακεδονία μου, Γυναίκα μου, πιστή μου ερωμένη παιδεμένη απο τα φουσάτα, χα'ι'δεμένη απο την Αμάλθια, σούρχομαι, σούρχομαι Αιμιανή μου , όλα σου τα ξόμπλια τα φυλαω στου σάπιου μυαλού την άκρη για να τα χαρίσω στη γυναίκα - φάντασμα, σ'αυτην που άγγιξα χωρίς να υπάρχει, σε αυτην που το σήμαντρο της δεν χτυπά -ει -για -κα -ν -έναν.
Φτανει. Τελος. Ενα τσιπουρο ακόμα και ισως ξαναμπώ.
Πάρτε το αδέρφια, αδιάβαστο.
Ζαζ αγαπάω.
.
.

Αφιερωμένο

.
.
…quand vous mourriez des nos amours...
…..ετρεχε, ετρεχε η Μαρια επανω στη φωνη του Ζυλ Βινιώ. Μουσικη από αορατα οργανα την ακολουθουσε συναδερφικα και όμως δεν την προφταινε, η Μαρια ετρεχε επανω στη μουσικη και η φωνη του Ζυλ Βιννιω την κρατουσε από το χερι, την εξηλκε χαρισματικα κι ανωδυνα…
….qouand vous mourriez des nos amours…
….και η Μαρια ειδε την φωτογραφια της να μειδια. Αγαπησε τρεχοντας τη μουσικη αυτή και τη φωνη του Ζυλ Βιννιω όπως αγαπησε η θεια της το υπερωκεανειο ‘’Η Αυστραλις’’ και η φωνη πλανιοταν πανω από τους αμπελωνες…
… ΣΑΜΠΑΝΙΑ…
…αναφωνησε ο Νικολακης που ηξερε να μετραει μεχρι το δεκα..
… quand vous mourriez des nos amours
…και η φωνη την εσερνε ψηλοτερα, ολο ψηλοτερα, πανω απ τις βελανιδιες, τα υποστατικα τους καροδρομους…
…ΦΟΥΑ ΓΚΡΑ …
….φωναξε ο Νικολας ανατιναζοντας το αδειο λεωφορειο. Το Αγιο Οχημα ηταν η γοητεια της παρθενικης νυχτας και η Μαρια μεθυσμενη από τις ομοκεντρες ισοαποστασεις που ειχε κατακτησει , με κλειστα τα ματια ακουγε τη βροχη και το σωμα της ομοιως ακουγε. Η Μαρια εφερε με τροπο το χερι της κατω από το τραπεζι, μεσα στο μπλουτζιν, το εχωσε βαθεια και ακουσε τον ηχο, η τριχα ξεκολησε, δεν ξεριζωθηκε. Την εφερε μπροστα στα ματια της. Ηταν μαυρη και στριφτη. Ζουσε. Κατοπιν αναψε ένα σπιρτο. Ενωσε την αποσταση αναμεσα τους και η τριχα στριφογυρισε ατσαλα σαν μυγα καρφωμενη σε καρφιτσα. Η τριχα ζει, και η Μαρια ζει, το δαχτυλο της καηκε και το σπιρτο εσβυσε μεσα στη βοτκα. Την Αγια Βοτκα που καταπινει όλα τα χιονια και τα κανει συννεφα ποτιστικα. ‘’ Η Αγια Μαρiα εχει μια ζωη διαφορη απ την δικη μου ‘’ σκεφτηκε η τριχα λιγο πριν πεθανει, ‘’ Κι όμως, ως τωρα πιστευα ότι η τριχα αυτή είναι σωμα μου ‘’ συνεχισε τη σκεψη η Μαρια. ‘’ Γεια σας.. ‘’ τελειωσε τη συνδιαλεξη ο καπνος ανεβαινοντας αορατος, και η μυρωδια της καμμενης τριχας μπηκε στο ρουθουνι απεναντι και βγηκε από το στομα μια φωνη που ρωτησε ‘’ Τι καιγεται? ‘’ ‘’Εγω ‘’ απαντησε η Μαρια στη φωνη του Ζυλ Βιννιω που τραγουδουσε
… vous mourrez des nos amour…
… ενώ οι σταγονες της βροχης γλυφαν τα τζαμια και οι πλεον τυχερες ενωνονταν σε καθετα ποταμια μιας αλλης κλιμακας, ενός αλλου κοσμου, μιας αλλης ζωης.

.
.
.

