Ολη η αλήθεια για τη βαρεμάρα

.
Το τέλειον έγκλημα.

Ο Χαρίλαος την 17ην Μαρτίου 1972 ήτο σαράντα δύο χρονων περασμενα. Πριν εξη μηνες ειχε απολυθει απ το νοσοκομειο. Ζουσε με την μητερα του, την θυγατέρα του και ενα σουβενιρ απο την Πόλη του Μεξικού.
Η μέρα που αναφερόμαστε ειναι ακριβώς αυτή, η 17η Μαρτίου 1972. Στη Θεσσαλονίκη, οπου βρισκεται ο Χαρίλαος.
Είναι γύρο στις τέσσερες το απόγευμα. Ο καιρός είναι συννεφιασμένος. Η πόλις της Θεσσαλονίκης αλγεί για άγνωστους λόγους. Αλγεί όμως οπωσδήποτε.
Ο Χαρίλαος περπατα στην οδο Τσιμισκή στο δεξιο πεζοδρόμιο, βαδίζοντας απ την Αριστοτέλους προς την Διαγώνιο, και βρίσκεται μεταξύ του ζαχαροπλαστείου Φλόκα και της μικρής τριγωνικης νησίδος που σχηματίζεται στην συμβολη της οδου Κούσκουρα με την οδο Τσιμισκή.
Ο Χαρίλαος φορά πουλόβερ πλεκτόν χειροποίητον. Πολλοι περιπατητές φορούν πουλόβερ διοτι ο καιρός, όχι παράλογα, είναι κρύος.
Ο Χαρίλαος σταθμίζει το βήμα του έμπροσθεν μιας βιτρίνας νεωτερισμών. Εξετάζει τα ενδύματα που εκθέτει ο καταστηματάρχης και τας αναγραφομένας επ αυτων τιμας. Δίπλα εις τον Χαρίλαον αράζει ένας νεαρος με καμπαρντίναν. Εξετάζει και αυτος. Είναι ιδιοκτήτης συνοικιακού καταστηματος και κάμνει συγκρίσεις.
Από την οδό Τσιμισκή εμφανιζομαι εγω, οδηγών την κούρσα μου. Ρίπτω εν βλέμμα εις τον Χαρίλαον τον οποίον δεν γνωρίζω, και φεύγω. Άλλωστε ουδέποτε τον είδα έκτοτε.
Ο Χαρίλαος τώρα λέει στον νεαρό.
- ΄΄ Χαίρετε νεαρέ κύριε. Ωραία γυναικεία εσώβρακα εκτίθενται εδώ΄΄
- ΄΄ Ναι ΄΄ απαντα ο νεαρός ΄΄ κι άμα λάχει κάνουμε ντού το βράδι και τα τρώμε΄΄
Ο Χαρίλαος περιέπεσεν εις σκέψιν η οποια τυραννικώς εκλυδόνιζεν
το μυαλό του, συμπαρομαρτούντως και του αβυσσαλέου βλέμματος
του νεαρού ο οποίος τον εβελόνιζεν δια να λάβει την απάντησιν.
Ο Χαρίλαος εσκέπτετο.
- ΄΄ Τι εννοεί? Να κλέψομεν τα εσώρουχα και να φάγωμεν ότι αγοράσομεν με τα χρήματα τα οποία θα λάβομεν εκ της πωλήσεως των εσωρούχων εις κλεπταποδόχους ή φετιχιστάς? Να φάγωμεν τα εσώρουχα? Ή εισερχόμενοι εις το καταστημα να κατευθυνθούμε εις το πατάριον όπου θα τα κάνουμε και κατόπιν θα τα φάμε? Και διατι να τα φάμε? Δια να μην αφήσομεν ίχνη? ΄΄
Παρεσύρετο όμως ο Χαρίλαος εκών άκων εις την απαίτησιν του νεαρου για μίαν απάντησιν, ώστε θεώρησε πρέπον να συνομολογήσει κατά πρωτον μεθ΄αυτού και κατόπιν να σκεφτει περι την έννοιαν του ΄΄τα τρώμε΄΄ Ετσι, απάντησε…
- ΄΄ Καλά΄΄.
Και συνέχισε συνθηματικώς δια προφυλακτικούς λόγους, λέγων…
--- ΄΄ Αστάν περπάν κουρού τουρβέλ. Εξί πουτού, τσούκ ταμουρμούτανα ΄΄.
Ο νεαρός συνεφώνησε, του έκλεισε με νόημα τον δεξιόν σοβαρόν οφθαλμόν ενώ ο αριστερός εκοιμάτο μονίμως κάτωθεν του μαύρου τουλπανίου το οποίον είθισται να χρησιμοποιούν οι μονόφθαλμοί. και απεχώρισεν.
