5.21 ΡΟΥΦΙΝΟΥ
Εἰς Προδίκην ἑταίραν
Οὐκ ἔλεγον͵ Προδίκη· Γηράσκομεν; οὐ προεφώνουν·
῞Ηξουσιν ταχέως αἱ διαλυσίφιλοι;
νῦν ῥυτίδες καὶ θρὶξ πολιὴ καὶ σῶμα ῥακῶδες͵
καὶ στόμα τὰς προτέρας οὐκέτ΄ ἔχον χάριτας.
μήτις σοι͵ μετέωρε͵ προσέρχεται ἢ κολακεύων
λίσσεται; ὡς δὲ τάφον νῦν σε παρερχόμεθα.

Δε στάλεγα εγώ Προδίκη μου ότι γηράσκομεν? δε στο φώναζα ότι σιμά-ταχειά θα σ'έβρουν όλα τα κακα που διαολοστέλνουν τις αγάπες? Γεμάτη ζάρες εισαι τωρα, μ'άσπρα τα μαλιά
και το κορμί σου σκέτη πατσαβούρα,
ε, και τα χείλη σου σιγά μη σταζουν ηδονές..
Για πες μας, τωρα πια βρε ούφο, πέφτει
στα πόδια σου έστω και ένας με γλυκόλογα και παρακάλια?
Σα να'σαι τάφος ανοιχτος
σε προσπερναμε
οταν συναντιομαστε.
Μετάφραση εγώ.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου