.
...υπο το βάρος των σοφων ιδεων που εκκολάπτονται εντος των νεανικών κρανίων, ο ενας κλίνει την κεφαλήν δεξιά....
.. ενω ο έτερος εταίρος αριστερά.
...υπο το βάρος των σοφων ιδεων που εκκολάπτονται εντος των νεανικών κρανίων, ο ενας κλίνει την κεφαλήν δεξιά....

.. ενω ο έτερος εταίρος αριστερά.


24 σχόλια:
και πολλη ιπποκουλτουρα πεφτει με αυτα τα νευρασθενικά πουλάρια -ενθουσιαστικά λεμε συνχαρητηρια.
Rodia
Τσοκ μερσί! Γραφω δια της λεγομένης αυτόματης γραφής επομένως οποιον του αρέσει να σκαλίζει στα πίτουρα, λογικό να του αρέσουν
ΓΟΥΦ
γούφα, ποιό είναι το μέηλ σου;
λέγε το μέηλ σου και άσε τα χαζά και τις καφρίλες, τέρας ιατρικό!
υπάρχει στο προφίλ, αλλα για να μη πσάχνεις,
ufarion@otenet.gr
ΓΟΥΦ
καλα λες, το σβύνω...
θα τα γραψω εγω, αλλη φορα, οπως μου τα ειπε ο προπροπροπροπροπάππος μου...
:)))))))
πλάκα κάνω, μη μασάς. καλός είναι να αυτοσαρκαζόμαστε πού και πού...
Μασάω και παραμασάω !
http://www.youtube.com/watch?v=jqVOJnBSV4o
ΓΟΥΦ
"είσαι της επιστήμης το καμάρι"!
ανων
ρε, ποιό μουνί είναι αυτός ο ανώνυμος;
Σαν πουστράκι μου φέρνει
Πες του ότι δεν γαμάμε κώλους αρσενικούς, να πάει αλλού το μαλακοκαύλι
Γιάννος
γούφα, δες πάλι το μέηλ σου, κάτι περιμένω να κάνεις πρώτα εσύ!
ανων
υγ. δεν σου στέλνω μέηλ, γιατί αργεί πολύ να φτάσει...
ανων
Γιάννο,
θα σ έβριζα και γω αλλά βαριέμαι τώρα. άσε που έχω και σπουδαιότερα να κάνω
ανων
τωρα εσεις φυρι φυρι το πατε να ξανακαταργησω τα σχολια αλλα δεν θα περασει.
non passeran ανωνυμοι βωμολόχοι!
γραφτε οτι γουσταρετε, μπορει και να αποφύγετε τον ψυχιατρο.
αντε, βριστε αγνες ψυχες ανώνυμες.
Ρε για δες κάτι νεράιδες !
Γιάννος
ΠΑΡΤΟ Γιαννο τσικλίμαγκα//
Η κατάρα του πεύκου
του Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877-1940)
«Γιάννη, γιατί έκοψες τον πεύκο;
Γιατί; Γιατί;»
Αγέρας θα ’ναι, λέει ο Γιάννης
και περπατεί.
Ανάβει η πέτρα, το λιβάδι
βγάνει φωτιά.
Να ’βρισκε ο Γιάννης μια βρυσούλα,
μια ρεματιά!
Μες το λιοπύρι, μες στον κάμπο
να ένα δεντρί...
Ξαπλώθη ο Γιάννης αποκάτου,
δροσιά να βρει.
Το δέντρο παίρνει τα κλαριά του
και περπατεί!
Δεν θ΄ ανασάνω, λέει ο Γιάννης,
γιατί, γιατί;
«Γιάννη, πού κίνησες να φτάσεις;»
«Στα δυο χωριά.»
«Κι ακόμα βρίσκεσαι δω κάτου;
Πολύ μακριά!»
«Εγώ πηγαίνω, όλο πηγαίνω.
Τι έφταιξα εγώ;
Σκιάζεται ο λόγκος και με φεύγει,
γι' αυτό είμαι δω.
Πότε ξεκίνησα; Είναι μέρες...
για δυο, για τρεις...
Ο νους μου σήμερα δε ξέρω,
τ' είναι βαρύς».
«Να μια βρυσούλα, πιε νεράκι
να δροσιστείς».
