Κεφάλαιον πρώτον. Όπου οι δυο πότες αποπλέουνε για να εξερευνήσουν τας μυστηριωδεις νήσους Βούρ-Βούρ Ού
1
Αποτελεί μυστήριον μέγα για ποίον λόγον επιτρέπουμε να υπάρχουν αρχαία, είτε ερηπεια ειτε μνημεία είτε μύθοι και παραδόσεις και άλλα διάφορα κουραφέξαλα τα οποία απλώς δικαιολογούν θέσεις ρομαντικών γαστροσκόπων και αντιμάμαλων ερωδιών. Διάβαζα προ ολίγου χρόνου στο μπλόνκ του προσφιλούς μου Πίτρεμαν μιαν περιδιάβασιν στα τείχει της Σαλονευί και μελανχόλησα διότι. Καποτε, τω πάλλαι ποτέ αν όχι τω Παλλέ ντε Σπόρ, με ετυχε να διασχίζω την νεόδμητον άσφαλτον της Παρακασσανδρίου διαδρομής και ήκατσα σε μιαν νεοσκαφείσαν νομαρέαν και εμελανχολούσα κοιτάζων την νεφελώδην κατα Ολυμπον δύσιν και έκσυνα μηχανωδως τα τρυφερώδη πρανοχώματα και χράτς-χράτσι δειλως πως ενεφανίσθη μισόν μελανόμορφον μικρόν αγγείον και εγω εταράχθην σφόδρα και ασσανωτού-μουραγωτού αύθις το ξαναέθαπσα ίνα και μή το ενοχλήσω....Πα πα πα.....
Τωράκις όμως πιά τα χρόνια λένε οτι πέρασαν για εμάς, λένε διότι ότι σε καμία δυό Ολυμπιάδες θα έχουμε τεζάρει, λένε επίσης ότι τους Νεάτερνταλ πλείον ημών θα μνημονεύουσιν και βέβαια κατ΄επάνω στα παραπαπάρια μας αυτό, καθότι τουτος ήν ο Νομος εσσαεί και ο Νομός και η Νομαρχία και ο κάπτεν-Νέμος, έλα όμως που θα πρέπει τωρα εγω να περιγράπσω μίαν ενδοταλασσίαν αρχιπεριπέτειαν καθότι το έχω υποσχεθεί εν μέσω της εθνοπτωχεύσεως, οπότε τι να κανω, όρσε, και την ενγράφω παρακάτωθεν.. Γενικώς και ειδικως μας την φορέσανε, πιαστηκαμε κοροιδαρες, μας κυβερνουσαν απ το 75 και μετά αξιότιμοι και εντιμότατοι, και εξακολουθουν να κυβερναν και φως δε βλεπω, δεν ομιλώ και την Γερμανικήν να μεταμφιεστώ σε Μεταγερμανοτσολιά, γιαυτό, θα πω μια μικρη-πικρή ιστορία από το '75, τοτε που όλοι εβλεπαν το μελλον ρόδινο, και που ακομα και οι ζητιάνοι στα σκαλια της Παναγιασδέξιας με κοπο εκρυβαν την ευτυχώδη αγαλίαση καθε που δεν σε εβλεπαν να τους παρατηρεις, εντυπωμένη στη φατσάρα τους καθως μετράγαν τα πενηνταράκια οπούχε ρίξει η συνδρομήτριά τους γηραιά κυρία η οποια, με την χειμερινής νεφθαλίνης αποφορά εις την αδιόρατα εφθαρμένη προπολεμική αστραχάν ενδιέμενε στα Παρακαμαρογαλέρια μακεδονόσπιτα και τα Ενδιαμεσοροτοντομελενίκια ομοίως. Eκσάλλου ''μικρή -πικρή μου αγάπη'' ελέγετο και το ραδιορομάντσο που ακούγαν όλες οι κυρίες τα πρωινά, οι άλλες, οι υπόλοιπες, άκουγαν το whise you were here και μιλούσαν για εξωτικά μερη, για τα νησάκια Βουρ-Βουρ-Ου που μόλις ειχαν ανακαλυφτεί. Τριάντα χρονια ακριβώς λοιπόν μετά απο τον σκληρό Απρίλη του '45, ζούσαμε εναν χλωρό Απρίλη, δειλό και πολύχρωμο, -is any body out there?-, πανδαιμονίως εν θουσιασμώ υπολογίζοντες πόσο όμορφα θα νγκρεμίζεται ο wall την ωρα που θα τον συντρίβουμε. Ο Πανος τοτε ειχε ενα ποδήλατο και με αυτο γυρνουσε στα χωραφια της Χαλκιδικής καταγραφοντας τα αρχαια απομεινάρια, ο Δημήτρης ειχε ηδη γινει ζωγραφος και εξεθετε αλλεπαλλήλλως τα εργα του μεχρι τελικης πωλήσεως πάντων, μόνον εγώ δεν ηξερα τι να κανω και χαζογκομενοκοπούσα αδιεξοδα. Ολοι οι αλλοι επροοδευαν ακατασχετως. Βεβαια τωρα πια συχνα-πυκνά μετανοώ δια το χαζογκομενοκοπείν του καιρού εκείνου αλλα πάλι οταν το ξανασκέπτομαι το δικαιολογώ, βλεπω διότι και τώρα τον ήλιο λαμπρό αλλ΄ εχω εντύπωσιν πως τοτε ο Ήλιος έλαμπε σαφως λαμπρότερος και υπερλάμπριος, οπότε τι αλλο θα επρεπε μεσα σε τετοιες ηλιακάδες αθανάσιες να κανω παρεξ να λαμνοχαζοκοπώ? Μάλιστα τότενες ετυχε να διαβαζω και το οταν ο ηλιος θα σββύσει της Οριάν Ασφαλάττσι και θυμάμαι το κλάμα που έριπτα, αλλα το διαβαζα μετα της γκομενός στον κράββατον της ακολασίας και το κλάημα αποτελούσε τάιμ άουτ στο αγωνισμα του πενταθλου. Τι θαπρεπε λοιπον καλε να κανω? Nα αποτεμιευω φραγκα ή να επενδυω σε γαστρώα σύμφωννητικά? Α! μαλλον επραττα ορθώς.! Ετζι λοιπον κατα την διαρκειαν ενος μεταμεσονυκτίου μπυραυγάσματος στο πατσατζίδικο της Μαρτιου, μας ηρθε να εκτελεσουμε τον περίπλουν της Χαλκιδικής τριπλέτας, απο μικρό Καραμπουρνάκι οπου ρεμεντζάριζε ο πατηρ του Δημητρίου το κοτερό του μεχρι της Ιερισσού.Φευ!.. Και κσαναφεύ...Ομπρέλλα ανοιχτή κρατούσαμε όταν έριχνε ο μπαρμπα-Θεός ηλιαχτίδες ουσίας φαιάς και έτσι το επόμενο πρωινό βρεθήκαμε εις το μικρό Καράμπουρνου εγώ και ο Δημήτριος πλήρεις πανεφοδίων, ήτοι με δυό κονσέρβες και δεκάδες μπυρομπούλκαλα, μπροστά στο κότερο. Δηλαδή μία ξύλινη βαρκα μικροτερη απο πεντε μετρα, με μηχανακι Λίστερ και μικρή κουκέτα με δυο στενους παγκους για κρεβατια. Ηταν ο Πολικός Αστηρ. Το λάμδα ομως του ειχε ξεφυγει του μπαρμπα Φανουρή και ειχε βγει τελειο Π. Ετσι λοιπόν τον περίπλουν θα τον εκτελουσαμε με τον Ποπικόν Αστέρα, τον Αγραφο, τον Ανερμήνευτο, τον δια χειρός Φανουρίου και προγόνων Ναυπακταίον.
2
Εχω πολλες δεκαετιες να επισκεφτω τη Σαλονίκη. Τότε, ολη η ακτη, απο Ντεπώ μεχρι Καραμπουρνάκι έμοιαζε με κηποτόπιο του Ρουσσώ συν μερικά σκουπίδια, για την ακρίβεια μέχρι ένα παλαιό εργοστάσιο της ρετσινομαλαματίνας οπου αρχιζε η αμμουδιά. Κατόπιν ύπαρχαν δύο κέντρα, ένα το λέγαν Αριγκάτο και τα ονομάζαν κλάμπ, με τραπεζακια ως το γυαλό,και σε αυτά τα κλάμπ διασκεδαζαν τα βραδια μετα μουσικής από το στερεοπικάπ, και ένα ψευτολίμανο, να δενουν οι Καλαμαριωτες τας ψαρόβαρκας. Εκεί, συχνά έφτανα με το λεωφωρειο νούμερο 5 αρχας θέρους μονος μου και κολυμπούσα, μία φορά μάλιστα που ειχα ξεμακρύνει κατω από τον εγκρεμνό του Παλατιού και επλεα ανάσκελος και χαλαρωτικός, ειχε ελαφρόν αυγουστιάτη βαρδαρίσκο, έφαγα μια κουπιά στο δασύτριχον κρανίο από έναν γεροντα γκαβό βαρκάρη και κόντεψα να πατωσω αναφροαναδυτί. Ερχόντουσαν και άλλοι, όχι και πολλοί, οι περισσότεροι ελούζοντο στη Νεα Κρήνη, ειχε-δεν ειχε κατασκευαστεί ακόμα εκεί η πλαζ, και η αμμουδιά της εβριθε βαρκών, μάλιστα, ρούπωνε και ένα καραβοκαρνάγιο ενδιάμεσα. Σε αυτό το ψευτολίμανο άραζε ο Ποπικός Αστήρ. Σαλπάραμε λοιπόν ενωρίς κατά τας δέκα με λαμπρή λιακάδα και με πλήρη νηνεμία, μαλιστα σχεδον ζέστα Απριλιάτικη μας έλουζε, και ο Ποπικός Αστήρ έκοβε δρόμο και η παραλίες του Μπαχτσέ δεν μας ενδιέφεραν, στρίπσαμε το φανάρι, με τα τούρκικα πολυβολεία του όπου μεσα τους σουρωμένοι φτάναμε τα βράδια και ανεβαζαμε θεατρικά τους χειμώνες και εκεί, μπρός στη Μηχανιώνα, ο Δημήτρης διαπίστωσε πως ήδη ειχε αποστραγγίσει το μικρό κρασοντραμιντζομπούκαλο, και αράξαμε, να ανεφοδιαστούμε καύσιμα και με την ευκαιρια να τηλεφωνήσει στην κυρία Καιτη που διεύθυνε την Ενημέρωση, την γκαλλερί δηλάδη οπου εστηνε την δευτερη εκθεση με πίνακες, να μάθει αν τους κρέμμασε σωστά η Καιτη, καθότι τα ειχεν εγκαταλίψει όλα χάριν του περίπλου……….. Εμένα δεν μου άρεσε αυτή η κίνηση, να σπάσει με το πρωτο αυτην την Μαγγελάνειον θαλαττόρμισην, και τον περίμενα μεσα στον Ποπικόν, και έρχεται, και μου λέει, μάγκα, παίρνω το λεωφορείο και παω Θεσσαλονίκη, διότι και διότι έρχονται δυο τρεις συλλέκτες και θα πρέπει να ειμαι εκεί να αναλύσω το υψος και το βάθος των πινάκων μου. Μόνο εσύ κατσε να κοιμηθεις μεσα στη βαρκα και αυριο νωρις επιστρέφω. Τον Ποπικόν τον ειχαμε ρεμετζαρει πλωροπρύμνα με οχτω σκοινιά στο μόλο της Μηχανιώνας και από σοφράνο καθότι ο καιρός ηταν ψιλοβαρδάριος, άνοιξα το τρανζίστορ, εκατσα στο κουβερτί, ήταν απογεμα και πανερχόντουσαν ντόπιοι πσαράδες στο μόλο, αλλα το συννέφιασε, εσήκωσε και ένα αεράκι, και ερχεται ενας καταραμένος αλιεύς και με λέγει ότι εκει που εδέσαμαν την βαρκαν θα παθομεν ζημιά καθότι οπου ναναι ερχεται τραχύς γραιγολεβαντες και θ’αποθαλασσωθεί αυθωρεί, και τι να κανω τωρα? να την λύσεις, με λεγει, και να την φέρεις απ την αλλην μπαντα του μόλου νασαι ασφαλής . Εκει, έπαθα ταραχή. Ειχα και κατεβασει μιαν ντραμιτζαναν, άλλο σκοινίο έπιανα και άλλο έλυνα, άλλης βαρκός ρεμέντζα εσήκωνα, και οι κατεργάρηδες με έβλεπαν μακρόθεν και κορόιδευαν, μεταπολλά, σκατά την μετακίνησα, στραβά την έδεσα, ειχε βραδυάσει, απόκαμα και σουρωμένος φρόντιζα να μην κοιμάμαι για να σωσω το σκαρί όταν ενσκύψει η θύελλα αλλα ούτε η καταιγίδα ηρθε ουτε η λαίλαψ, απλά βροντούσαν κάθε τοσο τα ύφαλα του σκάφους πανω εις τας ξένας δέστρας και τινάζομαν, μεχρι και βούτηξα στα αβαθή για να ελενξω αλλα ακρην μη εβρών, αφήκα να βροντά ο υποθαλάσσιος υπόκοσμος και άκουγα ραδιόφωνο στα βραχέα. Ευτυχώς ειχε γίνει μια καταληψη σε μια πρεσβεια εκεινη τη βραδιά, πρεπει να ηταν μαλλον δεκα Απριλίου, και ξενύχτησα να ακουω για τους Παλαιστίνιους και τους Σουηδούς της πρεσβείας, ωσπου κατά την Μεσημβρία εφτασε και ο καπουδάν Δημήτριος και αποπλέφσαμεεεεε…. παραπλέφσαμε την Μηχανιώνα ολίγον προσεγγίζοντες την ακτή να θαυμάσουμε το ναυπηγείο των κα΄ι΄κιών πριν την Ηράκλεια οπου και αποφασίσαμε να βγούμε για προμήθιες διότι και αι δύο κρασσσοντραμιντζάνες ειχαν ασπροπατωθει. Πργματι, πατήσαμε στην Ηράκλεια στεριά και ήταν αλλιώς βεβαια στη στεριά, ειχε σουβλάκια και τηγανιτες πατατες και μπυρες, αλλα ειχαμε δρομο, τα παραλαβαμε ολα να τα καταφαγώσουμε εν πλω, σαλπαραμε και ορίσαμε σταθμόν πρωτον ‘’τα μηχανήματα’’ με την άπλετον αλευροαμμουδιά και την τούμπα την παράλια. Σε αυτόν τον παραλιακόν τοπον τον επονομαζόμενον ‘’τα μηχανήματα’’ συχνά καταλήγαμε οδικώς, ολίγον ανατολικά της Επανομής, μετά τους μπαχτσέδες της, και καποια τεραστίων διαστάσεων σιδηρά κλώθουρα και άλλα εσκοριασμένα μηχανώδη εγκαταλιπήματα σπαρμένα στους παραθαλάσσιους αγρούς, εσυνδιάζοντο αρμονικά με την ερημον χώραν της αχνώδους αμμουδιάς και την προ΄ί΄στορα τουμπάρα, ίσια τραβόντας από εκεί προς τη γη, το ίχνος της χωματερής οδού μέσα από ρεματιές έβγαζε εις το Πηγάδι Κουμ με την πλατανιά του και με το καταγκρεμισμένο τείχος ενός παλιομετοχίου, μάλιστα χάζευα καποτε έναν παραφρονα ορχούμενον στα πέντε μετρα ύψος πανω στις διαλυόμενες λίθους, ορχούμενον μετα της Loύσυ ιν δε Sκάι γουίθ Dάιαμοντς, άλλα καλούδια αυτά, μεσογειακά, και από εκει ο χαλικόδρομος, εις το μετόχιον του Αγιοπαυλου όπου αποκλέψαμε καποτε έναν σταυρό από ένα ερείπιο κκλεισάκι και γιαυτό δεν με πήγανε καλά στη συνεχεια, ολο ιεροσυλίες έκανα, και με ειχεν συμβουλεύσει μάλιστα η Βασιλική, ότι μετ εκείνης ως εκκλησιορύχοι τον ξερουπουκώσαμε να τον επιστρέψω, αλλα βαρεθηκα να παω μεχρις και τον αφήσαμε σε μιαν αλλην εκδρομή εις το Νεκροταφείον της Επανομής και φυσικά γιαυτό με έρχονται κατοπιν όλα αναποδα. Εν πάσει περιπτώσει εμεις φτάσαμε στα μηχανήματα κάργα μεσμέρι και η θαλασσα λαδιά και θεωρήσαμε καλο να εμβαπτίσουμε μέσα στο ναυάγιο, ένα προσαραγμένο μηχανόπλοιο που το ρουφούσε χρόνο με το χρόνο η άμμος, και έτσι, καμιά δεκαπενταρέα μετρα από την ακτή όπως εγερνε μισοχωμένο σεβήκαμε στα ανοιχτα αμπαρια του, γεματα φως και γαλανάδα και αθορυβία, βγαλαμε μια λαμπα ηλεκτρική στρογγυλη και μεγάλη σαν νεροκολόκυθα για ενθύμιο και συνεχίσαμε την πλέφσιν πλέοντες πια στα αβαθή, σιμά στον φλοίσβο διατί έτσι μας άρεσε, να το γλυστράμε το πλεούμενο εκει που σμίγει ακριβώς ο αφρός με την άμμο.Ειχε λιακάδα και είχαμε μπύρες χωρίς να ξέρουμε τι μας περίμενε σε λίγο...