παρένθετον

.
το φώς.. το φώς.. θα σβύσει το φώς...
έστω σκοτάδι.. . αρκεί να το βλέπω...
να βλέπω.
.
.

αντίο Βαλκάνια

Eθνικοσουρεαλισμός.

............. Macedonian dancing, post-card, early 20th century..............................

….. και θυμάμαι την ώρα της ωδικής ένα από τα τραγούδια που μας μάθαιναν, καθισμένα τρία-τρία τότε στο θρανίο, συνήθως με κακάδια στα γόνατα, συχνά με συνοδεία βροντερά ρουθουνομιξορουφήγματα, με το φώς απογευματινό χειμωνιάτικο και τα τζάμια λεχρά, την ξυλόσομπα να καπνίζει, κάμποσες γυάλινες γκαζιές στην τσέπη και κάθε που άρχιζε η χορωδία ένα βαρύ κουρσούμι από τη μία άκρη ως την άλλη να το γκουργκελάμε μέσα στην αυλακιά που έφεραν τα ξύλινα θρανία τότε ώστε να μη γλιστρούν τα μολύβια στο δάπεδο και χάνονται μεσα στις λάσπες του Εορδα’ι’κού πηλού που σκόρπαγαν οι μαύρες γαλότσες μας….

Τι ζητούν οι Βούλγαροι
μεσ’ τη Μακεδονία
τι ζητούν οι Βούλγαροι
σ’ Ελληνικά χωριά !

Σάλπιγξ κράζει!
στα όπλα φωνάζει!
παιδιά σηκωθείτε!
για την ελευθεριά!

…έλεγε το τραγούδι, αλλά εγώ Βούλγαρο ούτε μισό δεν είχα δει σε κανένα ελληνικό χωριό, μόνο έναν Τούρκο σε ένα, ανάμεσα Κα’ι’λάρια και Κόζιαν’ι ήξερα που ήταν γέρος και τον φώναζαν Μπέη και η μάνα μου έλεγε ότι στην ανταλλαγή προτίμησε να μείνει και συχνά ξεκινούσαν άνθρωποι και πήγαιναν και του πρόσφεραν διάφορα καλούδια και είχε πάει μια φορά με κάτι γειτόνισσες να τον δουν και όταν επέστρεψε έφερε σπίτι κούσ-κούς που τους το φίλεψε ο Μπέης και το μαγειρέψαμε και το φάγαμε.

Ρωτούσα λοιπόν που τους βλέπουν τους Βούλγαρους να ζητούν στα ελληνικά χωριά αλλά κανείς δεν μου έλεγε, και ως εκ τούτου είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα τραγούδια γενικώς είναι ακατανόητα, όπως το ‘’Η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει’’ και το ‘’Ανεβαίνω στη συκιά και πατω στην καλαμιά και φωναζω κούη κούη και κανεις δεν με ακούει’’ οπότε μόλις λίγο αργότερα έτυχε να πέσω στον Μπολιβάρ και το Υπερωκεάνειο ματαια ζητούσα να μου πούν τον σκοπό να τα τραγουδίσω.

Και εδώ που τα λέμε ακόμα δεν εχω πληροφορηθεί επισήμως πού τους έβλεπαν αλλά δεν ρωτώ πλέον. Έναν που θα μου έδινε την σωστή απάντηση γνωρίζω αλλά έχει πεθάνει πριν πάρα πολλά χρόνια.
Και δεν ειμαι και βέβαιος, γιατί στις μέρες μας όλα άλλαξαν και ως ‘’εθνικό’’ γνωρίζουμε μονο το ομώνυμο θέατρο και το ΄΄αληθές’’ το θυμόμαστε μόνον όσον αφορά τις βλακώδεις συναισθηματικογκαβλωτικές αλληλοεξαρτήσεις μας.

‘Η λες να τον ρωτήσω…..?

Έ, σιόρο-Διονύσιε, θα μου δόσεις εσύ την απάντηση ή θα κάνω του κεφαλιού μου στο επόμενο πόστ?
.
.
.
.

.


.

επίγραμμα

της Αλεξανδρομάνας.


χωρίς γεφύρια χωρίς
μονοπάτια και κλεισούρες
με γραμμένα σύνορα
στα σύννεφα ανήκεις
που διαβαίνουν μακάρια
τυφλά στα χρώματα
κουφά σε μητρικές γλώσσες
μουγκά στα μυστικά
του βάλτου.
.
.
.στον ΠΘ'68, αντί στίξης στη χτεσινή επέτειό του.
.
o ποταμός Αλιάκμονας - θείος Max, 1981.-

Απόκρυφον.

