η συγκίνησις των πεπραγμένων

.
η ναι κομμα τι δυσκολο να μη λύσεις για την απουσία του παρελθόντος

θελω να πω ότι μου ειναι δυσκολο να μιλήσω για τις πυρκαγιές μιας καθημερινότητας που ξεπερνούσε τα όρια του θανάτου και τωρα μένει μόνον ως ανάμνηση ολίγων ή ως αδιάφορα ιστορικά αποξέσματα για καποιυς περισότερους .

πόσα χρονια θα πρεπει να περασουν για να παραγραφούν πεπραγμένα που κατασπάραξαν προαιώνιους άγραφους νόμους.


ο μεσαίος, ο υψηλός, αν θυμάμαι καλά τις εξιστορήσεις της μανας μου, ο πατερας μου δε μιλούσε γιαυτά διότι, θα πρεπει να λεγόταν Μπεθάνης και ηταν ο αρχηγός στη νήσο Λέσβο. ο γερος μου άκρη αριστερά. μάλλον πανω σε κατι σαν προπροπολεμική κανονιοφόρο. αποπλέουν για τη νήσο Σάμο να παίξουν ντουφεκίδι. καπου ειχα διαβάσει πως η τελευταια σφαίρα του ελληνικού εμφύλιου ρίχτηκε εκεί και μάλιστα κοντά στο χωριό του όπου και τον έστειλε το σύστημα συστημένον και πάνοπλο.

εχω μια αξιοπεριεργη ιδιότητα να θυμαμαι στιγμιότυπα απο τα παρα πολυ μικράτα μου και ισως γιαυτό τα πετάω όλα τα παλια, βιβλια, φωτογραφίες, σημειωσεις, δισκους, πετρες και κεραμύδια, δε θελω, ελάχιστα γλυτωνουν ακόμα, και ετσι, αν και εντεκα μηνών μόνον, θυμάμαι ολοζώντανα τη σκηνή, πραγμα απίστευτο, που έφευγε ο γερος μου γιαυτό το ταξίδι, θα πρεπει να ηταν καμια ωρα πριν να τραβηχτει η φωτογραφία, και εγω στο μπαλκονόσκαλο έκλαιγα σπαραχτικά στην αγκαλιά της μανας μου και ο γερος μου ολο καθυστερούσε τον αποχωρισμό και μου γλυκομιλούσε ενω το τζίπ τον περίμενε με αναμενη τη μηχανή αλλα εγω δε σταματαγα το γοερό κλάμα όχι επειδή ειχα τρομάξει απο την περικεφαλαία του μιας και δεν φορούσε αλλά μαλλον απο τα συμφραζόμενα που θα ειχε παρει το αφτί μου και ετσι αυτη η σκηνή πολύ αργότερα με βοήθησε να αντιληφθώ ότι όπως στον Τρωικό και οπως σε ολους τους πολέμους , κακοί δεν υπαρχουν, για τα παιδιά κακοί ειναι ''οι άλλοι'' και καλοί μονο τάδερφια τους, αρα για καποιον που αδέρφια του έχει όλον τον κοσμο κακοί δεν υπάρχουν, θύματα ειναι ολοι, αναθύματα ανίερων προσδοκιών και θυμιάματα αναπόδεκτα ανόσιων ορέξεων.

και ετσι ακριβως οπως τον πέταξαν από τα τείχη και έσκασε πανω στα λιθαρογρκρεμίσματα παριφερόμουνα λοιπόν και 'γω εικοσιέξι χρονους μετά σουρωμένος μεσα σε ερείπια ακολουθόντας αλλον εναν απο τους αμετρητους Αστυάνακτες της εποχης ψάχνοντας δηθεν για μυλόπετρες οπότε τι πιο φυσικό μόλις βρεθηκα μπρός σε δυό μυλόπετρες σπασμενες να αναφωνήσω αποσβολωμένος σπασάν οι μητρόπετρες καθότι είτε Ανδρομάχη λέγεται ή Βαγγελιώ ή κυρα-Βασίλω, μία η μήτρα και απαρηγόρητη και αυτή σε αλέθει στο διηνεκές.