Εκεί που κάθομαν και σκέφτομαν καφεδοκαπνίζοντας τι αηδία θα ποστάρω σήμερα νάσου και βλέπω απο την ανοιχτή την πόρτα στην κορφή του πεύκου - και τώρα κελαηδούν μάλιστα με περίεργο κελαηδισμό - να τρία πουλάκια κάθονται εξωτικά, μεγάλα ωσάν γλάροι και κιτρινοπράσινα, πρωτοφανέστατα. Βρε τα γαμημένα, ακόμα εκεί είναι! Βγαίνοντας να τα εξετάσω είδα και τον φέγγαρο στον ουρανό και λούστηκα την πρωινή δροσιά, μόλις που βγήκε ο ήλιος. Ολο το Μάιο έχει κάτι μπουνάτσες...η θαλασσα πηγμένη σα γιαούρτι και η Σαύρα ακόμα περιμένει κάτω από το πεύκο. Αηδιαστικά πράματα δηλαδή.Να πρέπει να χτυπάω κάρτα στις ενιά καθε πρωί. Άσε πάλι που θα βρεθώ στην εθνική οδό σε λίγες μέρες και σιχαίνομαι. Και η Θεσσαλονίκη? Που το πας αυτό.. Πρέπει να πάω για δουλειά εκεί και πρόσφατα μιλούσα μ΄εναν Αθηναίο κύριο και μούλεγε πως όταν έχει να επισκεφτεί τη Σαλονίκη παρκάρει το αμάξι του στην Κατερίνη και πέρνει το τραίνο. Ώρε μανούλα μου, τι έχω να τραβήξω!
Καλά. Σελαβί. Μία σκέψη δυσάρεστη και μιά ευχάριστη. Να τωρα κι ενας μπούμπουρας που λέει να μπει απο την πόρτα, αιωρείται, αλλά δεν του άρεσε και την έκανε. Άειντε μπρέ! φτάνει τόσα.
Και όποιος δυσανασχετίσει για τον τίτλο, είδα χτες στο Ντισκόβερι ότι στη Σαχάρα φυτρωνει ενας πέπων πικρός δηλητήριο και οποιος τονε φαει πεθαινει αλλα οι Σαχαριανοί σκουπίζουνε μ'αυτόν τον πισινό τους, είναι διοτι αντισηπτικός και ωφελεί εις τας αιμορρο'ί'δας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου