.
Ρώτηκσα ένα φιλαράκον μου, που ζεί πολύ μακράν, στας Βενετίας ΄Χωρας, αν εγνωρίζει να με πεί και μένανε πότε η κρίσις θα τελέπσει, και τι να πράξω ωστε να μην κάμνω σουβλιστόν τον σκύλον Ρόμμελ απ την αφαγίαν, και ιδού,σοφή απάντησις και θα την εφαρμώσω.

------Θα κρατήσει χρόνια πολλά και πρέπει να ξανατιμολογήσεις τις οδοντικές εργασίες, να γίνεις ο γιατρός των πτωχών και θυμήσου με, θα είσαι ο μόνος που θα έχει λεφτά σε ακτίνα πολλων χιλιομέτρων. Θα τους λέες" βάλτε τα υλικά και μένα τον μαλάκα, θα μου δίνεται δέκα έως είκοσι ευρώ. Γιά εξαγωγή, πέντε. Αν με αφήνετε να σας λέω και ιστορίες, μόνον τρία.
----- Είδα ένα ντοκιμαντέρ στην ΝΕΤ γιά Θιβετανούς προσκυνητές που περπατούσαν τρία βήματα χτυπώντας κάτι τσόκαρα φορεμένα στα χέργια και μετά έπεφταν στο χώμα και κοπανούσαν το μέτωπο.Κι άντε πάλι. Πήγαν στην Λάσα, 2000 χιλιόμετρα από το σπίτι τους, 186 μέρες περπάτημα. Τέτοιοι είμεσθεν ημείς, βουδολόγοι. Τι θέλουμε ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ευχαριστημένους από τον εαυτό τους, δεν ξέρω.Πάβλο Μέλα ντεν πέτανε. Ζίφ!
.
.