Παίδ’ Οφηλίας Διθύραμβον υμνήσομεν άπαντες



Με το γάλα τα χέρια λερώνω.


Τον Αιθέρα λευκόν σαν το χιόνι.


Xόρτο αγνό πριν ακομα φυτρώσει.



Σαν αστέρι κ’ επάνω του πλάθω.


Οφθαλμοί πρώτης άγνοιας σταλάζουν.


Σάρκα Γής πριν τα όρη να υψώσει .


.
.

Get this widget Track details eSnips Social DNA

.

.

.

.

.

αβουγού

;">α,β,γ,δ,ε,ζ,η,θ,ι,κ,λ,μ,ν,ξ,ο,π,ρ,σ,τ,υ,φ,χ,ψ,ω.
.
,
?

Get this widget Track details eSnips Social DNA

.

.

.

.

.

.

.

Adagio for Strings

Get this widget Track details eSnips Social DNA

νεκροφιλίας υπέρ.

επωφελούμαι από τον θάνατο στο έπακρο
μπαμπακερός ή μάλλινος ο ρουχισμός μου τα
συνθετικά ελάχιστα

πτωματοφάγος πέντε έξι πεταλίδες κάθε κα
λοκαίρι ζωντανές ίσα για να θυμάμαι
τα παμπάλαια

ξύλινα τα ντουλάπια το τραπέζι τις σακούλες
νάυλον αντιπαθώ

μέχρι και τους νεκρούς εκμεταλεύομαι
προγόνους θυμιατίζω κολυβίζω
ζητώ προστασία και χάρες

πλην όμως έχω μία τάση ανωμαλίας μέσα
μου μία παράδοξη ασυνέπεια μια τρέλα

γουστάρω έρωτα μόνο με ζώντες και όσο
ζουν αισθήματα ευφρόσυνα αναπτύσσω

όταν με αντικρίζουν απαθείς νεκροί
ωχροί προ σεπηκώτες μία αηδία μιά αποδομή
ορμών με καταπιάνει

ναι - ασυνεπεια προστυχιά ρηχότης
αισθημάτων προδοσία

θα διορθώσω.
.
.
.

.

.

.

.

.

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΟΜΙΛΟΥΝ

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Ο Λιαντίνης για Καβάφη.

ήθος ανθρώπων δαίμων - Ηράκλειτος.
.
. .

.

.

Είμαι?

Get this widget Track details eSnips Social DNA

.

Είμαι τριαντατριών χρονών. Δεν ειμαι άσχημος, δεν είμαι κοντός, χοντρός, βάναυσος, αγενής, μισογύνης, ακοινώνητος, αμόρφωτος, ανόμαλος, μαζοχιστής, φετιχιστής, σαδιστής, ανέντιμος, άνεργος, τεμπέλης, βρωμιάρης, αναίσθητος... Και όμως είμαι μόνος. Καμία δεν με θέλει. Εύκολα με πλησιάζουν, μου ρίχνονται θα έλεγα, εύκολα ξεκινάν μαζί μου αλλά μόλις προχωρήσουμε λίγο, μόλις ολοκληρώσουμε τη σχέση με εγκαταλίπουν πάραυτα και ανεξήγητα, εξαφανίζονται και ούτε φωνή ούτε ακρόαση.



Είμαι τριαντατριών χρονών. Γέρασα. Στα χρόνια μου ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε αφού είχε αλλάξει όλον τον κόσμο ρίχνοντας φως στα σκοτάδια του Άδη, στα χρόνια μου ο Μεγαλάξαντρος πέθανε απο ακατάσχετο πυρετό αφού είχε κατακτήσει τον μισό γνωστό κόσμο, στα χρόνια μου εγώ, δεν μπορώ να σταυρώσω γκόμενα για παραπάνω από μία βραδιά.