3
Τι αξίζει ΄αραγε σ΄αυτή τη ζωή? Και αν μηδένα προ του τελους μακάριζε τοτε τι νοημα εχει ολος ο προ του τελους βίος? Γνωρίζω καλώς πως οι Ιρανοί μας μισούν και τους δικαιολογώ απολύτως. Τον λόγον, ουτε καν αυτοί δεν τον υποψιάζονται. Ουχί ο Μεγαλεκσαντρώφ, ως ισχυρίζονται οι Νεοσασσανίδες Παχλεβόπληκτοι. Απλά τους λαμογιάζαμε χρυσίον και τους δίναμε αντ΄αυτού παραπλανητικούς χρησμούς και βραδυφλεγή αποφθέγματα. Και αυτά συν τω χρονω καταλύουν τα παντα. Ενώ τα Ευροπέη έθνη, πεφυκέναι άπιστα, δεν τα μασούνε ταύτα, έθαπσαν τα ρητά μας στα ριζά γραιών βελανιδέων και απλώς τα εμπορεύονται ως αρχαιώδεις τρούφας ομιλούσας. Αχ αυτή η γη της επαγγελίας.. τοσο ένα βήμα μονο η αποσταση και ποσο μια ονείρωξη αυτό το βήμα, μία υπόσχεση ασπρόμαυρη και εντελως τζωνκασσαβέτια, μία βαρκάδα αστρόφεγγη σε ναυσταθμο ενδομεσωκεάνιο, ως φως ασώματον, σαν την Μονάδα που ενσωματώνουν τα στυφά κοπάδια των αφρόψαρων κυνηγημένα εις την αδερσάιντ οβδεμούν. Γιαυτό και μεις αποφασίσαμε να διαπλεύσουμε τον Τορωναίον νύκτωρ, γλίστρα στα πισοσκόταδα μιάς ζωντανής μπωντλαιροθάλασσας ακούνητης, πηχτής, λιπώδους και αιμάλμυρης πίνοντας, πίνοντας και πίνοντας ως που ο Δημήτρης, κατόρθωσε και σύρθηκε γονατωδώς στην αρένα, έτεινεν χείραν προς το άγνωστο των οριζόνταν και με λέγει, ΄΄να! κατακεί είναι οι Πόρτες, τραβα ντουγρού και θα πέσουμε πανω τους, πάω κοιμήθω’’ και ταβλιάστηκε εις την μικροκουκέταν. Με άφησε να κρατω το διάκι με το ένα χέρι και με το άλλο το μπουκάλι το κονιάκ, να ταξιδευω τα σκοτάδια. Ακουονταν μονο ενας συριγμώδης υποπαφλασμός, η γλυκειά Λίστερ και τα αστέρια, καμπυλωμένα στο στερέωμα γύρω από τον Ποπικό, κάπου στην πλώρα το τρανζιστοράκι, άλλοτε επιανε ένα σταθμό ψιθυριστά κι άλλοτε τον έχανε, η κατάθληψη στην πρεσβεία συνεχίζονταν και τωρα έκανε μια επισημη δηλωση ο πρωθυπουργός, ‘’είμαστε’’ ειπε, ‘’ένα βήμα πριν από την παντελή αδυναμία Δανεισμού, και δεν το γνώριζα’’, ειπε, ‘’πριν αναλαβω να σας κυβερνίσω, πόσο χάλια ΄ήμασταν’’, μετά ξανά το ραδιάκι εσίγησε, και ετσι δεν ακούστηκε η αυτονόητη συνέχεια του λόγου του, πως δηλαδή ειμαι ενας πριτιμπάιος που δεν ηξερα ποτε τι μου γινόταν και γιαυτό παραιτούμαι, παω για χαρακίρι και κούκο αβολοντέ΄΄. Οπότε,βγάλτα πέρα μόνος σου, συμπλήρωσα εγω , ψάχνοντας μέσα στα σκοτάδια τα φώτα απ τις Πορτες αλλα η ωρα πέρναγε και φως πουθενά. Αιφνης, τα ειδα αλλά στα δεξιά μας. Βλαστημησα που τοση ωρα τραβαγα λάθος πορεία, στριβω, τραβω κατά κει αλλα να μην τα φτανω με τιποτα τα γαμημένα κι ο άλλος να ρονχάζει από τη σούρα. Και όταν επιτέλους τα πλησιάζω, μετα από τοση κι άλλη τοση ώρα, από τη μια ξεμέθυσα με μιας απ την τρομαρα μου που ειχαμε χαθει μεσοπελαχα και από την άλλη ευθυμησα που βρηκαμε ανθρωπους μες το πουθενα. Ψαρευε το γριγρι με αναμενες λάμπες, ολες αδειανες, το πλοιοφάντασμα, κραυγαζω ν΄ακουστω και ανασηκωνεται ένα μουσαμας, βγαζει κεφάλι ο βαρκαρης που κοιμόταν από κάτω και με λέγει, Τι θες εδώ εσυ αγόρι μου? Για τις πόρτες, του απαντάω, καλα πάμε? Ποιες πόρτες… λίγο ακόμα και θα φτάσεις στο Όλυμπο από δω που πας….
ΤΕΛΟΣ του πρωτου μερους.
η συνεχεια στο επομενον ποστ.
.
.
Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010
Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010
Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010
Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010
πόσα εν τελει θηλυκα ποτάμια εχει η Ελλάδα ρεεεε.....
αφτες ειναι οι μόδες απο το χωρίον Μπάλιτζα, που εχει λεει ενα θηλυκο ποταμι, αλλα μαλλον ειναι ξεροχείμαρρος
.
Δύο ποτάμια μονο έχουν θηλυκό όνομα, στην Ελλάδα εννοώ, το ένα το ήξερα κι εγω...... Το άλλο ποιό είναι?
Αχ τι τραβάμε...
.
.
Δύο ποτάμια μονο έχουν θηλυκό όνομα, στην Ελλάδα εννοώ, το ένα το ήξερα κι εγω...... Το άλλο ποιό είναι?
Αχ τι τραβάμε...
.
.
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
Η εκδίκιση της Γυφτιάς.
Mαζί με τα φράγκα μας, χασαμε και το χιούμορ μας τελικά. Και ερμηνεύσαμε παντελώς ανάποδα το μήνυμα στην παραπάνω εικονα που εξωφύλλισαν οι Γερμαναραδες νομίζοντας οτι κατι εκαναν, και καθομαστε και διαμαρτυρόμαστε... Επειδή ξεχάσαμε το παλιό ανέκδοτο, ενα απο εκεινα που κυκλοφορούσαν οταν διατηρούσαμε τη μαγκιά μας.
Και το οποίο λέει το εξής.
Μια φορά λέει, τσακώνονταν ενας έλληνας κι ενας τουρκος, ποιανού ο θεός ειναι καλύτερος. Μεχρι που του λέει, λέει, ο τουρκος, αμα δεν πιστεύεις οτι ο δικός μου ο θεός ειναι καλύτερος, ελα να σε παω σ'ένα μερος οπου θα δεις δύο αγάλματα που δειχνουνε αντικρυ το θεό σου και τον δικό μου και θα βγάλεις συμπέρασμα.
Αφήνουν λοιπόν την παραλία οπου ήτανε και το χωριό τους και δρόμο πέρνουν - δρόμο αφήνουν, τραβανε για τα βάθη της Ανατολής οπου έστεκαν τα δύο αγάλματαααααα......
Φτάνουν λοιπόν κάποια των ημερών μπροστά τους και τα βλέπουνννννν...
Το ένα άγαλμα έδειχνε το Χριστό, να είναι θεοτσίτσιδος, σκελετωμένος, και με το ένα χέρι να κρατάει και να δαγκάνει ένα ξεροκόματο και με το άλλο να κρύβει τ' αχαμνά του, και το άλλο το άγαλμα να δειχνει τον θεό του αλλουνού, να είναι καμαρωτός, ντυμένος στα χρυσά, το ενα χερι ακουμπισμένο μεγαλόπρεπα στην κοιλάρα του και με το αλλο χέρι απλώμένο προς το απέναντι άγαλμα του Χριστούληηηηη.......
Βλέπις? του λέει ο τούρκος. Να η απόδειξή! Ο δικός σου θεός ειναι τόσο φτωχός που ούτε ρούχα δεν εχει, θεονήστικος και μασουλάει ενα ξεροκόμματο ενώ ο δικός μου τα εχει ολα και τονε δείχνει με το χερι και λέει, κοιτάξτε χάλια! θεός ειναι αυτός ?
Α μπα! του λεει ο έλληνας. Δε μας τα λές καλά! Ο δικός σου πεινάει και δεν εχει να φάει και απλώνει το χέρι να του δώσει ο δικός μου το ξεροκόμματο που δαγκάνει, και ο δικός μου τα χουφτώνει και του λέει, Πάρ' τ'αρκίδια μου!
Αυτά και με το αγαλμα τση Αφροδίτης λοιπόν.
.
Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
σιγα, μην αυτοκτονήσει...
Hμερομηνία : 10-02-
10 Eκτύπωση e-mail
Ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πρότεινε τον έλληνα αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
.
Λουκά Παπαδήμο,
.
για να αναλάβει το ευρωπαϊκό αξίωμα της παρακολούθησης της εφαρμογής των μέτρων για την οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας, αναφέρει η γερμανική εφημερίδα Rheinische Post στο φύλλο της που θα κυκλοφορήσει αύριο Πέμπτη.
http://www.youtube.com/watch?v=3SKP54mBuwE
.
.
10 Eκτύπωση e-mailΟ Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πρότεινε τον έλληνα αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
.
Λουκά Παπαδήμο,
.
για να αναλάβει το ευρωπαϊκό αξίωμα της παρακολούθησης της εφαρμογής των μέτρων για την οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας, αναφέρει η γερμανική εφημερίδα Rheinische Post στο φύλλο της που θα κυκλοφορήσει αύριο Πέμπτη.
http://www.youtube.com/watch?v=3SKP54mBuwE
.
.
Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010
Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010
ΔΕΣΜΕΎΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΈΡΑ.
.
Ότι ''λαικισμός'' λεγόταν μεχρι χθες ειναι σημερα ορθή πολιτικη κριτική.
.
Xουεναηγουοζγιάνκ με ταλαιποωρούσε η πιτιρίδα. Νάου, πιτιρίδα ούτε ίχνος, αλλά αστραφτει η καράφλα μου ως υπερκαινοφανές άστρον.
.
Αυτό που έλεγα διοτι προχτές, δηλαδή που εγινε ενας μαραθώνιος φιλανθρωπικός για την Αιτή και μαζεπσε δυο εκατομυρια εβρά σε μια μερα μονο απο εσεμέσ, και άλλα πεντακοσα απο προσφορες, τωρα ακούω οτι θα το ξανακάνουνε για να μαζεπσουνε λεφτα και να τα δωσουμε ίνα κσεχρεωσει η ελλάδα. Καλό, πλην όμως άμα θελουν να μαζεψουν μεσα σε μια μερα ολα τα πενήντα τοσα δισεκατομύρια που χρωστάνε μία είναι η λύση. Με πεντε εβρω, να βριζεις τον Γιωργάκη και να σου απανταει ευχαριστω, δικιο εχετε, με δεκα τον Κωστάκη και να σου απανταει και λιγα λετε, και με εικοσι να ξεχεζεις ολους οσους κυβερνήσαν τα τριαντα τελευταια χρονια και να σου απαντανε εν χορώ ευχαριστόντας για το κωλομπινελικια που τους ριχνεις. Ετσι, παρολο που οσα χρεωστουν ισουνται με τρια εβρω το χρονο απο τοτε που εγινε το Μπινκ Μπανκ ! θα τα μαζεπσουν μεσα σε μια μερα.
.
.
.
.
Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010
Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2010
ευτυχως ολα ειναι μπουρδες
.
,
.
σήμερα θα μιλήσουμε λοιπον για τις μπεκάτσες.
αυτες με τη μακριά μύτη και
τα εγχρωμα κωλόφτερα που
τις σερβίρουν στο κρεββάτι με σαλτσα σαλμί
.
,
.
σήμερα θα μιλήσουμε λοιπον για τις μπεκάτσες.
αυτες με τη μακριά μύτη και
τα εγχρωμα κωλόφτερα που
τις σερβίρουν στο κρεββάτι με σαλτσα σαλμί
.
Ζήτω ο Καπιταλισμός!.
.
Οταν λοιπόν το κράτος ειναι ενα μπουρδέλο και μισό επι δεκαετίες, μια ζωή δηλαδή, η μονη λύση ειναι αυτη η λέξη, το Ρεβολουσιόν.
Βεβαια το Ρεβολουσιόν δεν ειναι χαλάζι ωστε να πίπτει εξ ουρανών αφ εαυτού, χρειάζεται καρβουνο κατω απο το καζανι, αλλά εδώ, σε μας, σ'αυτον το λαό, το κάρβουνο πάπαλα.
Χρειάστηκε πανω απο μιά γενιά για να μας σωθεί το καρβουνο. Και δυστυχως αυτό αποτελεί πλέον ιστορία. Χρειάστηκε ενας παντελώς αναίτιος εμφύλιος, μία επταετία χούντας, μια συστηματική καταστροφή ολων των πολιτικοιδεολογικών εννοιών, και τελος, μια οργανωμένη υπερχρέωση του καθενός μας, μια συστηματική υπαγωγή σε καθεστώς δουλείας δηλαδή, με αποκλεισμό ταυτόχρονα καθε ελπίδας να εμφανιστει ο νεος Σόλων.
Ετσι όχι καρβουνο δεν υπάρχει πια για το καζάνι αλλα ουτε καν τύρφη.
Εμεντενάν? Μεντεναν ξεμεντεναν, επανασταση αμα δε σπασει ο κρικος δε γινεται και δεν ειναι χαζοι να τον αφησουν να σπασει, τον ροκανιζουν μελετημενα.
Εκτός αν καπου κανουν λαθος, κατι τους ξεφυγει και ο κρικος σπάσει, οπότε οχι μονο κατσαρολες θα δουμε στους δρομους να βαρανε σε πορειες οι νοικοκυρες αλλα να καιν τα ιδια τους τα μαγαζιά οι εμπόροι...
Ζητω ο καπιταλισμός λοιπόν παιδάκια, αυτος ειναι διοτι και η μονη λύση, μπας κατι και του παει στραβα, κανει ενα λαθος, κι αποπεθάνουμε ενω μας θελει ζόμπι. Αυτη ειναι και η μονη ελπίδα να αναστηθούμε, πρωτα διότι να πεθάνουμε.
.
.
Ρεβολουσιόν χα χα!
Ενας ιδιώτης έστειλε προ καιρού γραμμα στον ίδιο τον Αλ Μούνια και του εγραψε, ΄΄..να ξερετε κυριε, οτι το ελλειμα του νοσοκομείου Ευαγγελισμός δεν ειναι τοσο αλλα τρεις φορες τοσο..'' και το νουμερο που του εστειλε ηταν το σωστό.
Οταν λοιπόν το κράτος ειναι ενα μπουρδέλο και μισό επι δεκαετίες, μια ζωή δηλαδή, η μονη λύση ειναι αυτη η λέξη, το Ρεβολουσιόν.
Βεβαια το Ρεβολουσιόν δεν ειναι χαλάζι ωστε να πίπτει εξ ουρανών αφ εαυτού, χρειάζεται καρβουνο κατω απο το καζανι, αλλά εδώ, σε μας, σ'αυτον το λαό, το κάρβουνο πάπαλα.
Χρειάστηκε πανω απο μιά γενιά για να μας σωθεί το καρβουνο. Και δυστυχως αυτό αποτελεί πλέον ιστορία. Χρειάστηκε ενας παντελώς αναίτιος εμφύλιος, μία επταετία χούντας, μια συστηματική καταστροφή ολων των πολιτικοιδεολογικών εννοιών, και τελος, μια οργανωμένη υπερχρέωση του καθενός μας, μια συστηματική υπαγωγή σε καθεστώς δουλείας δηλαδή, με αποκλεισμό ταυτόχρονα καθε ελπίδας να εμφανιστει ο νεος Σόλων.
Ετσι όχι καρβουνο δεν υπάρχει πια για το καζάνι αλλα ουτε καν τύρφη.
Εμεντενάν? Μεντεναν ξεμεντεναν, επανασταση αμα δε σπασει ο κρικος δε γινεται και δεν ειναι χαζοι να τον αφησουν να σπασει, τον ροκανιζουν μελετημενα.
Εκτός αν καπου κανουν λαθος, κατι τους ξεφυγει και ο κρικος σπάσει, οπότε οχι μονο κατσαρολες θα δουμε στους δρομους να βαρανε σε πορειες οι νοικοκυρες αλλα να καιν τα ιδια τους τα μαγαζιά οι εμπόροι...
Ζητω ο καπιταλισμός λοιπόν παιδάκια, αυτος ειναι διοτι και η μονη λύση, μπας κατι και του παει στραβα, κανει ενα λαθος, κι αποπεθάνουμε ενω μας θελει ζόμπι. Αυτη ειναι και η μονη ελπίδα να αναστηθούμε, πρωτα διότι να πεθάνουμε.
.
.
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
Στη Θεσσαλονίκη, στη Θεσσαλονίκη ...
.H πόλις της Θεσσαλονίκης βέβαια, όπως και κάθε άλλη πόλη, δεν ειναι τιποτε παρα πλίνθοι και κέραμοι συν την φέρουσα ζωή και συν τα αισθήματα και τα συναισθήματα τόσον αυτων που τις κατοίκησαν καποτε και τωρα πλέον ουτε καν σαν αναμνηση δεν ζουν όσων και καποτε τις επισκεφτηκαν, έζησαν σε αυτες ή και απλά τις εχουν ακουστά.
.
Πόλεις διάσημες υπάρχουν αρκετές στη γή, φερ' ειπείν εκτός απο την Αλεξάνδρεια και την Κωνσταντίνη εις την Αλγερίαν, μεγάλην επιροήν κατέχουν η Ουλάν Μπατόρ και η Φέζ. Αλλος βέβαια ονειρεύεται Λυών ή Παρισίους, Ρώμα ή Λεβερκούζεν, ιδίως εαν πάσχει εξ ισχυρών πονοκεφάλων.
.
Πρώτην αναφοράν εις την Θεσσαλονίκην έλαβα εις την πρωτη του δημοτικού, στον Αη-Στράτη απο τον δάσκαλο τον επονομαζόμενον απο τους ντόπιους ως ''το δασκαλάκι''. Το σχολειό ήταν μονοτάξιο πέτρινο στην κορφή του λόφου, πάνω απ' το χωριό, ανεμοβαρεμένο και με θέαν προς την νήσον της Λήμνου και τον Άθωνα, και το καημένο το δασκαλάκι, όντας Σαλονικιός πεταμένος εκει μαζί με τους αριστερους εξόριστους, όλο μας μίλαγε για αυτήν και μας είχε μάθει να τραγουδάμε το εμβατηριον
Τί ζητούν οι Βούλγαροι
μες τη Θεσσαλονίιιιιικη
τι ζητουν οι Βούλγαροι
σΈλληνικά χωριά!
Βέβαια ο άνθρωπος τοποθετεί τον θεό στη σφαίρα οσων δεν γνωρίζει. Αυτό ειναι σαφές διοτι εαν τον γνωριζε θα μας τον εδειχνε κι ολας. Ομως ο ανθρωπος θα βρισκεται ες αεί μεσα στη σφαιρα των οσων γνωρίζει. Και οπωσδήποτε το δέχομαι ότι ο ανθρωπος δικαιούται να πιστευει σε πραγματα τα οποια δεν γνωριζει όμως τοτε, αυτα παυουν να ειναι πραγματα που δεν γνωριζει και μετατρεπονται σε πραγματα που γνωριζει διοτι αποκλειεται να εννοιοποιήσει και να αισθηματικοκατανοοπροσεγγίσει κατι που δεν γνωρίζει μεσω του αγνωστου, θα το κανει μεσω του γνωστου. Οποτε τοτε ο θεός παυει να ανήκει στη σφαιρα του αγνωστου, μετακομιζει στη σφαιρα του γνωστου, επομενως δεν θα ειναι θεός. Ως λογικά λοιπον σκεπτόμενον ον ο ανθρωπος, εις την ερωτησιν περι του αν υπάρχει θεός οφείλει να απαντήσει ''η ερωτηση αυτη μου ειναι ακατανόητη''. Ετσι βεβαια αποτάσσει τον θεό εξω απο τη σφαίρα οχι μονο του γνωστου αλλα και του αγνωστου. Τι απομενει ομως εξω απο αυτας τας δυο σφαιρας? Ουτε καν τίποτα! Και εδω αρχινάει η τρελα. Διοτι ετσι διμηουργήται η εννοια του Υπερ-Αγνώστου, που πα να πει οτι ως ανθρωπος, δεν ειμαι ικανος με την εννοια ''αγνωστο'' να περιλάβω παρα μονο ενα τμημα του συνολικου αγνώστου.Εξω λοιπον απο το γνωστο, εξω και απο το αγνωστο ο θεός , εξω και απο το καν τιποτα...
.
Το κατα πρώτον παντως που γνωρισα τη Θεσσαλονίκη συνεβη από το αεροπλάνο, οταν ακόμα υπηρχε η ΤΑΕ αντι της Ολυμπιακής, μέσα σε μια ντακότα, η οποία κατα την προσγείωση στη Μίκρα έγερνε φοβερά και μούρχονταν στα μουτρα τα οργωμενα χωράφια των λοφίσκων του Πλαγιαρίου ή πως το λενε το χωριό τελος πάντων. Και η πίστα του αεροδρόμιου μάλιστα δεν ηταν τσιμεντενια αλλα απο εκεινα τα σιδερα με τις τρυπες που βλέπομεν στας ταινιας στα στρατιωτικα προχειρα αεροδρομια της Καμποσδίας και της Μπούρμας. '
.
Κατόπιν εισέβημεν σε ενα λεωφορειον και μετα τον ακατοικητον Φοίνικα, αριστερά, ενα ασβεστοκάμινο το οποιο μεχρι το ογδοντατοσο το χαιρετουσα, το στρατιωτικό νοσοκομειο στη τουρκοσουλτανοβίλα του Ντεπω, το με κοκκινα τουβλα χθαμαλόν πυργοκτίριο των προσκοπων στην Ανάληψη δίπλα εις το παραμυθένιο παλαιό πέμπτο, αυτα τα ενθυμούμαι καλότατα, και τελος την αφιξη στης θειάς μου, καπου Τσιμισκή και Ισαύρων, ε, με παρόμοια ονόματα στους δρόμους της, θα επρεπε να ειχα πάρει δρόμο πριν ανεβω απο τις σκάλες στον τρίτο αλλα ημουν μικρός και άγνους και ετσι ο αποχωρισμός απο αυτην την πόλη έμεινε για πολύ αργότερα.
.
Χωρίς θεό τι μου απομένει λοιπόν? Ειναι δύσκολο να ξεχασεις μια λέξη που την ακους συνεχεια απ' οταν γεννήθηκες και που μέχρι με αυτή θα σε ψέλνουνε και νεκρό, και ας μην την ακούεις τότε. Καπου μούρχεται μια θλίψη που θα τον αποχωριστώ. Σα νοσταλγία. Μιας άλλης εποχής. Και ξένοιαστης. Οπου οι άλλοι θα σε μεριμνούσαν για πάντα. Με την τρυφή της αθώας αμαρτίας. Με φώς παντού. Και με το τέλος πάντα ευτυχισμένο. Ενω τωρα πρέπει εγώ να φροντίζω τα πάντα. Πρέπει εγω να διμηουργώ τις δικαιοπραξίες μου. Πρεπει εγω το χρόνο της ζωής μου να τον κανω άπειρο. Δεν είναι κι άσχημα.. Βλέπω έννοιες αντίθετες να σμίγουν και να γίνονται μία, ομοούσια, μέχρι που το καλό και το κακό συγκλίνουν και παύουν να υπάρχουν. Ενώ τριγύρω μου τίποτα δεν αλλάζει, όλα υφίστανται οπως και πριν και συλλειτουργούν. Απλά όλα τα αγαπάς τωρα απείρως περισσότερο και εντελώς εξ ισου το κάθε ενα. Οσο αγαπω τον εαυτό μου το ίδιο ακριβώς και το χόρτο που το κόβω για να το βρασω να το φάγω.
.
Kαι μιας και λέμε για χόρτα, θυμήθηκα τον Χορτιάτη και τους Χορτατζήδες. Διοτι καθε τοσα χρόνια έφευγα και ξαναγυριζα εις την Θές άλλο Νίκη? Οπου επρόφτασα το χωριό αυτό με τα μισά σπίτια καμμένα απο τους Μερκελίστας, και εις τα πρανή του εσβυσμένου κρατήρος του ηφαιστείου, αγριογούρουνα μεσ΄τις καστσνιές, δυσθεωρήτως υψοπετείς και αιωνοβίως μελλοθάνατες. Τέρλος πράντων...
.
Τελειώνοντας την παραπάνο φράση πριν τρια λεπτα σηκώθηκα απο τον καναπέ όπου και ξαπλωμένος έγραφα και πηγα να φάω ένα μελομακάρονο. Είναι νόστιμα, σπιτικά, ντόπια, ξερικά, και με τα έφεραν πεσκέσι, άλλαξα όμως γνώμη καθ' οδόν, το ειδα βάρβαρο περασμενα μεσάνυχτα, και προτίμησα να φάω μισό μήλο. Στα δεξιά μου η μία φρουτιέρα είχε ένα μήλο πράσινο και δίπλα της η άλλη τρία κόκκινα.. Έκοψα ένα κόκκινο στη μέση, το καθάρισα προσέχοντας τα φλούδια να μην τα παραπετάξω και τότε μου ήρθε κατούρημα. Τράβηξα για το μέρος και στον διάδρομο είδα ότι ο Ρίτσος διάβαζε, δεν είχε κοιμηθεί ακόμα. Σκέφτηκα ότι ένα καλό θα ήταν αμέσως τώρα να του πω ότι τον αγαπώ. Κάθισα λοιπόν στο κρεββάτι του και το είπα.
-Πόσο με αγαπάς? με ρώτησε.
-Όσο τον εαυτό μου, του απάντησα.
Χλιμίντρισε ευχάριστα και με ρώτησε.
-Και τον εαυτό σου πόσο τον αγαπάς?
-Όσο το χόρτο που το κόβω για να το φάω.
Βάρεσε μία -φλάπ!- με το χέρι το κούτελο τότε και ανέκραξε
-Παναγιά μου, σούραααααα.....!
.
Γιαυτό λοιπόν, και έχοντας περάσει τη μισή μου σχεδόν ζωή στη Θεσσαλονίκη αποφάσισα απο αυτήν να θυμάμαι μόνο το Λευκό Πυργο, κι ετσι, ενα σωρό πίστευα ξεκινόντας το γραψίδι πως ειχα να γράψω αλλα βλέπω τωρα οτι μου φύγαν κατα τη διαδρομή. Και τι να πω για τον Πυργο της, όλοι τον ξέρουν, απο τοτε που χτίστηκε μεχρι όσο ζει η πόλη εκεί θα βρισκεται ίδιος και απαράλλαχτος , ενω , δοξασοι το θεό, τριγύρω του όλα θα αλλάζουν.
.
.
Πόλεις διάσημες υπάρχουν αρκετές στη γή, φερ' ειπείν εκτός απο την Αλεξάνδρεια και την Κωνσταντίνη εις την Αλγερίαν, μεγάλην επιροήν κατέχουν η Ουλάν Μπατόρ και η Φέζ. Αλλος βέβαια ονειρεύεται Λυών ή Παρισίους, Ρώμα ή Λεβερκούζεν, ιδίως εαν πάσχει εξ ισχυρών πονοκεφάλων.
.
Πρώτην αναφοράν εις την Θεσσαλονίκην έλαβα εις την πρωτη του δημοτικού, στον Αη-Στράτη απο τον δάσκαλο τον επονομαζόμενον απο τους ντόπιους ως ''το δασκαλάκι''. Το σχολειό ήταν μονοτάξιο πέτρινο στην κορφή του λόφου, πάνω απ' το χωριό, ανεμοβαρεμένο και με θέαν προς την νήσον της Λήμνου και τον Άθωνα, και το καημένο το δασκαλάκι, όντας Σαλονικιός πεταμένος εκει μαζί με τους αριστερους εξόριστους, όλο μας μίλαγε για αυτήν και μας είχε μάθει να τραγουδάμε το εμβατηριον
Τί ζητούν οι Βούλγαροι
μες τη Θεσσαλονίιιιιικη
τι ζητουν οι Βούλγαροι
σΈλληνικά χωριά!
Βέβαια ο άνθρωπος τοποθετεί τον θεό στη σφαίρα οσων δεν γνωρίζει. Αυτό ειναι σαφές διοτι εαν τον γνωριζε θα μας τον εδειχνε κι ολας. Ομως ο ανθρωπος θα βρισκεται ες αεί μεσα στη σφαιρα των οσων γνωρίζει. Και οπωσδήποτε το δέχομαι ότι ο ανθρωπος δικαιούται να πιστευει σε πραγματα τα οποια δεν γνωριζει όμως τοτε, αυτα παυουν να ειναι πραγματα που δεν γνωριζει και μετατρεπονται σε πραγματα που γνωριζει διοτι αποκλειεται να εννοιοποιήσει και να αισθηματικοκατανοοπροσεγγίσει κατι που δεν γνωρίζει μεσω του αγνωστου, θα το κανει μεσω του γνωστου. Οποτε τοτε ο θεός παυει να ανήκει στη σφαιρα του αγνωστου, μετακομιζει στη σφαιρα του γνωστου, επομενως δεν θα ειναι θεός. Ως λογικά λοιπον σκεπτόμενον ον ο ανθρωπος, εις την ερωτησιν περι του αν υπάρχει θεός οφείλει να απαντήσει ''η ερωτηση αυτη μου ειναι ακατανόητη''. Ετσι βεβαια αποτάσσει τον θεό εξω απο τη σφαίρα οχι μονο του γνωστου αλλα και του αγνωστου. Τι απομενει ομως εξω απο αυτας τας δυο σφαιρας? Ουτε καν τίποτα! Και εδω αρχινάει η τρελα. Διοτι ετσι διμηουργήται η εννοια του Υπερ-Αγνώστου, που πα να πει οτι ως ανθρωπος, δεν ειμαι ικανος με την εννοια ''αγνωστο'' να περιλάβω παρα μονο ενα τμημα του συνολικου αγνώστου.Εξω λοιπον απο το γνωστο, εξω και απο το αγνωστο ο θεός , εξω και απο το καν τιποτα...
.
Το κατα πρώτον παντως που γνωρισα τη Θεσσαλονίκη συνεβη από το αεροπλάνο, οταν ακόμα υπηρχε η ΤΑΕ αντι της Ολυμπιακής, μέσα σε μια ντακότα, η οποία κατα την προσγείωση στη Μίκρα έγερνε φοβερά και μούρχονταν στα μουτρα τα οργωμενα χωράφια των λοφίσκων του Πλαγιαρίου ή πως το λενε το χωριό τελος πάντων. Και η πίστα του αεροδρόμιου μάλιστα δεν ηταν τσιμεντενια αλλα απο εκεινα τα σιδερα με τις τρυπες που βλέπομεν στας ταινιας στα στρατιωτικα προχειρα αεροδρομια της Καμποσδίας και της Μπούρμας. '
.
Κατόπιν εισέβημεν σε ενα λεωφορειον και μετα τον ακατοικητον Φοίνικα, αριστερά, ενα ασβεστοκάμινο το οποιο μεχρι το ογδοντατοσο το χαιρετουσα, το στρατιωτικό νοσοκομειο στη τουρκοσουλτανοβίλα του Ντεπω, το με κοκκινα τουβλα χθαμαλόν πυργοκτίριο των προσκοπων στην Ανάληψη δίπλα εις το παραμυθένιο παλαιό πέμπτο, αυτα τα ενθυμούμαι καλότατα, και τελος την αφιξη στης θειάς μου, καπου Τσιμισκή και Ισαύρων, ε, με παρόμοια ονόματα στους δρόμους της, θα επρεπε να ειχα πάρει δρόμο πριν ανεβω απο τις σκάλες στον τρίτο αλλα ημουν μικρός και άγνους και ετσι ο αποχωρισμός απο αυτην την πόλη έμεινε για πολύ αργότερα.
.
Χωρίς θεό τι μου απομένει λοιπόν? Ειναι δύσκολο να ξεχασεις μια λέξη που την ακους συνεχεια απ' οταν γεννήθηκες και που μέχρι με αυτή θα σε ψέλνουνε και νεκρό, και ας μην την ακούεις τότε. Καπου μούρχεται μια θλίψη που θα τον αποχωριστώ. Σα νοσταλγία. Μιας άλλης εποχής. Και ξένοιαστης. Οπου οι άλλοι θα σε μεριμνούσαν για πάντα. Με την τρυφή της αθώας αμαρτίας. Με φώς παντού. Και με το τέλος πάντα ευτυχισμένο. Ενω τωρα πρέπει εγώ να φροντίζω τα πάντα. Πρέπει εγω να διμηουργώ τις δικαιοπραξίες μου. Πρεπει εγω το χρόνο της ζωής μου να τον κανω άπειρο. Δεν είναι κι άσχημα.. Βλέπω έννοιες αντίθετες να σμίγουν και να γίνονται μία, ομοούσια, μέχρι που το καλό και το κακό συγκλίνουν και παύουν να υπάρχουν. Ενώ τριγύρω μου τίποτα δεν αλλάζει, όλα υφίστανται οπως και πριν και συλλειτουργούν. Απλά όλα τα αγαπάς τωρα απείρως περισσότερο και εντελώς εξ ισου το κάθε ενα. Οσο αγαπω τον εαυτό μου το ίδιο ακριβώς και το χόρτο που το κόβω για να το βρασω να το φάγω.
.
Kαι μιας και λέμε για χόρτα, θυμήθηκα τον Χορτιάτη και τους Χορτατζήδες. Διοτι καθε τοσα χρόνια έφευγα και ξαναγυριζα εις την Θές άλλο Νίκη? Οπου επρόφτασα το χωριό αυτό με τα μισά σπίτια καμμένα απο τους Μερκελίστας, και εις τα πρανή του εσβυσμένου κρατήρος του ηφαιστείου, αγριογούρουνα μεσ΄τις καστσνιές, δυσθεωρήτως υψοπετείς και αιωνοβίως μελλοθάνατες. Τέρλος πράντων...
.
Τελειώνοντας την παραπάνο φράση πριν τρια λεπτα σηκώθηκα απο τον καναπέ όπου και ξαπλωμένος έγραφα και πηγα να φάω ένα μελομακάρονο. Είναι νόστιμα, σπιτικά, ντόπια, ξερικά, και με τα έφεραν πεσκέσι, άλλαξα όμως γνώμη καθ' οδόν, το ειδα βάρβαρο περασμενα μεσάνυχτα, και προτίμησα να φάω μισό μήλο. Στα δεξιά μου η μία φρουτιέρα είχε ένα μήλο πράσινο και δίπλα της η άλλη τρία κόκκινα.. Έκοψα ένα κόκκινο στη μέση, το καθάρισα προσέχοντας τα φλούδια να μην τα παραπετάξω και τότε μου ήρθε κατούρημα. Τράβηξα για το μέρος και στον διάδρομο είδα ότι ο Ρίτσος διάβαζε, δεν είχε κοιμηθεί ακόμα. Σκέφτηκα ότι ένα καλό θα ήταν αμέσως τώρα να του πω ότι τον αγαπώ. Κάθισα λοιπόν στο κρεββάτι του και το είπα.
-Πόσο με αγαπάς? με ρώτησε.
-Όσο τον εαυτό μου, του απάντησα.
Χλιμίντρισε ευχάριστα και με ρώτησε.
-Και τον εαυτό σου πόσο τον αγαπάς?
-Όσο το χόρτο που το κόβω για να το φάω.
Βάρεσε μία -φλάπ!- με το χέρι το κούτελο τότε και ανέκραξε
-Παναγιά μου, σούραααααα.....!
.
Γιαυτό λοιπόν, και έχοντας περάσει τη μισή μου σχεδόν ζωή στη Θεσσαλονίκη αποφάσισα απο αυτήν να θυμάμαι μόνο το Λευκό Πυργο, κι ετσι, ενα σωρό πίστευα ξεκινόντας το γραψίδι πως ειχα να γράψω αλλα βλέπω τωρα οτι μου φύγαν κατα τη διαδρομή. Και τι να πω για τον Πυργο της, όλοι τον ξέρουν, απο τοτε που χτίστηκε μεχρι όσο ζει η πόλη εκεί θα βρισκεται ίδιος και απαράλλαχτος , ενω , δοξασοι το θεό, τριγύρω του όλα θα αλλάζουν.
.
Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010
Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2010
.
.
.Tωρα τελευταια συμβαινει να μου ερχεται συνεχεια ενα εργο του Μπεργκμαν, δε θυμαμαι ονομα, πολυ παλιό, έδειχνε καποιον να ζει μόνος του σε ενα μικροτατο νησάκι κοντά στον Αρκτικο κυκλο, περασμενον στα χρονια, που ξύπναγε στο μέσον της νυκτός και κάθονταν ξάγρυπνος κοιτάζοντας τα σκοτάδια.
