.
Η Φωνή του Πα.τέρασ’

Στην αυλή πάντα υπήρχε μία γάτα, η γάτα της. Παρακολουθώ τα γεννητούρια της και την τύχη των παιδιών της. Τώρα βλέπω να ερωτοτροπούν μεταξύ τους δύο προπέρσινα αδέρφια. Επίσης φέτος τη γάτα της αυλής τη γκάστρωσε ο γυιός της. Μάλλον γι’αυτό πέφτει θανατικό εδώ στις γάτες κάθε δίσεχτη χρονιά, βήχουν, τις τρέχουν σάλια και ψοφολογάν.

Μιλούσα σήμερα στο τηλέφωνο με τη θυγατέρα μου που μόλις τέλειωσε κτηνίατρος κοντά τρια τέταρτα. Βεβαίως και δεν πρέπει να τα αφήνουμε τα ζώα να πεθαίνουν, αλλά για να μπορουμε να το κανουμε αυτό θα πρέπει να βρισκόμαστε εν ζωή εμείς. Όταν στο απώτατο μελλον δηλαδη η ιδανική ανθρωπότητα θα εχει τα ενοποιημένα ΕΚΑΒ για ανθρωπους και ζώα, αν λαβει ταυτοχρονα δυό κλήσεις, μια από μία γριά που εσπασε τη λεκανη της και κείται καταγής τριαντα χιλιόμετρα μακρια και μια για τη γατα που καταπιε φολα και απέχει τρια χιλιόμετρα, την κωλόγρια θα πρέπει να τρεξει να συνδράμει πρωτα.

Είναι λεπτά τα όρια ανάμεσα στην Ιδέα και την ιδεοληψία, την εμμονή. Η Ιδέα είναι αγνή και άσπιλη, λευκή. Η εμμονή είναι μια μαλαγάνα μασκοφόρος που την δημιουργείς για να κρύβεις πίσω της άλλες άσχετες αδυναμίες της ψυχής και του χαρακτήρα και γουστάρεις παθολογικά να εξαρτάσαι από αυτήν.

Λυπάμαι πολύ που μπορώ να ισχυρίζομαι πράματα σαν και αυτά πλην όμως πρέπει να αποδεχόμαστε τις αλλαγές του ρόλου κατά τη διάρκεια της παράστασης ειδ’ άλλως ο θεατής στο τελος θα αποχωρίσει συγχισμένος.

Στην τελική όμως ειμαι σχεδόν ενθουσιασμένος που το παιδί [το δικό μου, όχι της γάτας που προείπα] καλύπτει κατω από την αιγίδα μιας τοσο υψηλής Ιδέας το επάγγελμα που υποτίθεται ότι θα εξασκίσει. Εμείς τότε θέλαμε να τα ισοπεδώσουμε όλα. Και αν είναι γενικευμενο το φαινομενο στην γεννεά που ετοιμαζεται να απέλθει τοτε βαδίζουμε φούλ στήμ προς την εποχή του Υδροχόου οπότε θα σταματήσουν βέβαια και οι βεντέτες στην Κρήτη, για τις βράκες θα σκοτιζόμαστε τωρα?
Όθεν,

‘’..παιδί μου ώρα σου καλή…’’
…………..Γεώργιος Βιζυηνός
Άλλως πως
‘’…….νιάου, νιάου βρε γατούλα….’’
…………Αλέκος Σακελλάριος

Γειά σου Αφροδιτάρα!

.