.

.

Tωρα τελευταια συμβαινει να μου ερχεται συνεχεια ενα εργο του Μπεργκμαν, δε θυμαμαι ονομα, πολυ παλιό, έδειχνε καποιον να ζει μόνος του σε ενα μικροτατο νησάκι κοντά στον Αρκτικο κυκλο, περασμενον στα χρονια, που ξύπναγε στο μέσον της νυκτός και κάθονταν ξάγρυπνος κοιτάζοντας τα σκοτάδια.

.

Η πλάκα ειναι οτι μεχρι πρόσφατα, πριν λίγες μέρες, πίστευα πως ο Μπέργκμαν ζει ακόμα. Και καναδυό που είχα ρωτήσει, μου είχαν πεί μεν οτι πέθανε αλλά μάλλον ανόρεχτα ειχε φανεί να το έλεγαν, αβέβαια. Ετσι προτίμησα να μην τους πιστέψω και έλεγα πως ζεί. Ως που κάποια στιγμή είπα, ρε πούστη μου, δε γίνεται! πρέπει να έχει πεθάνει πιά... Και ρώτησα τον Γούγλη. Λοιπόν. Πληροφορήθηκα στα σίγουρα ότι πέθανε. Παρ' όλα ταύτα, η χρονολογία του θανάτου του μου διαφεύγει.

.

Ορθώς λοιπόν σκεπτόμενος, άλλαξα συνήθεια και αντίς να πλαγιάζω με την πρώτη νύστα και μετά να ξαγρυπνώ μαύρα χαράματα μέσ' τα σκοτάδια, μένω πισματικά μακριά απ' το κρεβάτι ως που να περάσει η ώρα και ξεροσταλιάζω υπνοβατικά. Και όταν δεν αντέχω άλλο πάω και την πέφτω. Ετσι ξυπνάω άνετα μιά ώρα μόνο πριν να πάω στη δουλειά μου, όπως όλοι.

.

.