.
Η πλάκα ειναι οτι μεχρι πρόσφατα, πριν λίγες μέρες, πίστευα πως ο Μπέργκμαν ζει ακόμα. Και καναδυό που είχα ρωτήσει, μου είχαν πεί μεν οτι πέθανε αλλά μάλλον ανόρεχτα ειχε φανεί να το έλεγαν, αβέβαια. Ετσι προτίμησα να μην τους πιστέψω και έλεγα πως ζεί. Ως που κάποια στιγμή είπα, ρε πούστη μου, δε γίνεται! πρέπει να έχει πεθάνει πιά... Και ρώτησα τον Γούγλη. Λοιπόν. Πληροφορήθηκα στα σίγουρα ότι πέθανε. Παρ' όλα ταύτα, η χρονολογία του θανάτου του μου διαφεύγει.
.
Ορθώς λοιπόν σκεπτόμενος, άλλαξα συνήθεια και αντίς να πλαγιάζω με την πρώτη νύστα και μετά να ξαγρυπνώ μαύρα χαράματα μέσ' τα σκοτάδια, μένω πισματικά μακριά απ' το κρεβάτι ως που να περάσει η ώρα και ξεροσταλιάζω υπνοβατικά. Και όταν δεν αντέχω άλλο πάω και την πέφτω. Ετσι ξυπνάω άνετα μιά ώρα μόνο πριν να πάω στη δουλειά μου, όπως όλοι.
.
.
Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010
Πανελίστας ή κλάμερ?
Η Ελλάδα δεν ανήκει στους Ελληνες. Η Ελλάδα ανήκει σέ κάποιους μονο 'Ελληνες.
Εκπτώσεις.
Χωρίς ανάσα. Χωρίς ν'αλλάξεις κανάλι.
Είναι κίλλερ.
Πανελλήνιες συμφωνικές ορχήστρες.
Γκόγκλ! Γκουγκλ! Γκόγκολ!
Εριξες το σταυρό στη λεκάνη να πούμε.
Και μετά σήκωσες μπακαλιάρο..
.
.
.
Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010
το δώρο μου
Σημερα η μανούλα μου έγινε 70 ετών. Ο αντρας μου είναι 60 και εγώ είμαι 40. Αυτό το 70 μόλις το συνειδητοποιησα ένιωσα μια μαχαιριά μες την καρδιά. Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα. Ενιωσα ότι ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα. (οι γονείς μου ζούν στην Δράμα-εγώ στα Κύθηρα). Βασικά έγώ δέν είχα καμιά όρεξη να γράψω. Δεν ασχολούμαι με ιντερετ, σελίδες και τα σχετικά, και δεν έχω και το ταλέντο-χαρισμα -φαντασία, όπως θες πες το για να γράψω και το παραμικρό. Το κάνω μόνο γιατί μου το ζήτησε ο Γιάννης σαν δώρο για την γιορτή του. Και αφού έφαγα μια φρίκη με την ηλικία της μανούλας που την υπεραγαπώ, πήρα την κολλητή μου Ελένη η οποία πάντα μου ανεβάζει το ηθικό, και μου είπε ότι θα μου φτιάξει ένα σπέσιαλ γλυκό για την γιορτή του τζουτζούκου.Καταλάβατε τώρα γιατί έγραψα πιο πάνω ότι δεν έχω το παραμικρό ταλέντο στο γράψιμο.Μεγάλη η χάρη σου Γούφα.Χρόνια σου πολλά σε λατρεύω και πάντα θα σε λατρεύω. Αυτά δεν είναι μεγάλα λόγια και το ξέρεις. Συγνωμη από αυτούς που θα το διαβάσουν εάν το διαβάσουν, γιατί το μόνο νόημα που βγαίνει από το παραπάνω είναι το εξής κοινό αλλά θαυματουργό . Η ΑΓΑΠΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕΙ ΤΟ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ. Η ΑΓΑΠΗ ΝΙΚΑΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΕ ΑΛΛΑ ΜΑΤΙΑ. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟ ΡΙΤΣΑΚΙ ΣΟΥ.
Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010
άντε και καλή φώτηση.................
Εν Ιορδάάάάνη
έχε το νού σου Γιάάάάνη
πάρε τη λουκανίίίκα
και χώστη στη μανίίίκα.......
είναι γνωστό οτι τα χρόνια περνάν και πως οι εποχές αλλάζουν....
όμως αυτό το λεγόμενο παιδιά, τόσο κοινότυπο και τόσο πολυειπομένο, όπως και όλα τα παρόμοια, έγινε μια φράση χωρίς έννοια, κάτι που μεν το λέμε πλην όμως αλλά, σπάνια το νοιώθουμε. άλλο να λες κάτι και να μην ακους τι λες και άλλο να λες κάτι και να αναχαντρώνεσαι διότι.
μου έλεγε λοιπόν η γριά μου μία ιστορία ανάμεσα στις άλλες από το χωριό της, την Κόζια΄νι -- και την γράφω με γιώτα για λόγους ορθής προφοράς -- ιστόριες προπολεμικές βεβαίως βεβαίως, για κάποιον παπά που τί να κάνει ο άνθρωπος, μιά αρμαθιά παιδιά ειχε να θρέψει, -καλά, τώρα ανηψούδι μου Χιούη, παίζει ο Ντινου Λιπάττι το Νο 1 του Σοπέν, και τι να σου πω, με αυτόν τον παίχτη, πρωτη φορά ακούω την υπερμέγιστη ευαισθησία ΧΩΡΙΣ να πέφτει στο μελόδραμα, τόσο στιβαρή ευαισθησία γαμότο που στο τέλος θα ξαναδιαβάσω την Ιλιάδα για να δω άν καποιος Ήρωας έκλαπσε και αν όχι θα την διαγράπσω και είναι το μόνο ιστόρημα που μπορω να κσαναδιαβάσω ακόμα γμτ μου... αλά δεν γίνεται, ίσως ο Αχιλλέας να έχει κλάπσει, θα το πσάκσω, θα δω.. -- εν πάσει περιπτωσει εκειός ο παππάς, όπου κιαν πήγαινε άρπαζε και βούταγε, τι να κάνει... μισθό δεν ειχαν τότε οι παπάδες, ο Παπαδόπουλος της χούντας τους έδωσε, εξ ου και το γνωστόν ''ή παπάς-παπάς ή ζευγάς-ζευγάς'' οπότε ο παπας, γυρνούσε των Φώτων και έριχνε τον αγιασμό και ειχε και τον βοηθό του ονόματι Γιάννη και σε ενα μαγαζί βλέπει κάτι λουκάνικα χύμα, κλείνει το μάτι στο παιδί να σουφρώσει κανένα αλλά το παιδί βραδύνους, οπότε, και όπως έψελνε το εν Ιορδάνη αλλάζει το τροπαριο και αρχινάει το προαναφερθέν.............
.......εν Ιορδάνη,έχε το νού σου Γιάννη, πάρε τη λουκανίκα, και χώστη στη μανίκα........................................................................
ενω εμείς , οι Αλμπερτοκαμύδες, ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΚΩΤΩΘΗΚΕ ο ερωμένος μου γαμώτο, ήμουνα δέκα χρονώ, ''Σαρτρ, Καμύ έ μόρτ'' έτσι ακριβώς το ανακοίνωσε η Σιμόν στον μαλάκα της, εμείς τι λέμε για τα Φώτα? λέμε..
,,,,,Η Πίνα είχε πέσει εκείνο τον Χειμωνά σε όλον τον μεγάλο κάμπο, μέχρι το ποτάμι. Και όπως έφταναν τα νέα χλωμά, κρυμμένα μέσα στο μιζέρι καλόγερου ή στο κούφιο ραβδί στρατοκόπου, και πέρα από το ποτάμι τους έτρωγε η Πίνα, ως τα βουνά, και πέρα από τα βουνά, μέχρι τη θάλασσα. Ήταν αυτό κάποια παρηγοριά στην αρχή, να ξέρεις ότι και Υπερποτάμιοι και Ορηλάτες βασανίζονται. Αλλά δεν κράτησε πολύ, μέχρι των Φώτων, μέχρι των αγιασμό των νερών. Είχαν πεθάνει κάμποσοι ως τότε, γέροι, βρέφη που θήλαζαν και Σαλλοί, από αυτούς που ζούν μόνοι στην άκρη των οικισμών σε σπίτι τρίγωνο. Όμως ανήμερα, μεσάνυχτα, πού ανοίγουν οι ουρανοί, τα μικρά παιδιά που κάθε χρόνο δένουμε ψηλά στα δέντρα για να δούν τα σημεία μέσα από το άνοιγμα και να τα μαρτυρήσουν, τρόμαξαν τόσο με αυτά που είδαν ώστε όλα βρέθηκαν νεκρά. Ψηλά, δεμένα στο ριζόκλαρο, αλλά νεκρά. Με το μάτι να χάσκει και το χέρι να δείχνει στα επουράνια. Τότε άρχισαν οι μανάδες να μουγκανίζουν και να ξύνουν τη φούχτα τους με τα νύχια του αλλουνού χεριού μέχρι που μάτωνε. Στον αγιασμό το πρωί έκανε ψοφόκρυο. Πήγαμε οι μισοί στα γόνατα και όσοι είχαν πιά κρεβατωθεί τους σέρναν με σκοινιά. Ο Ράσος άρχισε το διάβασμα αλλά στο –Κύριε, Κύριε! συνταράχτηκε το νερό της γκιόλας, που όπως λέγαν είχε να συμβεί διακόσια χρόνια, τοτε που για μια μερα και μια νυχτα περνούσαν κοπαδιαστά στην Παράκατη στράτα μιλιούνια, ο ένας πίσω από τον άλλον, οι στρατοί των αόματων γυρνώντας στα καλύβια τους, χωρίς τα όπλα, μόνο με ένα ραβδί στο δεξί να χτυπολογάει τα κοτρώνια και τη σκόνη. Και από το νερό το ταραγμένο άλλοι είδαμε να βγαίνει ένα χέρι με το νύχι βαμμένο ρουμπινί και να βαστάει μία color TV, άλλοι είδαν να ξεπροβάλλει ο Άψυχος και να βαστάει στους ώμους του μία Mercedes, και άλλοι την ίδια την Janis Choplin να επιπλέει ανάσκελα και να τραγουδά αλλά με κλειστό το στόμα γιατί μασούσε μεγάλες μπουκιές από δωροεπιταγές αλοιμένες με παχύ αργό πετρέλαιο. Εμείναμε όλοι άφωνοι με αυτό το θαύμα. Ιδίως όταν αντί για ένα περιστέρι έπεσε κοπάδι ολόκληρο, τόσο πού ξάνοιξε το χρώμα του νέφους πάνω από τα κεφάλια μας, και με αυτό το δεύτερο θαύμα, όλοι χαρήκαμε γιατί τα περιστέρια ένα ένα έπεφταν στη γή και ορμήξαμε πάνω τους αλλά δεν τρωγόντουσαν, ήσαν σαν λάστιχο καλτσοδέτας και ούτε που είχαν αίμα μέσα τους. Και είπαμε ότι πάει, τελειώσαμε. Αλλά προς ευλογία μας εμφανίστηκε από το πουθενά ο γιατρός αυτός που τον είχαμε ακουστά ότι αντί για γιατρικά μοιράζει τις γραφές του και μας έδωσε ελπίδες και μας παρηγόρησε. Μας είπε ότι όλοι, αμέσως, τώρα θα πεθάνουμε αλλά να μη σκοτιζόμαστε διότι ο Petheno Sanchora έχει κρατήσει σπέρμα μας, από αυτό που τόσα χρόνια χύναμε τραβώντας μαλακία στα κρυφά χωράφια και τα βράδια πίσω από τις λυγαριές και ότι από αυτό θα κάνει να γεννηθούν τα νέα παιδιά μας και ότι αυτά θα είναι όμορφα και γερά, όπως τα ιστορεί ο ποιητής στην ανάγνωση, και θα ζούν χωρίς ψυχής δάκρυ. Και τοτε όλοι πέσαμε κατά γης ευχαριστημένοι και πεθάναμε στη στιγμή.....................................................................................
έχε το νού σου Γιάάάάνη
πάρε τη λουκανίίίκα
και χώστη στη μανίίίκα.......
είναι γνωστό οτι τα χρόνια περνάν και πως οι εποχές αλλάζουν....
όμως αυτό το λεγόμενο παιδιά, τόσο κοινότυπο και τόσο πολυειπομένο, όπως και όλα τα παρόμοια, έγινε μια φράση χωρίς έννοια, κάτι που μεν το λέμε πλην όμως αλλά, σπάνια το νοιώθουμε. άλλο να λες κάτι και να μην ακους τι λες και άλλο να λες κάτι και να αναχαντρώνεσαι διότι.
μου έλεγε λοιπόν η γριά μου μία ιστορία ανάμεσα στις άλλες από το χωριό της, την Κόζια΄νι -- και την γράφω με γιώτα για λόγους ορθής προφοράς -- ιστόριες προπολεμικές βεβαίως βεβαίως, για κάποιον παπά που τί να κάνει ο άνθρωπος, μιά αρμαθιά παιδιά ειχε να θρέψει, -καλά, τώρα ανηψούδι μου Χιούη, παίζει ο Ντινου Λιπάττι το Νο 1 του Σοπέν, και τι να σου πω, με αυτόν τον παίχτη, πρωτη φορά ακούω την υπερμέγιστη ευαισθησία ΧΩΡΙΣ να πέφτει στο μελόδραμα, τόσο στιβαρή ευαισθησία γαμότο που στο τέλος θα ξαναδιαβάσω την Ιλιάδα για να δω άν καποιος Ήρωας έκλαπσε και αν όχι θα την διαγράπσω και είναι το μόνο ιστόρημα που μπορω να κσαναδιαβάσω ακόμα γμτ μου... αλά δεν γίνεται, ίσως ο Αχιλλέας να έχει κλάπσει, θα το πσάκσω, θα δω.. -- εν πάσει περιπτωσει εκειός ο παππάς, όπου κιαν πήγαινε άρπαζε και βούταγε, τι να κάνει... μισθό δεν ειχαν τότε οι παπάδες, ο Παπαδόπουλος της χούντας τους έδωσε, εξ ου και το γνωστόν ''ή παπάς-παπάς ή ζευγάς-ζευγάς'' οπότε ο παπας, γυρνούσε των Φώτων και έριχνε τον αγιασμό και ειχε και τον βοηθό του ονόματι Γιάννη και σε ενα μαγαζί βλέπει κάτι λουκάνικα χύμα, κλείνει το μάτι στο παιδί να σουφρώσει κανένα αλλά το παιδί βραδύνους, οπότε, και όπως έψελνε το εν Ιορδάνη αλλάζει το τροπαριο και αρχινάει το προαναφερθέν.............
.......εν Ιορδάνη,έχε το νού σου Γιάννη, πάρε τη λουκανίκα, και χώστη στη μανίκα........................................................................
ενω εμείς , οι Αλμπερτοκαμύδες, ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΚΩΤΩΘΗΚΕ ο ερωμένος μου γαμώτο, ήμουνα δέκα χρονώ, ''Σαρτρ, Καμύ έ μόρτ'' έτσι ακριβώς το ανακοίνωσε η Σιμόν στον μαλάκα της, εμείς τι λέμε για τα Φώτα? λέμε..
,,,,,Η Πίνα είχε πέσει εκείνο τον Χειμωνά σε όλον τον μεγάλο κάμπο, μέχρι το ποτάμι. Και όπως έφταναν τα νέα χλωμά, κρυμμένα μέσα στο μιζέρι καλόγερου ή στο κούφιο ραβδί στρατοκόπου, και πέρα από το ποτάμι τους έτρωγε η Πίνα, ως τα βουνά, και πέρα από τα βουνά, μέχρι τη θάλασσα. Ήταν αυτό κάποια παρηγοριά στην αρχή, να ξέρεις ότι και Υπερποτάμιοι και Ορηλάτες βασανίζονται. Αλλά δεν κράτησε πολύ, μέχρι των Φώτων, μέχρι των αγιασμό των νερών. Είχαν πεθάνει κάμποσοι ως τότε, γέροι, βρέφη που θήλαζαν και Σαλλοί, από αυτούς που ζούν μόνοι στην άκρη των οικισμών σε σπίτι τρίγωνο. Όμως ανήμερα, μεσάνυχτα, πού ανοίγουν οι ουρανοί, τα μικρά παιδιά που κάθε χρόνο δένουμε ψηλά στα δέντρα για να δούν τα σημεία μέσα από το άνοιγμα και να τα μαρτυρήσουν, τρόμαξαν τόσο με αυτά που είδαν ώστε όλα βρέθηκαν νεκρά. Ψηλά, δεμένα στο ριζόκλαρο, αλλά νεκρά. Με το μάτι να χάσκει και το χέρι να δείχνει στα επουράνια. Τότε άρχισαν οι μανάδες να μουγκανίζουν και να ξύνουν τη φούχτα τους με τα νύχια του αλλουνού χεριού μέχρι που μάτωνε. Στον αγιασμό το πρωί έκανε ψοφόκρυο. Πήγαμε οι μισοί στα γόνατα και όσοι είχαν πιά κρεβατωθεί τους σέρναν με σκοινιά. Ο Ράσος άρχισε το διάβασμα αλλά στο –Κύριε, Κύριε! συνταράχτηκε το νερό της γκιόλας, που όπως λέγαν είχε να συμβεί διακόσια χρόνια, τοτε που για μια μερα και μια νυχτα περνούσαν κοπαδιαστά στην Παράκατη στράτα μιλιούνια, ο ένας πίσω από τον άλλον, οι στρατοί των αόματων γυρνώντας στα καλύβια τους, χωρίς τα όπλα, μόνο με ένα ραβδί στο δεξί να χτυπολογάει τα κοτρώνια και τη σκόνη. Και από το νερό το ταραγμένο άλλοι είδαμε να βγαίνει ένα χέρι με το νύχι βαμμένο ρουμπινί και να βαστάει μία color TV, άλλοι είδαν να ξεπροβάλλει ο Άψυχος και να βαστάει στους ώμους του μία Mercedes, και άλλοι την ίδια την Janis Choplin να επιπλέει ανάσκελα και να τραγουδά αλλά με κλειστό το στόμα γιατί μασούσε μεγάλες μπουκιές από δωροεπιταγές αλοιμένες με παχύ αργό πετρέλαιο. Εμείναμε όλοι άφωνοι με αυτό το θαύμα. Ιδίως όταν αντί για ένα περιστέρι έπεσε κοπάδι ολόκληρο, τόσο πού ξάνοιξε το χρώμα του νέφους πάνω από τα κεφάλια μας, και με αυτό το δεύτερο θαύμα, όλοι χαρήκαμε γιατί τα περιστέρια ένα ένα έπεφταν στη γή και ορμήξαμε πάνω τους αλλά δεν τρωγόντουσαν, ήσαν σαν λάστιχο καλτσοδέτας και ούτε που είχαν αίμα μέσα τους. Και είπαμε ότι πάει, τελειώσαμε. Αλλά προς ευλογία μας εμφανίστηκε από το πουθενά ο γιατρός αυτός που τον είχαμε ακουστά ότι αντί για γιατρικά μοιράζει τις γραφές του και μας έδωσε ελπίδες και μας παρηγόρησε. Μας είπε ότι όλοι, αμέσως, τώρα θα πεθάνουμε αλλά να μη σκοτιζόμαστε διότι ο Petheno Sanchora έχει κρατήσει σπέρμα μας, από αυτό που τόσα χρόνια χύναμε τραβώντας μαλακία στα κρυφά χωράφια και τα βράδια πίσω από τις λυγαριές και ότι από αυτό θα κάνει να γεννηθούν τα νέα παιδιά μας και ότι αυτά θα είναι όμορφα και γερά, όπως τα ιστορεί ο ποιητής στην ανάγνωση, και θα ζούν χωρίς ψυχής δάκρυ. Και τοτε όλοι πέσαμε κατά γης ευχαριστημένοι και πεθάναμε στη στιγμή.....................................................................................
Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2010
Tρικωλόρε
'
Οι επιστημονες μπορουν να εξηγησουν το μυστηριο πολύ καλυτερα. Εγω θα πω μονον απλά πράγματα γνωστα σε ολους μας.
Κατεμέ προσομοιαζει με τον Ιανό. Εχει και αυτος δύο οψεις. Η μια οψις του είναι σκατώδης, απορριματοφόρος, αποτροπιαστική, δύσοσμοςς, απεχθαντικη, αποτρεπτική,απωθητική, και παρταυτα απολυτως απαραίτητος εις τας καλλονάς, τουλάχιστον οσον και το στόμα των. Η αλλη οψις, θελκτική, θεοφόρος, αντικατασταλτική, εμπνευσιογόνος, τρυφηλή, ηδονωδης, εύχαρις, πλασματική, κρουστάλλινη και απ ευθειας Πύλη εις τα άδυτα των αδύτων του ναού του πνεύματος και της ψυχής. [?]
Κατ αρχην παραλογον πλην όμως εκ δευτερου ευεξηγητον, το γεγονος ότι ως και τον θεον Ιανόν ετσι και τον θεον Κώλον ή την πρώτην όψιν του λατρεύομεν απευχομενοι την προσεγγισην της ή την δευτέραν, κατευχόμενοι την θείαν θωπειαν της, αναλογως των συνθηκων. Ουδεποτε ταυτοχρόνως και τας δύο οψεις προσκυνουμεν εστω και αν αυτος κοσμει το σωμα προσφιλους Ερωσφόρας . Σπανιως ημπορούμεν να τον συλλογισθούμε και με τας δυο οψεις του ταυτοχρόνως, και οποιος το κατορθωσεν υπεστη εκρηξιν σηματοδοτουσαν την την πληρη καταργησιν του Μανιχαιστικού πρωτύπου του.
Ιδου λεγω εγω και η πρόκλησις .Η αποκαθήλωσις του Ιανού. Η καταρριψις της χαλκίνου προτομης του
εντος της καμίνου των υπερφυών δυνατοτήτων της αισθαντικης συλλογιστικης των ανυπαρκτων εισετι μελλοντικων βιωματων μας και η τηξις ενός νεου ειδώλου του θεού, απεικονιζοντος Εν προσωπον και μονον, διφυές μεν εν τω βαθει αλλα μοναδικον κατά την οψιν.
Οσοι πιστοι της προτεινομενης θρησκειας, άρξασθαι θεραπευειν θεόν Κώλον τον Μονογενην.
Γουφας ο ομολογητής.
Οι επιστημονες μπορουν να εξηγησουν το μυστηριο πολύ καλυτερα. Εγω θα πω μονον απλά πράγματα γνωστα σε ολους μας.
Κατεμέ προσομοιαζει με τον Ιανό. Εχει και αυτος δύο οψεις. Η μια οψις του είναι σκατώδης, απορριματοφόρος, αποτροπιαστική, δύσοσμοςς, απεχθαντικη, αποτρεπτική,απωθητική, και παρταυτα απολυτως απαραίτητος εις τας καλλονάς, τουλάχιστον οσον και το στόμα των. Η αλλη οψις, θελκτική, θεοφόρος, αντικατασταλτική, εμπνευσιογόνος, τρυφηλή, ηδονωδης, εύχαρις, πλασματική, κρουστάλλινη και απ ευθειας Πύλη εις τα άδυτα των αδύτων του ναού του πνεύματος και της ψυχής. [?]
Κατ αρχην παραλογον πλην όμως εκ δευτερου ευεξηγητον, το γεγονος ότι ως και τον θεον Ιανόν ετσι και τον θεον Κώλον ή την πρώτην όψιν του λατρεύομεν απευχομενοι την προσεγγισην της ή την δευτέραν, κατευχόμενοι την θείαν θωπειαν της, αναλογως των συνθηκων. Ουδεποτε ταυτοχρόνως και τας δύο οψεις προσκυνουμεν εστω και αν αυτος κοσμει το σωμα προσφιλους Ερωσφόρας . Σπανιως ημπορούμεν να τον συλλογισθούμε και με τας δυο οψεις του ταυτοχρόνως, και οποιος το κατορθωσεν υπεστη εκρηξιν σηματοδοτουσαν την την πληρη καταργησιν του Μανιχαιστικού πρωτύπου του.
Ιδου λεγω εγω και η πρόκλησις .Η αποκαθήλωσις του Ιανού. Η καταρριψις της χαλκίνου προτομης του
εντος της καμίνου των υπερφυών δυνατοτήτων της αισθαντικης συλλογιστικης των ανυπαρκτων εισετι μελλοντικων βιωματων μας και η τηξις ενός νεου ειδώλου του θεού, απεικονιζοντος Εν προσωπον και μονον, διφυές μεν εν τω βαθει αλλα μοναδικον κατά την οψιν.
Οσοι πιστοι της προτεινομενης θρησκειας, άρξασθαι θεραπευειν θεόν Κώλον τον Μονογενην.
Γουφας ο ομολογητής.
Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2009
Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2009
Καλή Χρονιά !
.
Βγήκα πριν απο ενα λεπτο στο μπαλκόνι να κάνω τσιγάρο και απέναντί μου ήρθε κι έκατσε ένας σπούργιτας. Φρου-φρου κούναγε την ουρά του, τσίμ-τσίμ τσούρναγε τον μύτο του, φρρρρτ-φρρρρτ κουτσοπηδούσε πέρα δωθε.
- Καλή Χρονιά κύριε σπούργιτα, του λέω.
- Καλοσύνη σου, μου απαντάει, αλλά εμείς αυτη την ευχή δεν την καταλαβαίνουμε.
- Τι θες να πεις? του απάντησα.
- Εμείς, μου λέει, κάθε πρωί λέμε το ''Καλη Mέρα'' και αυτό μας φτάνει.
.επειδή ήταν πρωτοχρονιά και επειδή
όλοι οι άνθρωποι είχαν κάπου να πάνε έψαξα
και βρήκα ένα μπάρ αδειανό
μονάχα με τον μπάρμαν κι ένα ναυτικό
μεθυσμένο
σκατά
ψέματα λέω
ήταν πρωτοχρονιά επειδή και
δεν είχα να πάω που
και μπήκα στο πρώτο μπάρ επειδή
περίμενα να το βρώ γεμάτο και
το βρήκα παντέρημο επειδή ήταν στο λιμάνι
επειδή
μόνο ο μπάρμαν βρίσκονταν μέσα ένας
επειδή ναυτικός σουρωμένος γουστάρει
να καπνίζει πούρο και γιαυτό
μαζεύω κάθε Κυριακή μετά τη βόλτα
γόπες κάτω από τραπέζια ζαχαροπλαστείων και
τις καπνίζω τώρα ξεφυσώντας
καπνό απάνω του διότι
όταν δεν γνωρίζουμε την ημερομηνία
εισερχόμενοι στο μπάρ διαπράττουμε
εγκλήματα κατά της τιμής
της ιδιοκτησίας
της ζωής
ιδίως δε της κάβλας
ξεγελάμε
μικρές ανήλικες πουτάνες αυθωρεί
και παίζοντας με πεντοχίλιαρα
βυσματωμένα σε μπουκάλια τζίν
σφραγίζουμε
τα φύλλα της νύχτας με τα σάλια μας και
ταξινομούμε τα σκατά στα ράφια
της βιβλιοθήκης σαν
αποβάθρες μεσα στον καιρο .
. .
.
Βγήκα πριν απο ενα λεπτο στο μπαλκόνι να κάνω τσιγάρο και απέναντί μου ήρθε κι έκατσε ένας σπούργιτας. Φρου-φρου κούναγε την ουρά του, τσίμ-τσίμ τσούρναγε τον μύτο του, φρρρρτ-φρρρρτ κουτσοπηδούσε πέρα δωθε.
- Καλή Χρονιά κύριε σπούργιτα, του λέω.
- Καλοσύνη σου, μου απαντάει, αλλά εμείς αυτη την ευχή δεν την καταλαβαίνουμε.
- Τι θες να πεις? του απάντησα.
- Εμείς, μου λέει, κάθε πρωί λέμε το ''Καλη Mέρα'' και αυτό μας φτάνει.
.επειδή ήταν πρωτοχρονιά και επειδή
όλοι οι άνθρωποι είχαν κάπου να πάνε έψαξα
και βρήκα ένα μπάρ αδειανό
μονάχα με τον μπάρμαν κι ένα ναυτικό
μεθυσμένο
σκατά
ψέματα λέω
ήταν πρωτοχρονιά επειδή και
δεν είχα να πάω που
και μπήκα στο πρώτο μπάρ επειδή
περίμενα να το βρώ γεμάτο και
το βρήκα παντέρημο επειδή ήταν στο λιμάνι
επειδή
μόνο ο μπάρμαν βρίσκονταν μέσα ένας
επειδή ναυτικός σουρωμένος γουστάρει
να καπνίζει πούρο και γιαυτό
μαζεύω κάθε Κυριακή μετά τη βόλτα
γόπες κάτω από τραπέζια ζαχαροπλαστείων και
τις καπνίζω τώρα ξεφυσώντας
καπνό απάνω του διότι
όταν δεν γνωρίζουμε την ημερομηνία
εισερχόμενοι στο μπάρ διαπράττουμε
εγκλήματα κατά της τιμής
της ιδιοκτησίας
της ζωής
ιδίως δε της κάβλας
ξεγελάμε
μικρές ανήλικες πουτάνες αυθωρεί
και παίζοντας με πεντοχίλιαρα
βυσματωμένα σε μπουκάλια τζίν
σφραγίζουμε
τα φύλλα της νύχτας με τα σάλια μας και
ταξινομούμε τα σκατά στα ράφια
της βιβλιοθήκης σαν
αποβάθρες μεσα στον καιρο .
. .
.
Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009
Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2009
Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009
Μαίρη Χριστούγεννα φιλίτσες και φιλάρες!!!
..........Κόλιαντα !..............
Κόλιαντα μπάμπου μ κόλιαντα κι μένα ν’ κολιαντίνα.
Κι μένα την τρανήτερη κι τώρα κι από χρόνου.
Να ζήσεις χρόνους ικατό κι να τους απιράσεις.
Ν΄ασπρίσεις σαν τουν Έλυμπο σαν τ’ άσπρου περιστέρι.
Δυο περιστέρια μάλουναν κι πάλι αγαπιούνταν.
Ψηλά, ψηλά σηκώνονταν στουν ουρανό φιλιούνταν.
Κι σαν δεν έχεις κόλιαντα, δος μας ένα σιτζιούκι,
Νάνι καλό, νάνι χουντρό, νάνι ζαχαρουμένο.
Κι σαν δεν έχεις κι σιτζιούκι, δος μας ένα κορίτσι.
Κι τι του θέλεις γάιδαρε του ξένου του κορίτσι;
Να μ’ ρίχνει νιρό να νίβουμι, να μ’ στρώναι να πλαγιάζω.
Να το φιλώ να του τσιμπώ να μι ζισταίνει του βράδυ.
XΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΝΤΕΡΛΙΚΙΑ!
.
..........Κόλιαντα !..............
Κόλιαντα μπάμπου μ κόλιαντα κι μένα ν’ κολιαντίνα.
Κι μένα την τρανήτερη κι τώρα κι από χρόνου.
Να ζήσεις χρόνους ικατό κι να τους απιράσεις.
Ν΄ασπρίσεις σαν τουν Έλυμπο σαν τ’ άσπρου περιστέρι.
Δυο περιστέρια μάλουναν κι πάλι αγαπιούνταν.
Ψηλά, ψηλά σηκώνονταν στουν ουρανό φιλιούνταν.
Κι σαν δεν έχεις κόλιαντα, δος μας ένα σιτζιούκι,
Νάνι καλό, νάνι χουντρό, νάνι ζαχαρουμένο.
Κι σαν δεν έχεις κι σιτζιούκι, δος μας ένα κορίτσι.
Κι τι του θέλεις γάιδαρε του ξένου του κορίτσι;
Να μ’ ρίχνει νιρό να νίβουμι, να μ’ στρώναι να πλαγιάζω.
Να το φιλώ να του τσιμπώ να μι ζισταίνει του βράδυ.
XΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΝΤΕΡΛΙΚΙΑ!
.
Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009
Judas Priest
Cat Scratch Fever
-3:14
Ted Nugent
.
Λέω να κατσω να γραψω καμια σαχλαμαρα, μαλακιες δηλαδη, ετσι για να περάσει η ωρα, δουλεια δεν εχω αυτην τη στιγμή διότι, και δευτερον εξω ο ηλιος λάμπει, για τα χριστούγεννα μας καλεσαν οι γειτονες το μεσμέρι για φαί και ετσι δε θα χρειαστει ουτε γαλοπουλα ουτε χοιρινο πρασοσέλινο και για δωρο θα τους πάω τρια μαρουλια και δυό λαχανα απ τον μπαχτσε μου, αρα όλα καλά.
Τωρα γιατι θελω να γράψω σαχλαμάρες, ε, να σου πω. Βαρέθηκα να προσπαθώ να τρίβω τη γκλάβα μου να κατεβάσει τα σπουδαία. Σπουδαία ειναι τα σημαντικά και τα σημαντικά σχετίζονται μονο με την τροφή του σώματος και του πνευματος αλλά εκτος απο αυτα τα δυο υπάρχουν και ενα σορό άλλα φερειπείν .... φερειεπίν.... φτουγαμώτο, κόλλησα, οτι και να σκεφτώ σε αυτά τα δύο ανάγεται και καταλήγει... άει στα κομμάτια, για να πω κάτι στην τύχη...Καλαπόδι! Μάλιστα! καλαπόδι λένε την ξύλινη φόρμα- ομοίωμα του άκρου ποδός πάνω στο οποίο φτιάχναν τα υποδήματα οι τσαγκάρηδες. Λοιπόν θα μιλήσω για καλαπόδια!
Πάω λοιπόν μία μικρή βολτίτσα να ρωτήσω δυο-τρεις γνωστους να μου πουν τι γνώμη εχουν για τα καλαπόδια και ξαναρχομαι.Βεβαια παίζει Ντεφ Λέππαρντ στο Τζανκο και θα το χασω, αλλα δεν γαμείς, το λέππαρντ προερχεται απο ελληνική λέξη, το περίφημο Λεόπαρδος, που το προσκ'υνησε και ο Βισκόντι -ή λανθάνω?- και το ντέφ εχει το μέγα φι απ το κουφός -και οχι απο το ντέφι, αγράμματοι- οπότε δε γαμείς, παω και ξαναρχομαι και με την ευκαιρία θα ανεβασω και μια μπύρα... μονοι πού πήγε μία η ώρα και θα πρέπει να την κάνω. Οπως και να εχει, ή το απόγεμα ή σε λίγο την αναρτηση θα την συνεχίσω, μου φαίνεται θα βγει η μεγαλύτερη. ε βέβαια, άμα γραφεις μαλακίες, δεν τρέχει λόγος να τελειώσεις, οτι κι αν γράφεις στέκεται, χα χα, το μεγαλύτερο ποστ θα γραψω εδω κουφάλες, πάω για γκίννες μονο πού η μπύρα που θα βρω θα ειναι χάινεκεν! Και ωσιτό τα ξαναλέμε!
-3:14
Ted Nugent
.
Λέω να κατσω να γραψω καμια σαχλαμαρα, μαλακιες δηλαδη, ετσι για να περάσει η ωρα, δουλεια δεν εχω αυτην τη στιγμή διότι, και δευτερον εξω ο ηλιος λάμπει, για τα χριστούγεννα μας καλεσαν οι γειτονες το μεσμέρι για φαί και ετσι δε θα χρειαστει ουτε γαλοπουλα ουτε χοιρινο πρασοσέλινο και για δωρο θα τους πάω τρια μαρουλια και δυό λαχανα απ τον μπαχτσε μου, αρα όλα καλά.
Τωρα γιατι θελω να γράψω σαχλαμάρες, ε, να σου πω. Βαρέθηκα να προσπαθώ να τρίβω τη γκλάβα μου να κατεβάσει τα σπουδαία. Σπουδαία ειναι τα σημαντικά και τα σημαντικά σχετίζονται μονο με την τροφή του σώματος και του πνευματος αλλά εκτος απο αυτα τα δυο υπάρχουν και ενα σορό άλλα φερειπείν .... φερειεπίν.... φτουγαμώτο, κόλλησα, οτι και να σκεφτώ σε αυτά τα δύο ανάγεται και καταλήγει... άει στα κομμάτια, για να πω κάτι στην τύχη...Καλαπόδι! Μάλιστα! καλαπόδι λένε την ξύλινη φόρμα- ομοίωμα του άκρου ποδός πάνω στο οποίο φτιάχναν τα υποδήματα οι τσαγκάρηδες. Λοιπόν θα μιλήσω για καλαπόδια!
