Γιά τη Μαρία.

.

Το λυκόφως των ανθρώπων.

Τώρα που ο βίος μου αποτελειώνεται, έχει και τα καλά της η υπόθεση. Μπορείς, έστω σε κάποια λίγα από τα πολλά σου πεπραγμένα, να συμπεράνεις με πίστη απόλυτη ότι αυτή η παρακαταθήκη αποπερατώθηκε και τέρμα. Και να συλλογιστείς ένα μεγάλο μέρος της ζωής σου ολοστρόγγυλο, σαν σε προθήκη υαλοπωλείου. Μπορώ να υποθέσω φερ΄ ειπείν και με μεγάλη βεβαιότητα, ακαταμάχητα, ότι κοκίτη δεν θα πάθω ούτε από μαγουλάδες πρόκειται στο μέλλον να πρηστώ, εξ άλλου αυτές τις πέρασα στα δώδεκα. Βέβαια δεν γνωρίζω αν όσο ακόμα ζω μείνω ανάπηρος. Ούτε και αν ενδέχεται να υποστώ τζάκ ποτ στο τζόκερ. Πλην όμως σε άλλα κάποια, πάει, πέταξε ο κορυδαλλός και η Ζαν ντ΄ Άρκ ήρεμον ας έχει ύπνο, κανείς δεν θα διαταράξει την μαρμαρυγή της παρθενίας της.

Ξέρω πως αν βρισκόμασταν θα κολυμπούσαμε σε μία αγκαλιά ολόκληρη ένα φιλί, το βλέπω, να ξεσπάς σε κλάμα που δεν θέλεις να τελειώσει, όσο κλαίς ζείς. Όσο κλαίς, ξεχνάς πως όταν πάψει αυτό το κλάμα θα ξαναβρεθούμε χωρισμένοι σε μια αγκαλιά κρύα, στυγνή, ληξιπρόθεσμη. Γι’αυτό κλάψε, μη σταματάς αυτό το κλάμα, είμαι εδώ.
Και όταν σωθεί κοίτα με στα μάτια από τόσο κοντά ώστε να μη με βλέπεις, παρα μόνο τη φωνή τους να ακούς, όπως τότε. Βλέπεις ? Ούτε κοκίτη πρόκειται πλέον να πάθουμε ούτε και άλλος έρωτας θα τολμήσει να αναμετρηθεί με αυτόν που ζείς, που ζήσαμε, που ζώ. Κρύψ’ τον καλά κάτω από το μαξιλάρι σου σαν φρέσκο ψωμί. Ζήσαμε το παραμύθι. Όταν, η χαρά αναδύεται μέσα από τη χαρά. Όταν, έβλεπα για να σου περιγράφω και άκουγα για να σου μιλώ. Όταν, μαζί επάνω στα θαλασσινά βραχούδια του ήλιου που σπαρτάραγε, με το μελτέμι μέσα στα μαλλιά σου, σιωπούσαμε ζωγραφίζοντας το μειδίαμα μιάς Κόρης.

- Ο Χρόνος, μηδενίζει το παρόν, εξαφανίζοντας τα παρελθόντα. Δράματα του παρόντος το μέλλον θα τα αποσιωπήσει, θα τα αγνοήσει, ούτε καν θα ασχοληθεί. Θα χαθούν. Με αυτόν τον μηχανισμό ο Χρόνος μηδενίζει το παρόν. Αυτό εννοώ.
- Το προσωπικό δράμα είναι η ουσία του συνολικού δράματος, το μέγεθός του συνίσταται από ατομικές μονάδες. Και όμως, και το μέγεθος ο Χρόνος το συντρίβει.
- Κανείς μηχανισμός δεν υπάρχει που να υπηρετεί οτιδήποτε άλλο εκτός από τη συνέχεια της ζωής. Δεν εξαιρείται ουτε καν ο μηχανισμός του Θανάτου. Πόσον μάλλον αυτός της Λήθης.
- Οπότε η όποια αντίθεση στον μηδενισμό του παρόντος μέσω της εξαφάνισης του παρελθόντος την οποία προκαλεί ο Χρόνος είναι η μέγιστη και η μόνη Επανάσταση.
- Είναι η Επανάσταση κατά της ίδιας της έννοιας του λεγόμενου Θεού.
- Όμως δεν είμαι φιλόσοφος, είμαι ποιητής. Ο ποιητής δεν γράφει ποιήματα. Μόνον ακούει. Και σύμφωνα με αυτά που ακούει, ποιεί τον βίο. Βέβαια ομιλεί και συχνά γράφει. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι το σημαντικό. Όποιος πιστεύει ότι η ζωή του άλλαξε διαβάζοντας ή επειδή συζήτησε με κάποιον δεν έσκαψε ποτέ βαθειά μέσα στην πέτρα. Θα τα είχε βρεί όλα εκεί. Και άλλα, σπουδαιότερα που τώρα τα έχασε δια παντός.