Θα μου πείς '' έλα ρε μαλάκα, και τι έγινε... μακάρι και σε μένα να την πέφταν όλες έτσι, να με ρίχνανε στο κρεβάτι και μετά να εξαφανιζόντουσαν,,, τι σκάς? '' Χα! θα του απαντούσα. Και ποιός ενδιαφέρεται, βλάξ, θα του απαντούσα, μόνον για το σέξ?! Τι είναι σκέτο το σεξ, ανόητε? Μία μοδα της φύσεως, ένα ντοπάρισμα του εγκεφάλου με ορμόνες, μία βιονική εντολή ώστε να διαιωνίζεται το είδος, ανεγκέφαλε! Τι να το κάνω ρε χαμένε, θα συνέχιζα να του λέω εξοργισμένος, τι να το κάνω ρε ανόητε το καβλί μου που δεν μπορω να το συμμαζάψω, να το βάλω σε μία σειρά, σε μία τάξη, σε μία ευπρεπή συμπεριφορά, νομίζεις πως μου είναι ευχάριστο να το βλέπω όλη μέρα να κάνει από μόνο του προπόνηση σε όλα τα αγωνίσματα της Ολυμπιάδας, τα γνωστά και άγνωστα? Νομίζεις, ω άσχετε φαλοκράτη, θα συνέχιζα να τον βρίζω, πως μου είναι ευχάριστο να ξαπλώνω κάθε βράδι και με μία άλλη άγνωστη, για πρώτη φορά, χωρίς να έχω προφτάσει να αφουγκραστώ πρώτα την ψυχούλα της, να νοιώσω τις ευαισθησίες της, να μοιραστώ τις αγωνίες της, να ηλεκτροφωτιστώ πλησίστιος απο τις ελπίδες της, νομίζεις πως είναι ευχάριστο να την αφήνω να με πιλατεύει, να με βασανίζει μέχρι το πρωί με τις ακατονόμαστες ορέξεις της και τα βίτσια της? Με τα ''τώρα έτσι'' και ''τώρα αλλοιώς''? Το κόκκαλο-ξεκκόκαλο που παίζαμε μικροί? Ε? Ε? Και όταν επιτέλους έρχεται η ώρα να με ελευθερώσει, να με ξεκουφαίνει με το σύνθημα TORA-TORA-TORA, σαν άλλος καμικάζι που ορμάει να ανατινάξει μετα των αλλοφύλλων το μαργαριταρένιο αραξοβόλι μου κι εγω να χάνω τα μυαλά μου? Να μην μπορώ, να μην είμαι σε θέση, όση ώρα διαρκει η απελευθέρωσή μου να αρθρώσω νοητικά ούτε τον παραμικρό λογικό συλογισμό?



Την τελευταία φορά που μου έτυχε, για την ακρίβεια σήμερα ξημερώματα, είπα ''δεν γινεται! οργασμός-ξεοργασμός, να πα να γαμηθεί! θα τον τινάξω στον αέρα τον καργιόλη! θα τον δι α χει ρι στώ! μόλις θα μουρθει, θα ολοκληρώσω την πλέον απλή λογική πρόταση, ας πούμε, ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΕΧΕΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΔΙΑ! χα!'' Το προσπάθησα. Μόλις σκοτείνιασαν όλα και χάθηκαν οι αισθήσεις και ενώθηκαν όλες σε μία, λίγο πρίν σβύσει ο χρόνος και ο χώρος γίνει άπειρος, άρχισα να σκέφτομαι τη φράση. Το τραπέζι έχει τέσ- τέσ- τέσ- τέσ- τεεεεεεεε...... Σκατά! Το ''-σερα πόδια'' έμεινε στην απέξω. Πούτσες μπλέ. Απαράδεκτο. Ανάπειρος είμαι. Ανάπειρος συναισθηματικά. Έρμαιο μιάς καταιγίδας της φύσης τόσο απλής όσο και οι σκουληκαντέρες, τόσο ανάξιας λόγου όσο ένα σκατό, τόσο εύκολης όσο η πτώση ενός σάπιου μήλου από το δέντρο. Και όμως. Τόσο αναντικατάστατης όταν θα πάψει να σε δέρνει.



Τέλος πάντων. Το έχω πάρει απόφαση. Το δράμα μου δεν θα λυθεί ποτέ. Θα απομείνω χωρίς ποτέ να γευτώ το θείο δώρο μίας μόνιμης σχέσης, μίας συμμετοχής, μιάς οικογένειας, ενός παιδιού, δύο! τριών! τεσσάρων! πολλών παιδιών! χωρίς την ευωδία ενός κέηκ σπιτικού που ψήνεται στον φούρνο της κουζίνας Κυριακή απόγεμα. Τέλος πάντων.



Άντε τώρα να την κάνω. Σας αφήνω για λίγο. Εχω δουλειά. Θα πρέπει να κατέβω στο υπόγειο, ν' ανοίξω λάκκο, να παραχώσω το χτεσινοβραδινό το πτώμα, να το τσιμεντώσω, θα με φάει όλη τη μερα. Αύριο βλέπουμε. Κορίτσια, γειά σας! Ατούτ-αλέέέέρ!

.

.

.

Free Counter