Ta μαύρα νύχια -και με αίμα - της ομόθυμης πριτσίννοιας, μπορούν να περιμένουν. Ναί, -δραματικό αυτό- το ΤΈΛΟς ΤΟΥς ΑΝΉΚΕΙ.
Όπως κι ενα γυαλί στις ακτές του Βοσπόρου, ανήκει σε σκιές του παρελθόντος χρόνου, ανήκει σε γελάκια και γαργαλητά εσπερινά, σε βρυχηθμούς αιγίδας που στέγνωσε πιά, σε μεταξωτό σκοινί, σκοινί μεταξωτό λέω υφασμένο με το σάλιο κοριτσιών βασανισμένων που ποτέ δεν άκουσαν για τον Φαράντσε Κάφκα, πως θα μπορούσαν άλλλωστε εφόσον έζησαν διακόσια χρόνια πριν να γεννηθεί αυτός.
24 σχόλια:
Κακό του κεφαλιού τους. Αυτές έχασαν:
…Εκεί κύλησαν οι ώρες, ώρες που ανάσαιναν με μια πνοή, που οι καρδιές τους χτυπούσαν με μια καρδιά, ώρες που ο Κ. κατατρυχόταν από το αίσθημα ότι χάνεται, ή ότι περιπλανιέται σε μια παράξενη χώρα, πιο πέρα από εκεί που περιπλανήθηκε ποτέ του άνθρωπος, μια χώρα τόσο παράξενη, που ο αέρας της δεν είχε τίποτα κοινό με τον γνωστό του αέρα, όπου μπορούσες να πεθάνεις από την αίσθηση του παράξενου, και που ωστόσο η μαγεία της ήταν τέτοια, ώστε δεν μπορούσες παρά να προχωρείς και να χάνεσαι όλο και περισσότερο…
Μόνο που συνήθως αυτή η Χημική μαγεία δεν κρατάει πολύ… πολύ γρήγορα αρχίζει να ξεφτίζει…
… κυλίστηκαν πάνω στο στρώμα. Απόμειναν πλαγιασμένοι εκεί, αλλά δεν ξαναβρήκαν τη λησμονιά της πρώτης νύχτας. Γύρευε εκείνη κι εκείνος γύρευε, αγρίεψαν, παραμορφώθηκαν τα πρόσωπά τους, έχωναν τα κεφάλια τους ο ένας στον κόρφο του άλλου, γύρευαν, και τα σφιχταγκαλιάσματά τους, και οι σπασμοί των κορμιών τους, δεν μπορούσαν να τους κάνουν να λησμονήσουν, παρά μονάχα τους θύμιζαν εκείνο που γύρευαν. Σαν τα σκυλιά που απεγνωσμένα σκάβουν το χώμα, έσκαβαν ο ένας το κορμί του άλλου, και συχνά, ανέλπιδα ξεγελασμένοι, σε μια τελική προσπάθεια να φτάσουν στην ευτυχία, οσφραίνονταν κι έγλυφαν ο ένας το πρόσωπο του αλλουνού. Ο κάματος τους καταπράυνε τέλος, και τους έκανε να νιώσουν αμοιβαία ευγνωμοσύνη .
Φράντς Κάφκα, Ο Πύργος, (Der Schloss, 1926)
μετάφραση Αλέξανδρου Κοτζιά (με μικρές τροποποιήσεις)
Εκδόσεις Γαλαξία, Αθήνα 1964
αλλ' όμως ο κάφκας άκουσε γι' αυτά
τί λε ρε μαλάκα. βάλαμε και έγκριση τώρα;
πολύ τυποποίηση ρε δικέ μου.....
λες και το έγραψε μηχάνημα
άντε, εκδρομή αναγκαιούσαι,
ξεκίνα, ξεκίνα, σε θέλει η ατίνα
ρουτίνα μανέλα ντι κάμπο νέρδε
Να χαρώ,... να χαρώ,... να χαρώ,... Ενδιαφέροντα!!!