Πάω λοιπόν μία μικρή βολτίτσα να ρωτήσω δυο-τρεις γνωστους να μου πουν τι γνώμη εχουν για τα καλαπόδια και ξαναρχομαι.Βεβαια παίζει Ντεφ Λέππαρντ στο Τζανκο και θα το χασω, αλλα δεν γαμείς, το λέππαρντ προερχεται απο ελληνική λέξη, το περίφημο Λεόπαρδος, που το προσκ'υνησε και ο Βισκόντι -ή λανθάνω?- και το ντέφ εχει το μέγα φι απ το κουφός -και οχι απο το ντέφι, αγράμματοι- οπότε δε γαμείς, παω και ξαναρχομαι και με την ευκαιρία θα ανεβασω και μια μπύρα... μονοι πού πήγε μία η ώρα και θα πρέπει να την κάνω. Οπως και να εχει, ή το απόγεμα ή σε λίγο την αναρτηση θα την συνεχίσω, μου φαίνεται θα βγει η μεγαλύτερη. ε βέβαια, άμα γραφεις μαλακίες, δεν τρέχει λόγος να τελειώσεις, οτι κι αν γράφεις στέκεται, χα χα, το μεγαλύτερο ποστ θα γραψω εδω κουφάλες, πάω για γκίννες μονο πού η μπύρα που θα βρω θα ειναι χάινεκεν! Και ωσιτό τα ξαναλέμε!
Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009
Καθε τελος ειναι και μια αρχή [Ταλλε Υράνδος]
Αγαπητοί φιλοι και φιλες,
Ηταν στραβό το κλίμα, τόφαγε κι ο γάιδαρος....
Να μην τα πολυλογούμε,οπως κανει περικοπες η κυβερνηση και καταργει συμβουλους και τριβούλους ετσι πρεπει και υμεισημείς να κανουμε δραστικες περικοπες στα πάγια εκσοδα μπας και τη γλυτώσουμε εστω αναπνέοντας με το καλάμι οπως ο Χοτσιμίνχ, ..''με καλάμι-με καλάμι-με καλάμι...''
Ειδα χτες το λογαριασμό του ΟΤΕ και θελει 35 εβρά το μήνα μονο για το ιντερνετ και το ασμπιεν δλδ που μπορω να σεβαίνω στο δίκτιο και να μενει και η γραμμη ανοιχτη. 34 επι 12 ισον 408. Μπρίτς!
Επίσης δύο κινητά με συνδεση, τη μικρότερη, 18 εκαστον το μηνα, συνολο 432, οποτε και τα δυο θα γινουν καρτοκινητα και το χερι μακρια απο τα πλήκτρα, μια καρτα ισα για να λειτουργει το καθενα. Ακου 840 εβρα το χρονο για επικοινωνία που δεν ειναι απαραιτητη...
Τέλος -προς το παρόν τελος- το τσιγαρο, 5 επι 365 ισον 1825 [τι εγινε ρε το 1825, εγινε υπουργος ο Κολοκοτρώνης?] συνολο 2665 το χρόνο.
Καταργωντας λοιπον αυτα τα μαραφετια τα οποια μπορουν να καταργηθούν -τωρα ακριβως εξω αρχισε να ριχνει χοντρο χαλάζι και κεραυνους και δεν ξερω τι σόι οιωνός ειναι αυτος, λενε πως οταν επιασε η μανα του Μεγαλεξανδρου, δλδ γονιμοποιηθηκε, χιόνιζε κι εριχνε κεραυνους, πληνομως άλλο το χαλάζι και αλλο το χιόνι- και λεω οτι μπορουν να καταργηθουν αβλαβως, διοτι ουτε στη δουλεια μου χρειαζομαι το διαδίκτιο ουτε με κινητο στο χερι γεννηθηκα και πανω απο μια δυο κλησεις , κλησεις SOS δλδ το χρονο απο αυτο δεν χρειαζονται, ούτε και μεχρι τα εικοσι αισθανομουνα καμια στέρηση που δεν καπίνιζα,
τι εγινε τωρα, εμπερδεφτηκα με τας παρεκβασεις και εχαθη ο ειρμός ο έρμος των συλλογισμών μου, Α! ηθελα να πω οτι ειναι σαν να αυκσανω κατα 2665 εβρα το χρονο το εισοδημα μου, δεν ειναι και λιγα.......
Να δουμε το λοιπον τι νοημε εχει που θα ανεβαζουν τους φορους σε ποτα τσιγαρα και τα παγια και τα φιπιαδεις... μια τρυπα στο νερο θα κανουν.
Διοτ6ι μην πάρω φόρα και καταργησω και τον ενα εσπερέσσο που πινω στον καφενε για εναμισο εβρώ και το ενα τσίπουρον το βραδι πρός ενα εβρω και το δευτερο στο καφενειο του χωριού προς μισο εβρω, δλδ 3 επι 365 ισον μανκες μου 1095 συν τα 2665 ισον 3760 !!!!!!!!!!!
ρε σεις. ετσι εγω στο τελος θα γινω και πλούσιος !
Ωρε μανούλαμ γλκέντιααααααα!!!!!!!!!!!
.
Ηταν στραβό το κλίμα, τόφαγε κι ο γάιδαρος....
Να μην τα πολυλογούμε,οπως κανει περικοπες η κυβερνηση και καταργει συμβουλους και τριβούλους ετσι πρεπει και υμεισημείς να κανουμε δραστικες περικοπες στα πάγια εκσοδα μπας και τη γλυτώσουμε εστω αναπνέοντας με το καλάμι οπως ο Χοτσιμίνχ, ..''με καλάμι-με καλάμι-με καλάμι...''
Ειδα χτες το λογαριασμό του ΟΤΕ και θελει 35 εβρά το μήνα μονο για το ιντερνετ και το ασμπιεν δλδ που μπορω να σεβαίνω στο δίκτιο και να μενει και η γραμμη ανοιχτη. 34 επι 12 ισον 408. Μπρίτς!
Επίσης δύο κινητά με συνδεση, τη μικρότερη, 18 εκαστον το μηνα, συνολο 432, οποτε και τα δυο θα γινουν καρτοκινητα και το χερι μακρια απο τα πλήκτρα, μια καρτα ισα για να λειτουργει το καθενα. Ακου 840 εβρα το χρονο για επικοινωνία που δεν ειναι απαραιτητη...
Τέλος -προς το παρόν τελος- το τσιγαρο, 5 επι 365 ισον 1825 [τι εγινε ρε το 1825, εγινε υπουργος ο Κολοκοτρώνης?] συνολο 2665 το χρόνο.
Καταργωντας λοιπον αυτα τα μαραφετια τα οποια μπορουν να καταργηθούν -τωρα ακριβως εξω αρχισε να ριχνει χοντρο χαλάζι και κεραυνους και δεν ξερω τι σόι οιωνός ειναι αυτος, λενε πως οταν επιασε η μανα του Μεγαλεξανδρου, δλδ γονιμοποιηθηκε, χιόνιζε κι εριχνε κεραυνους, πληνομως άλλο το χαλάζι και αλλο το χιόνι- και λεω οτι μπορουν να καταργηθουν αβλαβως, διοτι ουτε στη δουλεια μου χρειαζομαι το διαδίκτιο ουτε με κινητο στο χερι γεννηθηκα και πανω απο μια δυο κλησεις , κλησεις SOS δλδ το χρονο απο αυτο δεν χρειαζονται, ούτε και μεχρι τα εικοσι αισθανομουνα καμια στέρηση που δεν καπίνιζα,
τι εγινε τωρα, εμπερδεφτηκα με τας παρεκβασεις και εχαθη ο ειρμός ο έρμος των συλλογισμών μου, Α! ηθελα να πω οτι ειναι σαν να αυκσανω κατα 2665 εβρα το χρονο το εισοδημα μου, δεν ειναι και λιγα.......
Να δουμε το λοιπον τι νοημε εχει που θα ανεβαζουν τους φορους σε ποτα τσιγαρα και τα παγια και τα φιπιαδεις... μια τρυπα στο νερο θα κανουν.
Διοτ6ι μην πάρω φόρα και καταργησω και τον ενα εσπερέσσο που πινω στον καφενε για εναμισο εβρώ και το ενα τσίπουρον το βραδι πρός ενα εβρω και το δευτερο στο καφενειο του χωριού προς μισο εβρω, δλδ 3 επι 365 ισον μανκες μου 1095 συν τα 2665 ισον 3760 !!!!!!!!!!!
ρε σεις. ετσι εγω στο τελος θα γινω και πλούσιος !
Ωρε μανούλαμ γλκέντιααααααα!!!!!!!!!!!
.
Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009
.
Ρώτηκσα ένα φιλαράκον μου, που ζεί πολύ μακράν, στας Βενετίας ΄Χωρας, αν εγνωρίζει να με πεί και μένανε πότε η κρίσις θα τελέπσει, και τι να πράξω ωστε να μην κάμνω σουβλιστόν τον σκύλον Ρόμμελ απ την αφαγίαν, και ιδού,σοφή απάντησις και θα την εφαρμώσω.
------Θα κρατήσει χρόνια πολλά και πρέπει να ξανατιμολογήσεις τις οδοντικές εργασίες, να γίνεις ο γιατρός των πτωχών και θυμήσου με, θα είσαι ο μόνος που θα έχει λεφτά σε ακτίνα πολλων χιλιομέτρων. Θα τους λέες" βάλτε τα υλικά και μένα τον μαλάκα, θα μου δίνεται δέκα έως είκοσι ευρώ. Γιά εξαγωγή, πέντε. Αν με αφήνετε να σας λέω και ιστορίες, μόνον τρία.
----- Είδα ένα ντοκιμαντέρ στην ΝΕΤ γιά Θιβετανούς προσκυνητές που περπατούσαν τρία βήματα χτυπώντας κάτι τσόκαρα φορεμένα στα χέργια και μετά έπεφταν στο χώμα και κοπανούσαν το μέτωπο.Κι άντε πάλι. Πήγαν στην Λάσα, 2000 χιλιόμετρα από το σπίτι τους, 186 μέρες περπάτημα. Τέτοιοι είμεσθεν ημείς, βουδολόγοι. Τι θέλουμε ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ευχαριστημένους από τον εαυτό τους, δεν ξέρω.Πάβλο Μέλα ντεν πέτανε. Ζίφ!
.
.
Ρώτηκσα ένα φιλαράκον μου, που ζεί πολύ μακράν, στας Βενετίας ΄Χωρας, αν εγνωρίζει να με πεί και μένανε πότε η κρίσις θα τελέπσει, και τι να πράξω ωστε να μην κάμνω σουβλιστόν τον σκύλον Ρόμμελ απ την αφαγίαν, και ιδού,σοφή απάντησις και θα την εφαρμώσω.
------Θα κρατήσει χρόνια πολλά και πρέπει να ξανατιμολογήσεις τις οδοντικές εργασίες, να γίνεις ο γιατρός των πτωχών και θυμήσου με, θα είσαι ο μόνος που θα έχει λεφτά σε ακτίνα πολλων χιλιομέτρων. Θα τους λέες" βάλτε τα υλικά και μένα τον μαλάκα, θα μου δίνεται δέκα έως είκοσι ευρώ. Γιά εξαγωγή, πέντε. Αν με αφήνετε να σας λέω και ιστορίες, μόνον τρία.
----- Είδα ένα ντοκιμαντέρ στην ΝΕΤ γιά Θιβετανούς προσκυνητές που περπατούσαν τρία βήματα χτυπώντας κάτι τσόκαρα φορεμένα στα χέργια και μετά έπεφταν στο χώμα και κοπανούσαν το μέτωπο.Κι άντε πάλι. Πήγαν στην Λάσα, 2000 χιλιόμετρα από το σπίτι τους, 186 μέρες περπάτημα. Τέτοιοι είμεσθεν ημείς, βουδολόγοι. Τι θέλουμε ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ευχαριστημένους από τον εαυτό τους, δεν ξέρω.Πάβλο Μέλα ντεν πέτανε. Ζίφ!
.
.
Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009
να to be, ή να μήν to be....? ιδου η απορία !
.
Πιστημουνιακός προβληματισμός
.
ήρθε λοιπόν η εποχη που ο γιατρός, διαχωριστηκε σε ατομικό και σε παγκόσμιοποιημενο, δηλαδη η εποχή που η ρετσέτα του επαψε να αποτελει θεσφατο, η εποχη που ο ιητρός και η ιατρική κατηγορείται σαν συμμετοχος και μετοχος κρατικων και παγκοσμιοποιημενοκρτατικών συνομοσιών σε βαρος των υποκείμενων ''πολιτών'' [χα χα,ακου ,,,πολιτών] και απομενει ο Ιπποκράτης να κρατάει μονο τα γκέμια, χωρις τα άλογα, σαν το γνωστο άγαλμα του Ινίοχου.
να to be λοιπον στο μπρατσο η βελόνα με το εμβολιο τσή γρίπππης ή να μην to be?
ιδού η απορία της εποχής μας.
Υ.Σ.
βλέπω απ το παραθυρο τωρα ενα νεαρο ζευγάρι ξενων, μαλλον γερμανοι, να αδειαζει μεσα σε μια μηχανή συμπίεσης για ανακύκλωση σωρό χαρτόκουτα που εχει κουβαλήσει, ε ρε μανούλαμ' τι έχετε να τραβήκσετε, έρημά μουνειάτα.... σιγα και μην τους τα χαρισω τάδεια μπυρομπούκαλα, τα δίνω πισω στον μπακάλη για μία δεκάρα το ένα κιενανάνκη τα κανω και γυαλιά -καρφιά βρίζοντας.
.
Πιστημουνιακός προβληματισμός
.
ήρθε λοιπόν η εποχη που ο γιατρός, διαχωριστηκε σε ατομικό και σε παγκόσμιοποιημενο, δηλαδη η εποχή που η ρετσέτα του επαψε να αποτελει θεσφατο, η εποχη που ο ιητρός και η ιατρική κατηγορείται σαν συμμετοχος και μετοχος κρατικων και παγκοσμιοποιημενοκρτατικών συνομοσιών σε βαρος των υποκείμενων ''πολιτών'' [χα χα,ακου ,,,πολιτών] και απομενει ο Ιπποκράτης να κρατάει μονο τα γκέμια, χωρις τα άλογα, σαν το γνωστο άγαλμα του Ινίοχου.
να to be λοιπον στο μπρατσο η βελόνα με το εμβολιο τσή γρίπππης ή να μην to be?
ιδού η απορία της εποχής μας.
Υ.Σ.
βλέπω απ το παραθυρο τωρα ενα νεαρο ζευγάρι ξενων, μαλλον γερμανοι, να αδειαζει μεσα σε μια μηχανή συμπίεσης για ανακύκλωση σωρό χαρτόκουτα που εχει κουβαλήσει, ε ρε μανούλαμ' τι έχετε να τραβήκσετε, έρημά μουνειάτα.... σιγα και μην τους τα χαρισω τάδεια μπυρομπούκαλα, τα δίνω πισω στον μπακάλη για μία δεκάρα το ένα κιενανάνκη τα κανω και γυαλιά -καρφιά βρίζοντας.
.
Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009
.
.
βαρέθηκα να διαβάζω σαχλαμάρες για τις βιες και τις pornογραφίες.
την ευθύνη για το πως συμπεριφερεται η Μαρία εχει ο αρχηγός και αρχηγός στην Λιθουανία υποτιθεται οτι ειναι η εκαστοτε περιπέτεια.
η κυβερνηση σχηματιζεται απο το πρόβλημα που βγαινει στα πανυγύρια.
οι δυναμικές διαδηλώσεις, oταν τα πραματα παχαίνουν στην κοινωνια, οποιο και αν ειναι αυτο το έρισμα που μασουλάει, ΔΕΝ το ενοχλούν, και γιαυτό θα διατάζει την τσινκολελετα του να κοπαναει, ωστε να αποτρεπει μια υπερ-μαζική τουρτα.
οι ειρηνικές διαδηλώσεις του χαρίζουν την επιφαση της διορατικοτητας, με την προυπόθεση ομως οτι ειναι σχετικά διαστημικες, δεν εχουν δηλαδη καθολικη κατανυξη.
κατα κανονα πισω απο τις υποχρεωσεις υπαρχουν οργανωτικοι οφιδες που ελέγχονται απο τα προσανάματα.
και στο θεό σας, υπαρχει περιπτωση να οργανωθει ποτε μια ειρηνικη δίαιτα απο αυτους τους φορεις με συνθημα να βγουν ολοι, απαντες, απο τους καμπινεδες τους και να κατεβουν στους υπονόμους? ουδέποτε!
επειδή θυμαμαι καλα τη νυχτα του κλαρινέτου, εχω να πω πως ολη η Αθηνα θα εβγαινε στον υπόνομο το πρωί, εαν δεν έριχναν τα ντεπόζιτα.
σταματηστε λοιπον τις σαχλαμαρες .
οι ραβδούχοι υπάρχουν για να εκτελουν εντολες εντολες, δηλαδή βαράτε τους!
.
.
.
βαρέθηκα να διαβάζω σαχλαμάρες για τις βιες και τις pornογραφίες.
την ευθύνη για το πως συμπεριφερεται η Μαρία εχει ο αρχηγός και αρχηγός στην Λιθουανία υποτιθεται οτι ειναι η εκαστοτε περιπέτεια.
η κυβερνηση σχηματιζεται απο το πρόβλημα που βγαινει στα πανυγύρια.
οι δυναμικές διαδηλώσεις, oταν τα πραματα παχαίνουν στην κοινωνια, οποιο και αν ειναι αυτο το έρισμα που μασουλάει, ΔΕΝ το ενοχλούν, και γιαυτό θα διατάζει την τσινκολελετα του να κοπαναει, ωστε να αποτρεπει μια υπερ-μαζική τουρτα.
οι ειρηνικές διαδηλώσεις του χαρίζουν την επιφαση της διορατικοτητας, με την προυπόθεση ομως οτι ειναι σχετικά διαστημικες, δεν εχουν δηλαδη καθολικη κατανυξη.
