Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010

τα νευρασθενικά πουλάρια.

.
...υπο το βάρος των σοφων ιδεων που εκκολάπτονται εντος των νεανικών κρανίων, ο ενας κλίνει την κεφαλήν δεξιά....

.. ενω ο έτερος εταίρος αριστερά.


ο τριτος για να ειναι σιγουρος πως δε θα στραβολαιμιασει απο την πολυ σοφία ακουμπάει την γκλάβα του στην πολυθρώνα γυρνοντας την πλατη στα νερα του Ευριπου τα οποία πααίνουν κι ερχονται - πααίνουν κι έρχονται, σα νευρασθενικά πουλάρια.



24 σχόλια:

Rodia είπε...

και πολλη ιπποκουλτουρα πεφτει με αυτα τα νευρασθενικά πουλάρια -ενθουσιαστικά λεμε συνχαρητηρια.

Ανώνυμος είπε...

Rodia

Τσοκ μερσί! Γραφω δια της λεγομένης αυτόματης γραφής επομένως οποιον του αρέσει να σκαλίζει στα πίτουρα, λογικό να του αρέσουν

ΓΟΥΦ

Ανώνυμος είπε...

γούφα, ποιό είναι το μέηλ σου;

Ανώνυμος είπε...

λέγε το μέηλ σου και άσε τα χαζά και τις καφρίλες, τέρας ιατρικό!

Ανώνυμος είπε...

υπάρχει στο προφίλ, αλλα για να μη πσάχνεις,

ufarion@otenet.gr

ΓΟΥΦ

Γουφ είπε...

καλα λες, το σβύνω...
θα τα γραψω εγω, αλλη φορα, οπως μου τα ειπε ο προπροπροπροπροπάππος μου...

Ανώνυμος είπε...

:)))))))
πλάκα κάνω, μη μασάς. καλός είναι να αυτοσαρκαζόμαστε πού και πού...

Ανώνυμος είπε...

Μασάω και παραμασάω !

http://www.youtube.com/watch?v=jqVOJnBSV4o

ΓΟΥΦ

Ανώνυμος είπε...

"είσαι της επιστήμης το καμάρι"!
ανων

Ανώνυμος είπε...

ρε, ποιό μουνί είναι αυτός ο ανώνυμος;
Σαν πουστράκι μου φέρνει
Πες του ότι δεν γαμάμε κώλους αρσενικούς, να πάει αλλού το μαλακοκαύλι


Γιάννος

Ανώνυμος είπε...

γούφα, δες πάλι το μέηλ σου, κάτι περιμένω να κάνεις πρώτα εσύ!

ανων

Ανώνυμος είπε...

υγ. δεν σου στέλνω μέηλ, γιατί αργεί πολύ να φτάσει...

ανων

Ανώνυμος είπε...

Γιάννο,

θα σ έβριζα και γω αλλά βαριέμαι τώρα. άσε που έχω και σπουδαιότερα να κάνω

ανων

Γουφ είπε...

τωρα εσεις φυρι φυρι το πατε να ξανακαταργησω τα σχολια αλλα δεν θα περασει.

non passeran ανωνυμοι βωμολόχοι!

γραφτε οτι γουσταρετε, μπορει και να αποφύγετε τον ψυχιατρο.

αντε, βριστε αγνες ψυχες ανώνυμες.

Ανώνυμος είπε...

Ρε για δες κάτι νεράιδες !


Γιάννος

Ανώνυμος είπε...

ΠΑΡΤΟ Γιαννο τσικλίμαγκα//

Η κατάρα του πεύκου
του Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877-1940)

«Γιάννη, γιατί έκοψες τον πεύκο;
Γιατί; Γιατί;»
Αγέρας θα ’ναι, λέει ο Γιάννης
και περπατεί.



Ανάβει η πέτρα, το λιβάδι

βγάνει φωτιά.
Να ’βρισκε ο Γιάννης μια βρυσούλα,
μια ρεματιά!



Μες το λιοπύρι, μες στον κάμπο

να ένα δεντρί...
Ξαπλώθη ο Γιάννης αποκάτου,
δροσιά να βρει.



Το δέντρο παίρνει τα κλαριά του
και περπατεί!
Δεν θ΄ ανασάνω, λέει ο Γιάννης,
γιατί, γιατί;



«Γιάννη, πού κίνησες να φτάσεις;»
«Στα δυο χωριά.»
«Κι ακόμα βρίσκεσαι δω κάτου;
Πολύ μακριά!»



«Εγώ πηγαίνω, όλο πηγαίνω.
Τι έφταιξα εγώ;
Σκιάζεται ο λόγκος και με φεύγει,
γι' αυτό είμαι δω.



Πότε ξεκίνησα; Είναι μέρες...

για δυο, για τρεις...
Ο νους μου σήμερα δε ξέρω,
τ' είναι βαρύς».



«Να μια βρυσούλα, πιε νεράκι

να δροσιστείς».
Σκύβει να πιει νερό στη βρύση,
στερεύει ευθύς.



Οι μέρες πέρασαν κι οι μήνες,
φεύγει ο καιρός,
Στον ίδιο τόπο είν' ο Γιάννης,
κι ας τρέχει εμπρός...


ΑΝΩΝ
Να το χινόπωρο, να οι μπόρες,
μα πού κλαρί;
Χτυπιέται ορθός με το χαλάζι,
με τη βροχή.



«Γιάννη, γιατί έσφαξες το δέντρο,
το σπλαχνικό,
που 'ριχνεν ίσκιο στο κοπάδι
και στο βοσκό;»



Ο πεύκος μίλαε στον αέρα
- τ' ακούς, τ' ακούς;-
και τραγουδούσε σα φλογέρα
στους μπιστικούς.



«Φρύγανο και κλαρί του πήρες
και τις δροσιές
Και το ρετσίνι του ποτάμι
απ΄ τις πληγές.



Σακάτης ήτανε κι ολόρθος,
ως τη χρονιά,
Που τον εγκρέμισες για ξύλα,
Γιάννη φονιά!»



«Τη χάρη σου ερημοκλησάκι,
την προσκυνώ,
Βόηθα να φτάσω κάποιαν ώρα
και να σταθώ...



Η μάνα μου θα περιμένει
κι έχω βοσκή...
Κι είχα και τρύγο... Τι ώρα νάναι

και τι εποχή;



Ξεκίνησα το καλοκαίρι
-να στοχαστείς-
Κι ήρθε και μ' ήβρε ο χειμώνας
μεσοστρατίς.



Πάλι Αλωνάρης και λιοπύρι!
Πότε ήρθε; Πώς;
Άγιε, σταμάτησε το λόγκο,
που τρέχει εμπρός.



Άγιε, το δρόμο δεν τον βγάνω
-με τι καρδιά;-
Θέλω να πέσω να πεθάνω,
εδώ κοντά.»



Πέφτει σα δέντρο απ΄ το πελέκι...
βογκάει βαριά.
Μακριά του στάθηκε το δάσος,
πολύ μακριά.



Εκεί τριγύρω ούτε χορτάρι,
φωνή καμιά.
Στ΄ αγκάθια πέθανε, στον κάμπο,
στην ερημιά.-

Ανώνυμος είπε...

.. άντε και καλή αυτοκτονία ρε άνους



μαρία

Ανώνυμος είπε...

Μαρια!
Μαρία!
τα μπου-
τια-
σου!

Ανων

Ανώνυμος είπε...

ΑΝΩΝ

ΕΙΣΑΙ ΚΑΡΑΜΑΛΑΚΑΣ!

Μαρία

Ανώνυμος είπε...

Φίλτατε,

λυπούμαι που υπάρχουν τοιούτοι εισερχόμενοι στο βλόγκ σου.
Ελπίζω να σταματήσουν τις ανταλλαγές κοπλιμέντων.
Όσο για τα πουλάρια, νομίζω ότι μας είχε πετύχει οίστρος τον οποίο δεν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε από πάνω μας

ω.ε.α.αι.φ.α

Γουφ είπε...

Φιλτατε,

δυστυχως άλλο ο οίστρος
κι αλλο ο ψυχρος μα΄ί΄στρος...

οσο δια τους φιλους ανωνυμους δεν πειραζει, δινουν το στιγμα της ελευθεριότητος τουτου του μπλόνγκ

και αν το θυμασαι, μια που μας ειχαν παει ημερησια στη νεα ελβετια και εβλαπαμαν ενα αλογο να εργαζεται μανιακως ερωτησα μα πως τα καταφερνει και με απαντησες μα δεν βαραει δεκα μαλακιες τη μερα!

Ανώνυμος είπε...

καλά σε τα έλεγα τότενες, μόνον που λησμονούσα πως τα ά-λογα, δεν δύνανται να γαμεύωσιν πέραν της μιας και αυτό ουχί καθ ημέραν....

Ανώνυμος είπε...

έτσι και σας πετύχω πουθενά....έτσι και σας πετύχω....τίποτε άλλο δεν λέω...κρατιέμαι μόνο...

Ανώνυμος είπε...

Απο που κρατιεσαι καλέ?
Αχ πες μας....
Να κρατηθούμε και μεις απο κει?
Μας αντεχει όλες ή θα μας μεινει στο χέρι?