.

5.103 ΡΟΥΦΙΝΟΥ


Μέχρι τίνος͵ Προδίκη͵ παρακλαύσομαι; ἄχρι τίνος σε
γουνάσομαι͵ στερεή͵ μηδὲν ἀκουόμενος;
ἤδη καὶ λευκαί σοι ἐπισκιρτῶσιν ἔθειραι͵
καὶ τάχα μοι δώσεις ὡς Ἑκάβη Πριάμῳ.
.

.
Μέχρι πότε Προδίκη θα κλαίω στην ποδιά σου?
ως πότε θα σέρνομαι στα γόνατα,
σκληρή καρδιά,
χωρίς να με ακούς?.
Ασπρίζουν τα μαλλιά σου κι όπου νάναι θα έρθεις
να μου δοθείς, σαν τη γριά Εκάβη
στον Πρίαμο .

.

.