Πάμ' παρακάτ' ...

. .

.

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΨΕΜΑ. Επιμελώς αποφεύγουμε την λεγόμενη αλήθεια . Ακόμη και όταν αναγκαστικά πρεπει να την γράψουμε την κάνουμε να φαίνεται σαν ψέμα.
Το ψεύδος ελευθερώνει. Ο μάστορας που με εδίδαξε την τέχνη ώστε να γράφω τόσο εύμορφα κείμενα μου είχε δωσει οδηγίες αυστηρές και τις τηρώ επακριβώς έκτοτε. Δοκιμάστε.

ΚΑΘΕ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΗ. Είναι ανοησία να πιστεύμε πως για να γράψουμε, κάτι πρεπει να έχουμε κατά νού. Ο νούς μας είναι μόνιμα γεμάτος από διάφορα χωρίς εμείς να το παίρνουμε χαμπάρι. Αν ξεχωρίσουμε ένα από αυτά και πάμε να το γράψουμε, χαντακωθήκαμε. Στην καλύτερη βγάλαμε μπέστ σέλλερ. Όθεν λαμβάνουμε χαρτί και καλαμάρι – το καλαμάρι έγραφε – και το χαρτί μιλούσε…..

ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΚΩΔΕΣ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΟΜΕΝ ΤΑΣ ΑΝΟΗΣΙΑΣ Διότι ο λόγος, εκ φύσεως είναι ανόητος, ως ενέργεια επιχειρούσα να καλύψει το έρεβος του αδιανόητου. Ιδίως ο γραπτός. Γιαυτό και οι κατά καιρούς τρισμέγιστοι επιμελώς απέφυγαν να χαντακωθούν, ουτε λεξη έπους ερπόεντος δεν αφήκαν. Παράδειγμα, Ω Σώκρατες ουντ Γίζους Κρίστους Σούπερστάρ. Απόδειξις της γενικής ανοησίας των λόγων, είναι οι σκώληκες και άλλα τέλεια έμβια όντα τα οποία λειτουργούν άριστα τον προορισμόν των χωρις να ανταλλάξουν ουδε μιαν λέξη καθ όλη την διάρκεια του βίου των. Όθεν οσάκις μας φαίνεται ότι γράφομεν κάτι ανόητον αντί να το περικόπτουμε οφείλουμε να το υπερτιμούμε και να το ευαγγελιζόμεθα.


Η αλήθεια δεσμεύει.
Το ψεύδος είναι άνευ ορίων.
Η αλήθεια είναι μικρή.
Το ψεύδος είναι πολύχρωμο.
Η αλήθεια λάμπει, αλλα μόνον όταν την εκστομίζει ο ψεύστης.

Απανωμερομήνι δηλαδή, ήγουν, up date.

Κostas Vrakas, μπλογκόφιλε αγαπητέ που απορέις και λες μα τι και πως, και ταχα γραφω άριστα και καλά. Παπάρια.Υπάρχει ένας φράγμα σε όλους μας, μία φραγή.Δεν ξέρω ποίος Σατανας την στήνει και γιατί, αλλά υπάρχει. Σπάστηνα. Αγνώησε τον Αναγνώστη. Είναι αδερφός. Είναι θνητός, είναι ομοιοπαθής, είναι ΕΣΥ. Αγνόησέ τον και σπάστο το γαμημένο φράγμα, Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ για να ελευθερωθείς εσύ, και τότε αυτός θα αναστηθεί χωρίς να υπάρχει, και όλοι μαζί θα κατεβούμε στο λιμάνι του Συμπαντικού Ερωτα και οι νόμοι της Φύσης θα υποκλιθούν μπροστά μας,

αντε, τωρα λεω να κανω διακοπες, ταρατατζουμ-τουά-τουά, να το ξεκαρφώσω το blo και να μη μπαινοβγαίνω για λιγο καιρό, δεν παμε και πολυ καλα διότι, τρεχουνε οι λογαριασμοί. Αυγουστος, ολοι σπάσατε, αλλος εδω άλλος σακεί, αντε να παω και γω να δω τη ΣΑΥΡΑ που την εχω απαρατημένη να λικνίζεται χαζοχαρούμενη στον ορμο τση Βρουλέας.

Και θα τα ξαναπούμε. Ειπαμε. Δεν κοβεται η μαλακία ουτε στα εκατονίκωσι.

Καλά κολίμπια Κριστιανούτσι.

Οβερ.
.
.
.