Σκύβει να πιει νερό στη βρύση,
στερεύει ευθύς.
Οι μέρες πέρασαν κι οι μήνες,
φεύγει ο καιρός,
Στον ίδιο τόπο είν' ο Γιάννης,
κι ας τρέχει εμπρός...
ΑΝΩΝ
Να το χινόπωρο, να οι μπόρες,
μα πού κλαρί;
Χτυπιέται ορθός με το χαλάζι,
με τη βροχή.
«Γιάννη, γιατί έσφαξες το δέντρο,
το σπλαχνικό,
που 'ριχνεν ίσκιο στο κοπάδι
και στο βοσκό;»
Ο πεύκος μίλαε στον αέρα
- τ' ακούς, τ' ακούς;-
και τραγουδούσε σα φλογέρα
στους μπιστικούς.
«Φρύγανο και κλαρί του πήρες
και τις δροσιές
Και το ρετσίνι του ποτάμι
απ΄ τις πληγές.
Σακάτης ήτανε κι ολόρθος,
ως τη χρονιά,
Που τον εγκρέμισες για ξύλα,
Γιάννη φονιά!»
«Τη χάρη σου ερημοκλησάκι,
την προσκυνώ,
Βόηθα να φτάσω κάποιαν ώρα
και να σταθώ...
Η μάνα μου θα περιμένει
κι έχω βοσκή...
Κι είχα και τρύγο... Τι ώρα νάναι
και τι εποχή;
Ξεκίνησα το καλοκαίρι
-να στοχαστείς-
Κι ήρθε και μ' ήβρε ο χειμώνας
μεσοστρατίς.
Πάλι Αλωνάρης και λιοπύρι!
Πότε ήρθε; Πώς;
Άγιε, σταμάτησε το λόγκο,
που τρέχει εμπρός.
Άγιε, το δρόμο δεν τον βγάνω
-με τι καρδιά;-
Θέλω να πέσω να πεθάνω,
εδώ κοντά.»
Πέφτει σα δέντρο απ΄ το πελέκι...
βογκάει βαριά.
Μακριά του στάθηκε το δάσος,
πολύ μακριά.
Εκεί τριγύρω ούτε χορτάρι,
φωνή καμιά.
Στ΄ αγκάθια πέθανε, στον κάμπο,
στην ερημιά.-
.. άντε και καλή αυτοκτονία ρε άνους
μαρία
Μαρια!
Μαρία!
τα μπου-
τια-
σου!
Ανων
ΑΝΩΝ
ΕΙΣΑΙ ΚΑΡΑΜΑΛΑΚΑΣ!
Μαρία
Φίλτατε,
λυπούμαι που υπάρχουν τοιούτοι εισερχόμενοι στο βλόγκ σου.
Ελπίζω να σταματήσουν τις ανταλλαγές κοπλιμέντων.
Όσο για τα πουλάρια, νομίζω ότι μας είχε πετύχει οίστρος τον οποίο δεν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε από πάνω μας
ω.ε.α.αι.φ.α
Φιλτατε,
δυστυχως άλλο ο οίστρος
κι αλλο ο ψυχρος μα΄ί΄στρος...
οσο δια τους φιλους ανωνυμους δεν πειραζει, δινουν το στιγμα της ελευθεριότητος τουτου του μπλόνγκ
και αν το θυμασαι, μια που μας ειχαν παει ημερησια στη νεα ελβετια και εβλαπαμαν ενα αλογο να εργαζεται μανιακως ερωτησα μα πως τα καταφερνει και με απαντησες μα δεν βαραει δεκα μαλακιες τη μερα!
καλά σε τα έλεγα τότενες, μόνον που λησμονούσα πως τα ά-λογα, δεν δύνανται να γαμεύωσιν πέραν της μιας και αυτό ουχί καθ ημέραν....
έτσι και σας πετύχω πουθενά....έτσι και σας πετύχω....τίποτε άλλο δεν λέω...κρατιέμαι μόνο...
Απο που κρατιεσαι καλέ?
Αχ πες μας....
Να κρατηθούμε και μεις απο κει?
Μας αντεχει όλες ή θα μας μεινει στο χέρι?
Δημοσίευση σχολίου