Αστείον ουδέν;... Χμ! αστείο η λογοκρισία;
Φοβερό αυτό που είπες: να ζεις 200 χρόνια πριν γεννηθεί μια μεγάλη μορφή. Να πεθαίνεις χωρίς να γνωρίσεις τον λόγο του....να καθορίζει το τέλος σου η εποχή σου.
Να ζεις στον παρελθόντα χρόνο!Ο χρόνος δεν είναι τόπος, όμως εσύ τον έκανες.
Φτωχό σχόλιο αλλα διαισθάνομαι μέσα από την ποιητική σου μια θλιβερή σχετικότητα των πραγμάτων που μας θλίβει; Μας αθωώνει;
όλοι όμως κυλιστήκαμε στο χώμα
μας έζωσαν οι μυρωδιές
πριν και μετά και πάντα
μελ
..εννοώ,
είμαστε μονάδες μόνο κατ' επίφαση Γουφ, αλλιώς μηδέν και άπειρο
Μελ εν αθήνακομη
Ρε μεγαλειότατε, πώς και έπεσε η συμμετοχή σχολιογράφων;
Εντυπωσιάστικα
Ρουβίντιος
εγο κσέρο οτη παληά εμιαζεσ με τον τσακνικολσον, τορα που ισε πιιτισ αλιτισ μιαζισ με τον μπρουσγουήλης.
ενταξυ ρε κουμπάρε, το βρηκα το κωλοκούμπι, ειχε πέσει ο αυτόματος, τον σήκωσα, δεν ποσταρω που δεν πουστάρω, αντε γραψε κανα σχολιο να σχορεθουν τα ποθαμένα μου, οβερ.
!!!! Τα έσβησες όλα;;;;
Και πού να θυμάμαι τώρα τί είχα γράψει πριν τόσο καιρό; Πάντως ήταν ένα σχόλιο ανεπανάληπτο, το καλύτερο τού Σύμπαντος. Κρίμα, αλί και τρισαλί.
¨Αιντε δεν π'ράζ, καλώς επέστρεψες. Νόμιζα πως είχες πάει να κατακτήσεις τα Ιμαλάια.
Σ;-)))
Τώρα θυμήθηκα! Έλεγα ότι κακώς δεν το ν είχε προφητέψει η δεσποινίς τον Φαράνσιο Καφκιά, επειδή...
…Εκεί κύλησαν οι ώρες, ώρες που ανάσαιναν με μια πνοή, που οι καρδιές τους χτυπούσαν με μια καρδιά, ώρες που ο Κ. κατατρυχόταν από το αίσθημα ότι χάνεται, ή ότι περιπλανιέται σε μια παράξενη χώρα, πιο πέρα από εκεί που περιπλανήθηκε ποτέ του άνθρωπος, μια χώρα τόσο παράξενη, που ο αέρας της δεν είχε τίποτα κοινό με τον γνωστό του αέρα, όπου μπορούσες να πεθάνεις από την αίσθηση του παράξενου, και που ωστόσο η μαγεία της ήταν τέτοια, ώστε δεν μπορούσες παρά να προχωρείς και να χάνεσαι όλο και περισσότερο…
… κυλίστηκαν πάνω στο στρώμα. Απόμειναν πλαγιασμένοι εκεί, αλλά δεν ξαναβρήκαν τη λησμονιά της πρώτης νύχτας. Γύρευε εκείνη κι εκείνος γύρευε, αγρίεψαν, παραμορφώθηκαν τα πρόσωπά τους, έχωναν τα κεφάλια τους ο ένας στον κόρφο του άλλου, γύρευαν, και τα σφιχταγκαλιάσματά τους, και οι σπασμοί των κορμιών τους, δεν μπορούσαν να τους κάνουν να λησμονήσουν, παρά μονάχα τους θύμιζαν εκείνο που γύρευαν. Σαν τα σκυλιά που απεγνωσμένα σκάβουν το χώμα, έσκαβαν ο ένας το κορμί του άλλου, και συχνά, ανέλπιδα ξεγελασμένοι, σε μια τελική προσπάθεια να φτάσουν στην ευτυχία, οσφραίνονταν κι έγλυφαν ο ένας το πρόσωπο του αλλουνού. Ο κάματος τους καταπράυνε τέλος, και τους έκανε να νιώσουν αμοιβαία ευγνωμοσύνη .