κατα κανονα πισω απο τις υποχρεωσεις υπαρχουν οργανωτικοι οφιδες που ελέγχονται απο τα προσανάματα.
και στο θεό σας, υπαρχει περιπτωση να οργανωθει ποτε μια ειρηνικη δίαιτα απο αυτους τους φορεις με συνθημα να βγουν ολοι, απαντες, απο τους καμπινεδες τους και να κατεβουν στους υπονόμους? ουδέποτε!
επειδή θυμαμαι καλα τη νυχτα του κλαρινέτου, εχω να πω πως ολη η Αθηνα θα εβγαινε στον υπόνομο το πρωί, εαν δεν έριχναν τα ντεπόζιτα.
σταματηστε λοιπον τις σαχλαμαρες .
οι ραβδούχοι υπάρχουν για να εκτελουν εντολες εντολες, δηλαδή βαράτε τους!
.
.
Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009
Τα δεκεμβριανά του '44 και τα δεκεμβριανά του '08
.
-Νοείται επανάσταση ενάντια στη δημοκρατία?
-Ναι, εφόσον αυτή αγωνιζεται για μια δημοκρατία πιο προωθημενη απο την ισχύουσα.
-Συνεπως η δημοκρατία που δεν αναγνωρίζει το δικαιωμα της επανάστασης εναντιον της, πρόκειται για πολίτευμα αντιδημοκρατικό.
-Σαφώς, μένει στην επανασταση να αποδείξει οτι δεν προκειται για ''χούντα''.
-Μα εφόσον μονον εκ των υστέρων θα αποδειχτεί αυτό, μια συνείδηση δημοκρατική με ποιό μέρος θα ταχθεί?
- Επανάσταση διαρκείας. Οχι διαρκής, αλλά διαρκείας. Αυτή ειναι η πεμπτουσία μιας δημοκρατικής συνείδησης.
- Και πως αυτη η θεώρηση μπορεί να ανιχνευτεί στην τρέχουσα πραγματικότητα?
- Ειναι απλό αλλά δολίως συσκοτισμένο. Οσο υπάρχει ισχυρή αντιπαράθεση αυτό ισχύει.
- Και η Ειρήνη?
- Μονον έτσι μπορεί να εξασφαλιστεί.Αν έπεσαν κορμιά στα δεκεμβριανά του '44 είναι επειδή έπρεπε να πέσουν, αν κάηκαν τα μαγαζιά στα δεκεμβριανά του '08 ειναι επειδή έπρεπε να καούν. Όλοι οι πόλεμοι, στα πλάτη και τα μήκη, ένας Εμφύλιος είναι.
.
.
.
-Νοείται επανάσταση ενάντια στη δημοκρατία?
-Ναι, εφόσον αυτή αγωνιζεται για μια δημοκρατία πιο προωθημενη απο την ισχύουσα.
-Συνεπως η δημοκρατία που δεν αναγνωρίζει το δικαιωμα της επανάστασης εναντιον της, πρόκειται για πολίτευμα αντιδημοκρατικό.
-Σαφώς, μένει στην επανασταση να αποδείξει οτι δεν προκειται για ''χούντα''.
-Μα εφόσον μονον εκ των υστέρων θα αποδειχτεί αυτό, μια συνείδηση δημοκρατική με ποιό μέρος θα ταχθεί?
- Επανάσταση διαρκείας. Οχι διαρκής, αλλά διαρκείας. Αυτή ειναι η πεμπτουσία μιας δημοκρατικής συνείδησης.
- Και πως αυτη η θεώρηση μπορεί να ανιχνευτεί στην τρέχουσα πραγματικότητα?
- Ειναι απλό αλλά δολίως συσκοτισμένο. Οσο υπάρχει ισχυρή αντιπαράθεση αυτό ισχύει.
- Και η Ειρήνη?
- Μονον έτσι μπορεί να εξασφαλιστεί.Αν έπεσαν κορμιά στα δεκεμβριανά του '44 είναι επειδή έπρεπε να πέσουν, αν κάηκαν τα μαγαζιά στα δεκεμβριανά του '08 ειναι επειδή έπρεπε να καούν. Όλοι οι πόλεμοι, στα πλάτη και τα μήκη, ένας Εμφύλιος είναι.
.
.
.
Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009
Σπουδαίον Περιπολιτικόν Γούφαρθρον!
,.
Με το κεφάλι μου πσηλά και με τα πόδια κάτω.
,οχι πως μας ενδιναμφέρει βέβαια, αλλά μιάς κι έρχονται χριστούγεννα, η κρίση στη ΝΔ προερχεται απο την συνΟλική παράκρουση της δεξιάς η οποία πνέει τα ολίσθια πλέον. βεβαια η αριστερά εκσέπνευσε προ πολλού, ώρα να τα τινάκσει και αυτη, και βεβαια τα κομματα καταντησαν σφραγίδες, λογικό, εφόσον οι πολίτες εκαταντησαν απλοί αφιμοί, οπότε μαυρα τα μαντολάτα για την ΜΕ.ΠΑ.ΕΠ ήγουν για την Μελλοντικήν Πανκόσμιον Επαναστασιν.
και ποία σας περικαλώ η ασθενια της δεξιας? χμ.. βήξε κιανάσανε! ανάσανε και βήκσε! ...μα δεν κατάφερε ποτέ να γλυτωσει απο το σύνδρομο του νικητή στον εμφύλιο. Δατσώλλ.
ετσι ο μεν Επίδοξος Σαμαρας τωρα, και η Επιδοκσία Μητσοντόρα, με το ένα ποδάρι μένουν βουλιαγμένοι στο τελμα αυτης της ασθένειας, και με το άλλο προσπαθούν να πατησουν τα νέα εδάφη, αλλά χα-χα-χα-χα-χα-χα! του ενός βαλτωμενο μένει το δεξί ποδάρι και της δε άλλης το αριστερό.
.
.
Με το κεφάλι μου πσηλά και με τα πόδια κάτω.
,οχι πως μας ενδιναμφέρει βέβαια, αλλά μιάς κι έρχονται χριστούγεννα, η κρίση στη ΝΔ προερχεται απο την συνΟλική παράκρουση της δεξιάς η οποία πνέει τα ολίσθια πλέον. βεβαια η αριστερά εκσέπνευσε προ πολλού, ώρα να τα τινάκσει και αυτη, και βεβαια τα κομματα καταντησαν σφραγίδες, λογικό, εφόσον οι πολίτες εκαταντησαν απλοί αφιμοί, οπότε μαυρα τα μαντολάτα για την ΜΕ.ΠΑ.ΕΠ ήγουν για την Μελλοντικήν Πανκόσμιον Επαναστασιν.
και ποία σας περικαλώ η ασθενια της δεξιας? χμ.. βήξε κιανάσανε! ανάσανε και βήκσε! ...μα δεν κατάφερε ποτέ να γλυτωσει απο το σύνδρομο του νικητή στον εμφύλιο. Δατσώλλ.
ετσι ο μεν Επίδοξος Σαμαρας τωρα, και η Επιδοκσία Μητσοντόρα, με το ένα ποδάρι μένουν βουλιαγμένοι στο τελμα αυτης της ασθένειας, και με το άλλο προσπαθούν να πατησουν τα νέα εδάφη, αλλά χα-χα-χα-χα-χα-χα! του ενός βαλτωμενο μένει το δεξί ποδάρι και της δε άλλης το αριστερό.
.
.
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009
μέκθεσις ιδεων
.
η σημερινη πορεια διαμαρτυρίας των τραβεστι και ο προισφατος ελληνοτουρκικος γαμος του Αλέκσανδρου
αγαπητές φίλες και φίλοι ακροατές,
η ωρα ειναι τρεις παρα κρέμεται και ο καιρός ειναι ικανος.
σημερα θα ομολογήσω το μέγα αμάρτημα της χειρός μου.
φυγαμε.
λοιπον που λέτε, κατ αρχήν δεν προκειται να κανω εμβόλιο για την γουρουνογρίπη. τα γουρουνια τα συμπαθφω διοτι. εκσαλλου να εβγαινε εμβολιο για το εητζ και τη μαλαφραντζα, μαλιστα... να τρεξω να το κάνω...
καθ οτι υπάρχει μεγιστοτρισμεγίστη διαφορά ανάμεσα στον φόνο και τη μαλακία. άλλο είναι να σκοτωνεις εναν άνθρωπο και αλλο να μαλακιζεσαι μια ζωη.
δικαιωμά σου να τη χαραμιζεις τη ζωη σου, δεν εχεις ομως δικαιωμα -και τα βλέπω- να πυροβολείς καποιον στο δοξαπατρι, ουτε να τον μαχαιρώνεις στην καρδιά, ούτε να τον δηλητιριάζεις καθε μερα μια σταγονα περισσοτερο μεχρι που να μην το αντεξει -χούλι μπούλι- και να στραματήσει η καρδιά του -χούλι μπούλι - να παγώσει το βλέμα του -χούλι μπούλι χουλι μπούλι - να κοκκαλώσει, να τεζάρει, και να μην τον ξαναδει κανεις.-χουλι μπούλι, χουλι μπούλι, χουλι μπουλι-.
βοηθήστε με λοιπόν να τους αναστήσω όλους αυτούς που εφόνευσα.
και θα σας βοηθήσω και εγω να κανετε το ιδιο, όλους οσους πεθάνατε να τους ξαναφιλήσετε σύντομα.
http://www.youtube.com/watch?v=MHF558u6Q_8.
.
η σημερινη πορεια διαμαρτυρίας των τραβεστι και ο προισφατος ελληνοτουρκικος γαμος του Αλέκσανδρου
αγαπητές φίλες και φίλοι ακροατές,
η ωρα ειναι τρεις παρα κρέμεται και ο καιρός ειναι ικανος.
σημερα θα ομολογήσω το μέγα αμάρτημα της χειρός μου.
φυγαμε.
λοιπον που λέτε, κατ αρχήν δεν προκειται να κανω εμβόλιο για την γουρουνογρίπη. τα γουρουνια τα συμπαθφω διοτι. εκσαλλου να εβγαινε εμβολιο για το εητζ και τη μαλαφραντζα, μαλιστα... να τρεξω να το κάνω...
καθ οτι υπάρχει μεγιστοτρισμεγίστη διαφορά ανάμεσα στον φόνο και τη μαλακία. άλλο είναι να σκοτωνεις εναν άνθρωπο και αλλο να μαλακιζεσαι μια ζωη.
δικαιωμά σου να τη χαραμιζεις τη ζωη σου, δεν εχεις ομως δικαιωμα -και τα βλέπω- να πυροβολείς καποιον στο δοξαπατρι, ουτε να τον μαχαιρώνεις στην καρδιά, ούτε να τον δηλητιριάζεις καθε μερα μια σταγονα περισσοτερο μεχρι που να μην το αντεξει -χούλι μπούλι- και να στραματήσει η καρδιά του -χούλι μπούλι - να παγώσει το βλέμα του -χούλι μπούλι χουλι μπούλι - να κοκκαλώσει, να τεζάρει, και να μην τον ξαναδει κανεις.-χουλι μπούλι, χουλι μπούλι, χουλι μπουλι-.
βοηθήστε με λοιπόν να τους αναστήσω όλους αυτούς που εφόνευσα.
και θα σας βοηθήσω και εγω να κανετε το ιδιο, όλους οσους πεθάνατε να τους ξαναφιλήσετε σύντομα.
http://www.youtube.com/watch?v=MHF558u6Q_8.
.
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2009
Πολυτεχνείο, 36 χρόνια μετά.
.
.
.
Θέλω να πω ότι ο Άνθρωπος καλό είναι να ζει σε μία Πολιτεία χτισμένη από τα πιστεύω του.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Θέλω να πω ότι ο Άνθρωπος καλό είναι να ζει σε μία Πολιτεία χτισμένη από τα πιστεύω του.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
.
.
.
Το τραγούδι του Γουφαγουάθα
I walked alone στην ερημη ΔΕΘ μπροστα στο Pallais des Spors.
Suddenly, I heard the plaintive cry of a young Μούσχουρη girl:
La la la, la la la la la la la la, la la la la la la la la, la la la lala la la la..
.
Ξύπνα αγάπη μου
You better come home,
Η ώρα πέρασε ταστερια σβύσανε
Stop alla your a-drinkin'
Πρέπει να φύγεις
Τα δυό τριαντάφυλλα
που ήταν πλάϊ μας κι αυτά μαράθηκαν
You better come home,
πρέπει να φύγεις
Μια ηλιαχτίδα σου χαϊδεύει τα μαλλιά
Well if you're gonna keep on messin'
πρέπει να φύγεις θα μας βρούνε αγκαλιά
Don't bring your business back a-here
Ξύπνα αγάπη μου
why dontcha come home?
η νύχτα τέλειωσε τ' αστέρια χάθηκαν
how come ya leave me all alone?
πρέπει να φύγεις
Πρέπει να φύγεις
La-la-la's……..
πρέπει να φύγεις
La-la-la's……..
I walked alone στην ερημη ΔΕΘ μπροστα στο Pallais des Spors.
Suddenly, I heard the plaintive cry of a young Μούσχουρη girl:
La la la, la la la la la la la la, la la la la la la la la, la la la lala la la la..
.
Ξύπνα αγάπη μου
You better come home,
Η ώρα πέρασε ταστερια σβύσανε
Stop alla your a-drinkin'
Πρέπει να φύγεις
Τα δυό τριαντάφυλλα
που ήταν πλάϊ μας κι αυτά μαράθηκαν
You better come home,
πρέπει να φύγεις
Μια ηλιαχτίδα σου χαϊδεύει τα μαλλιά
Well if you're gonna keep on messin'
πρέπει να φύγεις θα μας βρούνε αγκαλιά
Don't bring your business back a-here
Ξύπνα αγάπη μου
why dontcha come home?
η νύχτα τέλειωσε τ' αστέρια χάθηκαν
how come ya leave me all alone?
πρέπει να φύγεις
Πρέπει να φύγεις
La-la-la's……..
πρέπει να φύγεις
La-la-la's……..
.
.
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009
ο προφανές και το αφανές
.
πίσω απο το λόφο
υπάρχει ενα ποταμι
μέσα στο ποτάμι
υπάρχει ένα ψάρι
πάνω απο το ψαρι
υπάρχει ενα σύννεφο
προχτες εγινε φαρσα για βόμπα και εκκενώθηκε το Εξφάκτορ, χτες εγινε το ιδιο και στον Γιουριγκέλερ. φαντάσου λέει, να γίνεται αυτό συνέχεια ... και κάπια φορά να σκάσει και καμία! το μαγαζί θα πρεπει να βρει να αλλάξει πρόγραμα, και οι εκπομπες αυτές φερνουν χοντρη κονόμα σε ολες τις αγορες, επιβαλουν γραμμή και ψυχολογία.
είναι λοιπόν τόσο μεγάλα βλακόμετρα οι εγχώριοι Τουμπα Μάρως και Τρομποκράτες? όχι βέβαια...
άρα?
.
.
πίσω απο το λόφο
υπάρχει ενα ποταμι
μέσα στο ποτάμι
υπάρχει ένα ψάρι
πάνω απο το ψαρι
υπάρχει ενα σύννεφο
προχτες εγινε φαρσα για βόμπα και εκκενώθηκε το Εξφάκτορ, χτες εγινε το ιδιο και στον Γιουριγκέλερ. φαντάσου λέει, να γίνεται αυτό συνέχεια ... και κάπια φορά να σκάσει και καμία! το μαγαζί θα πρεπει να βρει να αλλάξει πρόγραμα, και οι εκπομπες αυτές φερνουν χοντρη κονόμα σε ολες τις αγορες, επιβαλουν γραμμή και ψυχολογία.
είναι λοιπόν τόσο μεγάλα βλακόμετρα οι εγχώριοι Τουμπα Μάρως και Τρομποκράτες? όχι βέβαια...
άρα?
.
.
Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009
η φυλλάδα του Μεγαλέκσαντρου και η επέτειος της 28 Οχτώβρη.
η γιαγιά του Γουφός, γεννημένη επι βαθειας τουρκοκρατιας στην Μακεδονία και απολύτως αγράμματη, τον Μεγαλέξανδρο τον ήξερε και τον παραήξερε.ενας φίλος εδω που ζω τωρα, πάνω απο σαράντα, εγγράματος και μονιμος δημοσιος υπάλληλος, χτες που τον ρωτησα -ήρθε η κουβεντα- τι γιορταζουμε στις 28 του Οκτώβρη μου απάντησε ''που νικήσαμε τους Τούρκους'' και ΔΕΝ εκανε πλάκα. βέβαια για τον Μεγαλέκσαντρο ήξερε καλά.
το συμπέρασμα μου ειναι οχι οτι οι νεοι ειναι αστοιχείωτοι -οπως λεν καθε τοσο οι τηλερεπορτερ που το βρηκαν ευκολο θεμα και ρωταν καθε τοσο στο δρομο τι εγινε τοτε και τι γιορταζουμε σαν τοτε, εδω δεν τοξερε ο Νικήτας που ειναι πενηνταρης, - αλλα ότι γεγονοτα που δεν καταφεραν να ριζώσουν στη μνημη και συνειδηση του λαού ή του πολίτη [διαλέχτε, διαλέχτε..] ειναι ανόητο να τα γιορταζουμε πανυ-γυρικά κτλ κτλ
βεβαια η θυγατερα μου μου εχει αναφερει οτι τρεις Πέρσες ή Ιρανοί [ξαναδιαλλέχτε...] συμφοιτητές της μονο που δεν την βρίσαν για τον Μεγαλεξαντρό της που ισοπέδωσε και εξαφάνισε τον αρχαιο πολιτισμό τους. αλλά τι να τους κανουμε... ας κράταγαν τον Ρεζά Παχλεβί που ήθελε να τον αναστήσει, στο θρόνο, αντι για τους Αγατολλάχηδες...
Μπρε Π.Θ.69 τι έπαθα.. τωρα που εμαθα να τραβάω βίντεα και επαικσα τον Μεγαλεκσαντρωφ δεν μου τα ανεβάζει στο μπλόκι,, α ρε αμα τα καταφέρω θα γελάσει και το παρδαλο κατσίκι... παρεπιπτωντως ειδα ενα παρδαλο αγριοκλάτσικο φετος, στο βουνό...Αει, τα κσαναλέμε.-
.
