Το μυστηριωδες φαινόμενον της ολιγαρκείας ή άλλως ο Σαρδώνειος γέλως.

Κάθε χρονιά αυτή την εποχή αρματώνω ξανά τη Σαύρα για τους θερινούς της ψαρομήνες και με την ευκαιρία ξεπετάω στα σκουπίδια ενα σωρό αχρηστήλα. Κάθε χρονιά αυτη την εποχή. Ακριβώς όπως ο σπορεύς και ο ζευγεύς. Που μέτρησαν μια ολοκληρη ζωή με τις σοδειές. Αηδίασα. Ασε που γραντζουνίστηκα απο ενα σιδερο πεταμενο στην κόπρο και βαριέμαι να παω για αντιτετανικό. Καθε φορά τα ίδια, μεχρι στο τελος να μου κάτσει και να με πιασει ο γέλωτας

Σημερα λοιπον πέταξα μια τηλεόραση, το ντιβιντι, εναν υπολογιστη και τον ενισχυτη του στέρεο διοτι επασχε απο βραχύ κύκλωμα. Διερωτήθην βέβαια τι θα απογίνω με δίχως αυτά αλλά πάραυτα συλλογίστηκα ότι μικραίνοντας η ηλικία του ανθρωπιδίου όντος όλο και πιό λιγότερα χρειάζεται και αισιοδόξησα. Στα είκοσι φερειπείν χρειάζεται ακατάπαυστα νγκαμίθια, στα δεκαπέντε άφθονο φαγητό, στα δέκα το παιχνίδι, στα πέντε αγκαλίτσες, μισού χρονού χρειάζεται ύπνο και γαλατάκι και έμβρυο μονάχα τα ζουμιά απ τον οργανιζμό τσημάνας. Ε, και πριν απο έμβρυο δεν χρειάζεται απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Οθεν μια χαρα θα τα καλοπερασω χωρις ντιβιντι και μουσική το χειμωνα.

Τον Ρόμελλ πάντως θαντονεκρατήσω μεχρι και ως το τέλος.\-

.