μαυρε γατε
σευχαριστογια το αριστουργηματικο νιαου σχολιον !
ΔΕΝ ΕΣΒΥΣΑ ΤΙΠΟΤΑ!
τι δεν βρισκεις? ολα υπαρχουν
το μπλοκ υπαρχει, απλως πατησα ενα κουμπί λαθος και τωρα αλλοτε βγαινει και αλλοτε οχι
δυστυχως δεν μπορω να ξαναβρω το κουμπι αυτο.....
ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΘΑ ΣΒΥΣΩ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΟΝ ΑΠΑΝΤΑ.
ΧΙ ΧΙ...........
S O S! Ξύπνααα! Κουμπάρεεε!
Μας τη πέσανε οι κότες, ανώνυμες και επώνυμες!
Τσιμπάνε!,....αουτσ!,...
ΚΟΥΜΠΑΡΙΤΣΑ
μεσ το προγραμμα ειναι ολα
μη σκας
χρρρρρρρ..
χρρρρρρρρρρρρ...........
χχχχχχχχρρρρρρρρρρρρρρ..........
Καλά-καλά,
πίσω έχει η αχλάδα την ουρά!
ρε ΚΟΥΤΜΠΑΡΙΤΣΑ,
τι να πω...?
μπορω να κανω κατι για να βοηθησω? εαν ναι, ΜΕ ΤΑ ΧΙΛΙΑ, -ε, και με τα δοντια...-
ναι, με τα δόντια,... αν αντέχουν!!!
χα... χα!
καλα, δικηο εχεις, δεν το σκεφτηκα αυτο, αντεχουν? δεν αντεχουν...
οπότε θα το λυώσω το κακό πιπιλιστα, σαν καραμελα γαλακτος μεσα στο στομα.
δεν πιανει? πιάνει!
ποιός γραφικός παμμάλαξ είναι αυτός ο Βρακάς;
Καλημέρα Θείε..!
Επεσες σε κανένα κοπάδι λαμπούρδες και χάθηκες απο τον κόσμο?
Κάτι mail σού 'στειλά αλλά μάλλον δεν δουλεύουν.
Είδες... δεν χρειάζεται να σβήσεις τίποτις πλέον. Σβήνονται μοναχά τους απο συνήθεια.
Εκήνο το cd κόκαλα έχη?
Ντιούη.
KOSTAS
στην ηλικια σου φρονημύτις πρεπει α ειναι εγκλειστος, να πας σε γναθοχειρουργο να στον κανει εξαγωγή.
στειλε 100 ευρά για τη συμβουλή.
Ανήψι Ντιούη
Το μεηλ με τη φωτογραφια του Πουτσ ίνι το ελαβα και ευχαριστώ, θα απαντησω.
Η αλήθεια ειναι πως ειμαι τον τελευταιο τον καιρό ολίγο βαρύθυμος και γιαυτο δεν ποστάρω. Ιδεες υπαρχουν πολλές, κατερχονται απο τα συννεφα σαν ψείρες, αλλα ειναι βαρετό να καθεσαι να γραφεις γνωριζοντας εκ των προτέρων οτι το κειμενο που θα προκύψει θα ειναι αριστουργηματικό. Δεν εχει ενδιαφερον.
Το σιντι, απο μερα σε μερα θα ειναι ετοιμο.
Απόλαυσε τη μουσική και τις Μουσες.
Δημοσίευση σχολίου