Την ιδίαν νύκτα της 17ης Μαρτίου 1972 ο Χαρίλαος απεφάσισεν να δολοφονήσει.
Είναι μεσάνυχτα.
Ενώ εγώ κατέρχομαι την οδον από τας εργατικάς πολυκατοικίας του Φοίνικος προς το κεντρον της πόλεως, ο Χαρίλαος, εις το δωμάτιον του οποίου το φως παραμένει αναμένον, συλλογίζεται εις το γραφείον του. Αίφνης εγερθείς, λαμβάνει τεράστιον χαρτοκόπτην και εισέρχεται εις το δωμάτιον της μητρός του. Την εξυπνά και της λέγει.
- ΄΄Μήτερ! Φεύγα δια να μην ίδεις το έγκλημα που θα συντελεσθεί! Χάσου γρήγορα από τα μάτια μου!΄΄.
Και χράτς-χράτσι την εγήρει κεντώντας την με την αιχμήν του χαρτοκόπτου ‘
Η δύστυχος μητέρα αλαφιασμένη, χώνεται στην καμινάδα του τζακιού και από εκει μέσα σκαρφαλώνουσα εξέρχεται στην παγερή ατμόσφαιρα του Σεληνόφωτος, το οποίον με ανάγκαζε καθ όλην την διαδρομήν από Αγία Τριάδα προς Θεσσαλονίκη να έχω αναμμένο το καλοριφέρ, ρίχνει μια τελευταία ματιά στο φωτισμένο δωμάτιο μεσα από την καπνοδόχο και προτιμά να ανέλθει εις ουρανούς δια να μην ίδει το τελεσθησόμενον ανοσιούργημα. Και ανέρχεται αγάλι-αγάλι με το νυχτικό της, προς την ασημένιαν οδόν την οποίαν ως δύκτιον ρίπτει η ολογιομη Σελήνη…….
Εγω ειχα ήδη φτάσει κάτωθεν της πολυκατοικίας εις την οποίαν διέμενον και έψαχνα θέση για παρκάρισμα. Η Σελήνη, ενθυμούμαι, εκαθρεπτίζετο τούμπαλιν εις τον εξωτερικον καθρέπτην του αυτοκινητου και εις τας συνοικιακας βιτρινας.
ΟΧαρίλαος έστεκε ορθός έμπροσθεν της εστίας. Κατόπιν, και ενώ εγω ανερχόμουν δια του ασσανσέρ εις τον έκτον οροφον όπου και διέμενα, ο Χαρίλαος εισήρχετο εις το σκοτεινόν δωμάτιον όπου εκοιμάτο η θυγατέρα του. Κάμνων εν μικρόν βήμα εμπρός και αναμένων επ’ ολίγον να συνηθίσει η όρασίς του εις το σκότος, κρατών την μάχαιραν, ο Χαρίλαος αφήνει μιαν φωνίτσα ως νυφίτσα
΄΄…ίίίίίίχχχχχχ……΄΄και πίπτει.
Δεν ησθάνθη τι. Απεβίωσεν ακαριαίως.
Η θυγατέρα του, περακολουθήσασα την σκηνην και αλλόφρων εκ του ύπνου, τον επερίμενεν όπισθεν της θύρας και μόλις διεγράφη η απειλητικη σκια του πατρος της και της μαχαίρας του επι του δαπέδου , του εκατάφερε , ανελθούσα εις πρόχειρον σκαμνίον, βαρύτατον ανθοδοχείον εξ αλαβάστρου επι των αυχενικών σπονδύλων, οι οποίοι συνετρίβησαν ως χάλικες κάτωθεν του πέλματος θεικου οδοστρωτήρος.
Εγω ηδη βούρτσιζα τα δόντια μου.
Η θυγατέρα του Χαρίλαου εστάθη επ ολίγον άνωθεν του πτώματος.
Εν συνεχεία πλησίασε το τηλέφωνο και φρονίμως ποιούσα εσχηματισε τον αριθμόν της αστυνομίας. Όλα εξελίχθησαν φυσιολογικώς και σήμερον, 20ην Νοεμβρίου 1980 , εγώ μεν γραφω εις το γραφειον μου ταύτα, η δε θυγατέρα του Χαρίλαου υπανδρεύθη τον νέον με την καμπαρντίναν και χαίρει άκρας υγείας.
Το πτώμα όμως της μητρός του Χαριλάου – εάν υπήρξεν τοιούτον –
ουδέποτε ανευρέθη. Ουδέποτε ανεζητήθη ευθαρσώς, θα έλεγον.
Τούτο υπήρξεν και το Τέλειον Έγκλημα.

.