Το τελευταίο ποίημα.


Πως έγινε αυτό
πάλι και φανερώ
θηκαν στον ουρανό
τόσα αστέρια μεσ'
τη νύχτα...
τόσο ασύν
τακτα και τό
σο τακτοποιημένα
άλλα ψηλά και άλ
λα να τα πιάνεις με το χέρι.

Ε, να που το αδύνατον έρ
χεται απόψε να μου κά
νει συντροφιά.
.
.
.