Έλεγα για το δράμα. Το μικρόδραμα και το μεγαλόδραμα. Ένα μικρόδραμα, ζούμε. Ένα μεγαλόδραμα, είναι το τείχος του Βερολίνου, η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, η δικτατορία του Μεταξά. Και τα τρία έχουν επέτειο τον Αύγουστο και γι’ αυτό τα ανέφερα. Ο Χρόνος τα διέλυσε. Αν όχι ακόμα οριστικά, όπως άλλα πολύ παλαιότερα, σε λίγο. Ο Χρόνος δεν βιάζεται ποτέ. Δεν κρατά ρυθμό. Ούτε καν κινείται. Είναι Ανύπαρκτος. Τα δράματα ρέουν, σαν κονσέρβες πάνω στον ιμάντα. Και η έκβαση της Eπανάστασης, σε συλλογικό επίπεδο, καταδικασμένη. Μόνον κατ’ άτομο λειτουργεί. Aυτή τη στιγμή η τιβί δείχνει δύο ζευγάρια χορευτών να ορχούνται με μουσική κάτι του Μπάχ. Δεν μου αρέσει. Ακολουθούν τον βασικό ρυθμό. Ο Μπάχ είναι ανερματίστως πανπολύστικτος. Η μουσική του είναι φράκταλ. Εγώ θα τους κινούσα διαφορετικά. Σε πολλαπλά χρονικά επίπεδα. Και όχι με ολόσωμο μαγιώ αλλά γυμνούς. Οι χορευτριες ποτέ δεν έχουν μεγάλα στήθη, θα τις διασπάθιζα. Τις μισές εν τω μέσω του φιλοθεάμονος κοινού. Η σκηνή, όση κίνηση και αν επιδέχεται παραμένει ένα ταμπλώ βιβάν.Οι θεατές στη δική μου παράσταση θα διέρχονταν δια μέσου των χορευτών επάνω σε λωρίδες κυλιόμενες. Θημηθήτε το ‘’Μάθημα ανατομίας ‘’ του Ρέμπραντ και θα γίνω αντιληπτός. Οι χορεύτριες δεν έχουν μεγάλα στήθια αλλά το γυναικείο κορμί από πλάσεως κόσμου είναι επιθυμητό. Και η μουσική του Μπαχ πολυεπίπεδη. Ενώ το ανδρικό σώμα είναι απλώς γλαφυρό. Τα μέλη του, αδέσμευτα από ενδυμασία, θα ακολουθούσαν την σωστή αντίστηξη στην κίνηση του όλου, hysterisis muviolis. Όμως δεν έχει σημασία ότι δεν θα ανεβάσω ποτέ μια τόσο πολυδάπανη παράσταση, ούτε που δεν μου άρέσει η χορογραφία που βλέπω τώρα. Παραμένει η μουσική. Αλλά και αυτή να έλιπε, προ ολίγου, επιστρέφοντας σπίτι, σταμάτησα στη διαδρομή και βγήκα έξω, ήταν η ώρα, οι στιγμές, όπου η μέρα έχει αφήσει στον μισόν ορίζοντα μόνο μία διαφορά στα χρώματα, με όρθιο, χαμηλά, ατάκτως ερριμένο το νέο φεγγάρι. Και στο άλλο μισό του ορίζοντα, ανατολικά, μία υπόσχεση. Μουσικές. Μουσικές των ανθρώπων που εξατμίζονται στο Διάστημα μέσα στο λυκόφως. Πως θα ήταν αν ζούσαμε τώρα μαζί ?

Κέσκιλσπάσ’ ? Τίποτα. Απλώς τα γράμματα, η γραφή, είναι μια ματαιοπονία. Δεν έχει καμιά σημασία που το νερό τρέχει και δε γυρνάει ποτέ πίσω. Σε αυτό το νομοτελειακό αριστούργημα στέκονται οι πολλοί και διαμαρτύρονται αστόχαστα. Ούτε πού πάει το νερό, πού κυλά, πού καταλήγει, πού θα φτάσει έχει σημασία. Όχι βέβαια. Κάπου θα ακουμπήσει κάποτε και αυτό. Σημαντικό είναι ότι απλώς κυλά. Ρέει. Ρεί. Έτσι λοιπόν κ’ εμείς. Υπάρχεις. Ακόμα. Η Δυναμώ τού πέθανε. Τον άφησε μόνο με εικονομνήμες. Την θυμάμαι. Σε μια αγκάλη αιγιαλού, όπως αυτός πλάστηκε πριν χιλιάδες χρόνια μαζί με τη Σέριφο, τη Λήμνο, τη Φολέγανδρο, λευκόν, με μόνο τα πατήματα των γλάρων, τρίκλωνα ειρηνικά αποτυπώματα, μία να σβύνουν από το μα’ί’στρο και τα κύματα του πόντου, μία να ξαναζωγραφίζονται από τα ανημέρωτα πτηνά, βγαίνει ανένδυτη, ανενδίαστη και όμως σεμνή, σεμνή σαν τη γυμνή Σελήνη στο λυκόφως, και δίπλα μου εσύ, γερμένη στην άμμο, κάθιδρη από το ταξίδι της ημέρας, να την υποδεχόμαστε, έτσι όπως αναδυόταν, την Αφροδίτη..

Ω θεά Μνημοσύνη, μη με εγκαταλείπεις, μείνε μέσα μου μέχρι να σε αποκοιμίσει και εσένα ο αθάνατος Θάνατος.


.
.
.