Βρέχει - χιονίζει λευκό μένει το γιασεμί.

.
ΦΙΞ ΙΟΝ

-Βαρυέσαι, ε? Δέν πειράζει.
-Αυτό λέω κ' εγώ. Η ανία είναι δημιουργική.
-Βέβαια. Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να την ξεφορτωθούμε?
-Το καλό. Να γίνουμε γιατροί στη μαύρη Αφρική.
-Στο Κογκό. Σε εκείνη τη ζούγκλα που έδειχνε το ντισκόβερυ, δεν εχει πατήσει ακόμα άνθρωπος.
-Μάλιστα. Εκεί. Να τα πουλήσουμε όλα, να αγοράσουμε φάρμακα και να πάμε να τους κάνουμε καλά.
-Όνειρα... Το καλό μπορείς να το κάνεις και δίπλα σου, δεν είναι ανάγκη να σε φάνε οι γορίλες.
-Σωστό. Το καλό μπορείς να το κάνεις και στον διπλανό σου.
-Σωστά. Άνοιξε μία μπύρα.
-Έχεις προτίμηση?
-Ναί, Φίξ.
-Φίξ? Δεν είδα. Πρέπει να κατέβω στην έβγα. Και αν βρω... Και γιατί Φίξ?
-Κάνει καλό.
-Καλά. Βαρυέμαι. Τσίμπα μιά Στέλα Αρτουά τώρα.
-Άντε καλά... εσύ?
-Θα πιώ μετά. Να φάω πρώτα τη σοκολάτα.

Μου έφερε τρείς φιάλες και ένα ποτήρι από την κατάψυξη, θολό. Ήθελα να κάνω ένα πείραμα και κατούρησα μέσα στο καταψυγμένο ποτήρι. Ήπια την πρώτη μπύρα απο τη φιάλη της. Αυτή μασούσε αργά τη σοκολάτα της. ''Τί σκέφτεσαι?'' την ρώτησα. Άργησε να μου απαντήσει. Τελικά μου είπε '' Δε σκέφτομαι, τρομάζω.'' Το περίμενα. Το αίμα είχε αρχίσει να ξερένεται επάνω μας, έτριψα τα γυμνά πόδια μου, το ένα με το άλλο, και δεν έβγαινε, είχε κρυσταλωθεί.

-Αν είχαμε κάνει έγκαιρα μπάνιο δεν θα τρόμαζες τώρα.
-Δεν με πειράζει αυτό. Τρομάζω επειδή κράτησε μόνο τόσο λίγο. Τώρα πλείτω ξανά.
-Το ξέρω. Έτσι γίνεται με το κακό. Όσο μεγάλη και να είναι η δόση του δεν διαρκεί. Χρειάζεσαι και άλλη δόση σε λίγο, και άλλη...
-Ενώ με τό καλό...? Ε?
-Ειναι αλλοιώς. Έπρεπε να είχες προφτάσει τις Φίξ.
-Το ξέρω, το έχω ακουστά αυτό. Μα δεν μπορούμε να βρούμε πουθενά? Έστω και μία φιάλη?
- Τι να σου πω... μάλλον έκλεισε το εργοστάσιο. Ακούγεται ότι υπάρχουν, τις βρίσκεις που και που παρατημένες σε κάποιο ψυγείο, στην επαρχία.
-Θες λίγο σοκολάτα?
-Όχι. Εξ άλλου δεν μου αρέσει αυτή η μάρκα
- Τι λες! Η ΙΟΝ είναι η καλύτερη! άμα φας καμιά δεκαριά βγάζεις στο χέσιμο γλυκό σκατό.
- Καλά, δεν είπαμε να τα αφήσουμε τα κακά? Να ασχοληθούμε μόνο με το καλό? Άλλη λύση δε βλέπω να υπάρχει για εμας τους δύο.
-Έχεις δίκηο.
-Έχω! Άντε, πάμε να φύγουμε από δω.
-Πάμε.
-Τα κλειδιά μου?
-Φτου γαμότο! Τα έχωσα στο λαιμό της χοντρής, για να πνιγεί... Ποιός της ανοίγει τώρα τον οισοφάγο για να τα βρούμε...
-Πώς αυτό? Αφού την είδα να τα φτύνει.
-Ε, ναί, βέβαια. Θυμήθηκα. Τα ξαναπήρα και τα έχωσα στο λαιμό του μωρού, στην κούνια. Πάμε να το τινάξουμε ανάποδα, θα πέσουν.
-Γι'αυτό σου λέω. Κάνοντας το καλό δεν θάχουμε τέτοιους μπελάδες.
-Λές?
-Δε λέω. Είμαι βέβαιος.
-Καλά. Θα δούμε.
-Σίγουρα. Θα δούμε.
-Πάμε.
-Και κλείσε βγαίνοντας το φως.
-Βέβαια.
-Αντε, φύγαμε.
.
.
.