.
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009
πάμε βόλτα στη Ροδόπη
εδώ για να περνα η ωρα...
... και γενικώς περσότερα εδώ...
.
Κατά την ελληνική μυθολογία, η Ροδόπη ήταν βασίλισσα της Θράκης, αδελφή και σύζυγος του Αίμου. Το ζευγάρι είχε την αλαζονεία να συγκρίνει τους εαυτούς τους με τον Δία και την Ήρα. Έτσι, οι θεοί τους τιμώρησαν μεταμορφώνοντάς τους σε βουνά τα οποία φέρουν τα ονόματά τους: Οροσειρά του Αίμου και Ροδόπη αντίστοιχα.
Προς
Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια
Τον πρωθυπουργό της Ελλάδος Κωνσταντίνο Καραμανλή
Τον πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Δημήτριο Σιούφα
Τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεώργιο Παπανδρέου
Την γενική γραμματέα του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα
Τον πρόεδρο της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ Αλέκο Αλαβάνο
Τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ Γεώργιο Καρατζαφέρη
Αξιότιμους βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου
Ο σύλλογός μας. «Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ν. Ξάνθης», ιδρύθηκε το έτος 2007 με σκοπό την διάσωση και διάδοση της γλώσσας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Δυστυχώς αμέσως μετά την δημοσίευση του καταστατικού, τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου γίναμε αποδέκτες απειλών, ύβρεων και συκοφαντιών επειδή τολμήσαμε να πούμε δημόσια πως είμαστε Πομάκοι. Στις 26.01.2009 ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Τσετίν Μάνταζη ως πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης, απέστειλε συλλυπητήρια επιστολή με αφορμή τον θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν, πρώην πρόξενου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, στην οποία μεταξύ άλλων ο ως άνω βουλευτής αναφέρει ότι ο θανών «Βρισκόταν κοντά στην τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης στη μαύρη και πιο δύσκολη μέρα, την 29η Ιανουαρίου 1990, με τους βανδαλισμούς και τις αγριότητες που δεχτήκαμε από τους Έλληνες συμπατριώτες μας με την προτροπή και των διοικούντων μας». Σε άλλο σημείο των «συλλυπητηρίων» του αναφέρει: «Η τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης που αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι του μεγάλου τουρκικού έθνους» βίωσε μεγάλη θλίψη με τον ξαφνικό θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν.
Με αφορμή λοιπό αυτή την δήθεν «συλλυπητήρια επιστολή» η οποία όμως είναι εντελώς προφανές ότι έχει άλλες στοχεύσεις, θέλουμε να δηλώσουμε με τον πλέον επίσημο τρόπο πως αρνούμαστε και αντιδρούμε στην ισοπεδωτική προπαγάνδα όλων όσων προσπαθούν να ετεροπροσδιορίσουν αυθαίρετα και για τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα, εμάς τους Πομάκους αλλά και το σύνολο των μουσουλμάνων της Θράκης ως «Τούρκους» και να καθιερώσουν την ψευδή εικόνα της μιας, ενιαίας και μάλιστα τουρκικής μειονότητας.
Σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης και την Συνθήκη Ανταλλαγής των πληθυσμών, οι πληθυσμοί της Δυτικής Θράκης που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή χαρακτηρίστηκαν «μουσουλμάνοι». Αντίθετα, οι πληθυσμοί της Κωνσταντινούπολης που εξαιρέθηκαν, χαρακτηρίστηκαν «Έλληνες ορθόδοξοι». Η διαφορά είναι σαφής καθώς στην πρώτη περίπτωση το κριτήριο είναι θρησκευτικό, ενώ στην δεύτερη εθνικό. Η ορολογία αυτή χρησιμοποιήθηκε κατόπιν επιμονής της Τουρκίας και έγινε αποδεκτή από την Ελλάδα ακριβώς γιατί στην ελληνική Θράκη οι πληθυσμοί που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή είχαν ως μόνο κοινό στοιχείο την θρησκεία. Ούτε τη γλώσσα, ούτε την εθνική συνείδηση.
Εκείνη μάλιστα την εποχή στην ελληνική Θράκη οι μουσουλμάνοι που δήλωναν «Τούρκοι» ήταν ελάχιστοι και περιορίζονταν ουσιαστικά στην πόλη της Κομοτηνής, γιατί εκεί υπήρχε διοικητικό κέντρο και είχε αναπτυχθεί το νεοτουρκικό κίνημα. Οι υπόλοιποι ήταν μουσουλμάνοι που μιλούσαν οι περισσότεροι (για την ακρίβεια, όσοι βρίσκονταν στα ορεινά) πομάκικα και οι υπόλοιποι ρομανί.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά το 1923 στην ελληνική Θράκη βρήκαν καταφύγιο εκατοντάδες μουσουλμάνοι τους οποίους απειλούσε με θάνατο η κεμαλική Τουρκία εξαιτίας της προσήλωσής τους στο Ισλάμ.
Ο χαρακτήρας λοιπόν της μειονότητας στη Θράκη ήταν από την πρώτη στιγμή θρησκευτικός και μάλιστα ενισχύθηκε από το κύμα των πολιτικών προσφύγων που ήρθαν εδώ εξαιτίας των διωγμών τους από τους Τούρκους εθνικιστές.
Εμείς, οι Πομάκοι της Θράκης είμαστε πιστοί φύλακες μιας μεγάλης και ένδοξης ισλαμικής παράδοσης, γεγονός που μας φέρνει αντιμέτωπους με τον τουρκικό εθνικισμό ακριβώς γιατί είμαστε πιστοί μουσουλμάνοι. Ταυτοχρόνως η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας, αποδεικνύουν ότι έχουμε την δική μας ταυτότητα.
Δυστυχώς ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι από τους συμπολίτες μας, άλλοι από άγνοια και άλλοι από σκοπιμότητα, εξακολουθούν να ταυτίζουν το Ισλάμ με τους Τούρκους και θεωρούν εσφαλμένα ότι κάθε μουσουλμάνος είναι Τούρκος.
Είμαστε Πομάκοι. Βαθιά ριζωμένοι στη γη της Θράκης και η μοίρα μας άρρηκτα συνδεδεμένη με την μοίρα αυτού του τόπου. Η ειρηνική μας συμβίωση με όλα τα σύνοικα στοιχεία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Θέλουμε να ζήσουμε στον τόπο μας, κρατώντας την πίστη, την γλώσσα και τα έθιμα των πατεράδων μας για να τα κληροδοτήσουμε εμείς με την σειρά μας στα παιδιά μας.
Είμαστε Πομάκοι – Έλληνες πολίτες. Γι’ αυτό έχουμε το δικαίωμα να απαιτήσουμε από το ελληνικό κράτος να δείξει τον έμπρακτο σεβασμό του τηρώντας το Σύνταγμα, τη Συνθήκη της Λωζάνης και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Γι’ αυτό και απαιτούμε κατ’ αρχήν από το ελληνικό κράτος:
Α. Να διασφαλίσει η ελληνική Πολιτεία και σε εμάς τους Πομάκους το αυτονόητο δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη στην δημόσια εκπαίδευση και στην ισότιμη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας γιατί παρά τις εκκλήσεις μας προς όλους τους αρμόδιους δεν λειτουργεί ούτε ένα δημόσιο ελληνικό σχολείο στα Πομακοχώρια. Χωρίς την γνώση της ελληνικής γλώσσας οι Πομάκοι καταδικάζονται στην φτώχεια, στην κοινωνική περιθωριοποίηση και στην στέρηση κάθε δυνατότητας για ένα καλύτερο μέλλον.
Β. Να αναγνωρίσει τα πομάκικα ως γλώσσα της μειονότητας ισότιμης με τα τουρκικά. Η συνθήκη της Λωζάνης προβλέπει την διατήρηση της γλώσσας της μειονότητας. Πουθενά δεν αναφέρει ότι η γλώσσα αυτή είναι η τουρκική. Το ελληνικό κράτος λοιπόν έχει την υποχρέωση να αναγνωρίσει την πομάκικη γλώσσα ως γλώσσα διδασκαλίας στα μειονοτικά σχολεία όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων. Δεν είναι δυνατόν τα παιδιά μας, στην ηλικία των 5-6 ετών να καλούνται να διδάσκονται μαθήματα σε ξένη προς αυτούς γλώσσα δηλαδή στα τουρκικά.
Γ. Να τηρήσει την νομιμότητα και να προστατεύσει αποτελεσματικά τους Πομάκους που διώκονται και δέχονται επιθέσεις από το τουρκικό προξενείο και τους Τούρκους εθνικιστές. Δεν είναι δυνατόν να φοβόμαστε για την σωματική μας ακεραιότητα και το μέλλον των παιδιών μας εντός της ελληνικής επικράτειας, να αντιμετωπίζουμε προπηλακισμούς, ύβρεις και απειλές επειδή θέλουμε να μιλάμε την γλώσσα μας, να χορεύουμε τους χορούς μας, να διδάσκονται τα παιδιά μας επαρκώς την ελληνική γλώσσα ώστε να έχουν ουσιαστικές ευκαιρίες για την ισότιμη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας.
Δυστυχώς όμως εδώ και χρόνια η ελληνική πολιτική ηγεσία τόσο κεντρικά όσο και τοπικά έχει κλειστά τα αυτιά της στα δίκαια αιτήματά μας και κρατά επιδεικτικά κλειστά τα μάτια της στην πολιτιστική γενοκτονία και τις διώξεις που υφίστανται όλοι οι Πομάκοι, από τους αυτοπροσδιοριζόμενους Τούρκους και το τουρκικό προξενείο.
Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού δεν το έχουν μόνο όσοι θέλουν να δηλώνουν «Τούρκοι».
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια όλα τα πολιτικά κόμματα αλλά και οι τοπικοί άρχοντες έχουν αναγάγει ως προνομιακούς συνομιλητές τους, αυτούς που επιθυμούν την διατήρηση των Πομάκων στα σκοτάδια της αμάθειας, που αντιδρούν και μόνο στο άκουσμα της ύπαρξής μας, που έχουν σαν στόχο τον αφανισμό της γλώσσας μας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που υιοθετούν τις ακραίες και διχαστικές θέσεις του τουρκικού προξενείου.
Όλα τα κόμματα δεν διστάζουν να «κοσμούν» τα ψηφοδέλτιά τους, εν όψει ενός πρόσκαιρου κομματικού οφέλους, με ανθρώπους που υιοθετούν στον ιδιωτικό και δημόσιο λόγο και με την εν γένει δράση τους, θέσεις και απόψεις που δεν τιμούν κανένα σύγχρονο και δημοκρατικό κόμμα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ιδού ορισμένα παραδείγματα:
1) Σε συνεδρίαση της διευρυμένης νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Ξάνθης – Καβάλας – Δράμας οι μουσουλμάνοι νομαρχιακοί σύμβουλοι όλων των παρατάξεων του νομαρχιακού συμβουλίου Ξάνθης όπως και η υποψήφια υπερνομάρχης Γκιουλ Μπεγιάζ Καραχασάν, δεν δίστασαν να απαιτήσουν την απαλοιφή του όρου «Πομακοχώρια» από υπουργική απόφαση του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και την αντικατάστασή του είτε με τον όρο «Τουρκοχώρι» είτε «Ορεινός όγκος» (22-10-2008).
2) Ο Ορχάν Χατζηιμπράμ, υποψήφιος της ΝΔ στην Ξάνθη μεταξύ άλλων δήλωσε «επιθυμώ στην είσοδό μου στην Βουλή ώστε να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των Τούρκων της μειονότητας».
3) Ο Ιμάμ Αχμέτ, υποψήφιος του ΛΑΟΣ το 2007, απολύθηκε από δάσκαλος το έτος 1994 επειδή όπως αναφέρεται στην απόφαση του περιφερειακού υπηρεσιακού συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ξάνθης «ενεργώντας εν πλήρει συνειδήσει εκ προθέσεως και δόλο, συμπεριφερόμενος κατά τρόπο ασυμβίβαστο με την θέση του ως δημοσίου υπαλλήλου, ενεργώντας κατά του έθνους και υπακούοντας στις εντολές ανθελληνικών δυνάμεων σκόπευε στην αποσταθεροποίηση της περιοχής».
4) Ο Αχμέτ Χατζηοσμάν, βουλευτής Ροδόπης με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, είναι πρόεδρος του κόμματος DEB, του κόμματος που ίδρυσε ο βουλευτής Αχμέτ Σαδίκ.
5) «Το Κέντρο Ερευνών της μειονότητας θα αποδείξει πως όλοι είναι τουρκογενείς και δεν υπάρχουν Πομάκοι». Αυτή είναι δήλωση του πρώην βουλευτή Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ Γκαλήπ Γκαλήπ τον Αύγουστο 2008 σε ραδιοφωνικό σταθμό της Κομοτηνής.
6) Ο Τσετίν Μάντατζη, ο Χατζηοσμάν Αχμέτ και η Γκιούλ Μπεγιάζ Καραχασάν κλήθηκαν να καταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης των εκδοτών της τουρκόφωνης εφημερίδας «Μιλλέτ». Οι εκδότες της ως άνω εφημερίδας, αφού δημοσίευσαν όλα τα ονόματα των ιδρυτικών μελών του συλλόγου μας και μας αποκαλούσαν «προδότες του έθνους» ανέφεραν μεταξύ άλλων «Επιτρέπεται μήπως στο Ισλάμ να συνεργάζεστε με τους χριστιανούς ορθοδόξους – τους πιο στυγερούς εχθρούς στην ιστορία των ομόθρησκων αδελφών σας – να προδίδετε τους τουρκομουσουλμάνους αδερφούς σας και να πουλάνε κινήσεις εναντίον τους»; Και «Δεν έχετε αντιληφθεί την αγωνιστική δύναμη αυτού του έθνους. Αυτό το έθνος απέδειξε στο παρελθόν ότι για τον μουσουλμανισμό και τον τουρκισμό είναι έτοιμο να θυσιάσει τα πάντα και κάθε στιγμή είναι έτοιμο να το αποδείξει πάλι. Αν εμπιστεύεστε πως μπορείτε να βαστάξετε τα αποτελέσματα μπορείτε να δοκιμάσετε».
Όλοι αυτοί, δεν λειτουργούν ούτε ως υποψήφιοι ούτε ως βουλευτές του ελληνικού λαού, τμήμα του οποίου αποτελούν όλοι οι μουσουλμάνοι ανεξάρτητα αν είναι Πομάκοι, Ρομά ή Τουρκογενείς, αλλά ως εκπρόσωποι του τουρκικού προξενείου. Κάνουν ότι μπορούν ώστε να μας τρομοκρατήσουν, εμάς τους Πομάκους και αυτούς που συμπαραστέκονται στα δικαία αιτήματά μας. Προσπαθούν να αποκρύψουν την αλήθεια για τους μουσουλμάνους της Θράκης.
Αναρωτιόμαστε ως που μπορεί να φτάσει η εθελοδουλία, η εθελοτυφλία και ο αυτοεξευτελισμός των τοπικών και κεντρικών κομματικών στελεχών που όχι μόνο δεν αντιδρούν στις διχαστικές και ακραίες αυτές θέσεις, αλλά αποδέχονται τους εκφραστές αυτών των θέσεων, ως μοναδικούς συνομιλητές.
Αυτές οι πρακτικές και απόψεις που αποσκοπούν στην δημιουργία εντάσεων μεταξύ των σύνοικων στοιχείων της Θράκης, που υιοθετούν ιδεολογίες και πρακτικές που αποβλέπουν στην περιθωριοποίηση και εξόντωση των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων της μειονότητας της Θράκης και που υποκρύπτουν ρατσιστικές θέσεις και αβυσσαλέα μισαλλοδοξία πρέπει να καταδικασθούν άμεσα και έμπρακτα από όλους.
Η ειρηνική συμβίωση μουσουλμάνων και χριστιανών δεν πρόκειται να επιτευχθεί με την πολιτισμική εξόντωση των Πομάκων και των Ρομά που επιχειρεί η Τουρκία εντός του ελληνικού κράτους.
Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία ενώ κάνει περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε για να υπερασπιστεί και να αναδείξει τους Τούρκους της Θράκης την στιγμή που συστηματικά αδιαφορεί και δεν προστατεύει τα δικαιώματα των Πομάκων και των Ρομά, είμαστε υποχρεωμένοι αν σύντομα δεν αλλάξει αυτή η πολιτική, να καταφύγουμε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την υπεράσπιση του δικαιώματός μας να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας αποκτώντας ταυτοχρόνως την δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής στην διοίκηση και στην ευημερία του τόπου μας.
Δική μας ευχή και θέληση είναι όλα αυτά τα ζωτικά προβλήματα να λυθούν με πρωτοβουλία και ευθύνη του ελληνικού κράτους του οποίου υπήρξαμε πάντα έντιμοι και νομοταγείς πολίτες.
Με ιδιαίτερη τιμή
Ο πρόεδρος Ταχήρ Κόντε
Η γραμματέας Αλιέ Εφέντη
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009
αντέκσαμε! αντέκσαμε!...
'
fίλε μου καlέ και αγαπημένε, ευχομαι καλή επιτυχία!+%CE%B1%CF%80%CF%8C+cvw+002.jpg)
και φτου γαμότω! χτες σταμάτησε το δρομολόγιο το Βεντσέντσος Κορνάρος για Πηραιά, και δε μπορω να ερθω......
αχ... που και το επόμενο ευχομαι να ειναι τα επανκέλματα που εκσαφανίστηκαν.....
fίλε μου καlέ και αγαπημένε, ευχομαι καλή επιτυχία!
+%CE%B1%CF%80%CF%8C+cvw+002.jpg)
και φτου γαμότω! χτες σταμάτησε το δρομολόγιο το Βεντσέντσος Κορνάρος για Πηραιά, και δε μπορω να ερθω......
αχ... που και το επόμενο ευχομαι να ειναι τα επανκέλματα που εκσαφανίστηκαν.....και φχαριστω για το μεηλαπεσταλμενο του βιβλίου, εκσαλλου που να το εύρω εδω να το προμηθευτω...
Ο ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΤΡΩΦ ΖΉΦ! ΖΗΦ!
.
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)