αντίο Βαλκάνια

Eθνικοσουρεαλισμός.

............. Macedonian dancing, post-card, early 20th century..............................

….. και θυμάμαι την ώρα της ωδικής ένα από τα τραγούδια που μας μάθαιναν, καθισμένα τρία-τρία τότε στο θρανίο, συνήθως με κακάδια στα γόνατα, συχνά με συνοδεία βροντερά ρουθουνομιξορουφήγματα, με το φώς απογευματινό χειμωνιάτικο και τα τζάμια λεχρά, την ξυλόσομπα να καπνίζει, κάμποσες γυάλινες γκαζιές στην τσέπη και κάθε που άρχιζε η χορωδία ένα βαρύ κουρσούμι από τη μία άκρη ως την άλλη να το γκουργκελάμε μέσα στην αυλακιά που έφεραν τα ξύλινα θρανία τότε ώστε να μη γλιστρούν τα μολύβια στο δάπεδο και χάνονται μεσα στις λάσπες του Εορδα’ι’κού πηλού που σκόρπαγαν οι μαύρες γαλότσες μας….

Τι ζητούν οι Βούλγαροι
μεσ’ τη Μακεδονία
τι ζητούν οι Βούλγαροι
σ’ Ελληνικά χωριά !

Σάλπιγξ κράζει!
στα όπλα φωνάζει!
παιδιά σηκωθείτε!
για την ελευθεριά!

…έλεγε το τραγούδι, αλλά εγώ Βούλγαρο ούτε μισό δεν είχα δει σε κανένα ελληνικό χωριό, μόνο έναν Τούρκο σε ένα, ανάμεσα Κα’ι’λάρια και Κόζιαν’ι ήξερα που ήταν γέρος και τον φώναζαν Μπέη και η μάνα μου έλεγε ότι στην ανταλλαγή προτίμησε να μείνει και συχνά ξεκινούσαν άνθρωποι και πήγαιναν και του πρόσφεραν διάφορα καλούδια και είχε πάει μια φορά με κάτι γειτόνισσες να τον δουν και όταν επέστρεψε έφερε σπίτι κούσ-κούς που τους το φίλεψε ο Μπέης και το μαγειρέψαμε και το φάγαμε.

Ρωτούσα λοιπόν που τους βλέπουν τους Βούλγαρους να ζητούν στα ελληνικά χωριά αλλά κανείς δεν μου έλεγε, και ως εκ τούτου είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα τραγούδια γενικώς είναι ακατανόητα, όπως το ‘’Η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει’’ και το ‘’Ανεβαίνω στη συκιά και πατω στην καλαμιά και φωναζω κούη κούη και κανεις δεν με ακούει’’ οπότε μόλις λίγο αργότερα έτυχε να πέσω στον Μπολιβάρ και το Υπερωκεάνειο ματαια ζητούσα να μου πούν τον σκοπό να τα τραγουδίσω.

Και εδώ που τα λέμε ακόμα δεν εχω πληροφορηθεί επισήμως πού τους έβλεπαν αλλά δεν ρωτώ πλέον. Έναν που θα μου έδινε την σωστή απάντηση γνωρίζω αλλά έχει πεθάνει πριν πάρα πολλά χρόνια.
Και δεν ειμαι και βέβαιος, γιατί στις μέρες μας όλα άλλαξαν και ως ‘’εθνικό’’ γνωρίζουμε μονο το ομώνυμο θέατρο και το ΄΄αληθές’’ το θυμόμαστε μόνον όσον αφορά τις βλακώδεις συναισθηματικογκαβλωτικές αλληλοεξαρτήσεις μας.

‘Η λες να τον ρωτήσω…..?

Έ, σιόρο-Διονύσιε, θα μου δόσεις εσύ την απάντηση ή θα κάνω του κεφαλιού μου στο επόμενο πόστ?
.
.
.
.

.


.