..ε ρε μανούλαμ' τσόντες !...

.
.Bρέθηκα συμπτωματικά τις προάλλες σ'ένα σπίτι οπου ειχα παρατήσει τα μισά απο τα βιβλία μου, μαζί με αυτά και την εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου, τόμοι 24 παρακαλω του παλαιου καιρού. Αυτην την ρημαδα την εγκυκλοπαιδεια την αγοραζε για να με μορφώσει το ΄55 και το ΄56 σε εβδομαδιαία τεύχη ο γέρος μου και κατοπιν τα επέστρεφες, πληρωνες τα δεστικά και την παραλαμβανες.

Θυμήθηκα λοιπόν μολις την ειδα στο ραφι με δυο δαχτυλα σκονη οτι στο γυμνασιο, τω καιρω εκεινω, οι μονες τσοντες που μπορουσα να βρω ηταν τα αρχαια αγαλματα, την Αφροδίτη της Μήλου της ειχα μαλιστα μαυρίσει με μολύβι φάμπερ και το παραμύθι της για να καθομαι να χαλβαδιάζω με τις ωρες και να κτλ κτλ κτλ.. Ανοιξα, βρηκα τη σελίδα και την έκοψα. Να και η φωτογραφία, φαίνεται ακομα μαυρισμενο το εφηβαιο απο τις μολυβιές του μαλακισμενου καλλιτεχνη.

Μονο που τωρα βλεπω οτι ηταν η η Αφροδίτη της Κυρήνης. Τοσες δεκαετιες λοιπον νομιζα οτι τον επαιζα με αυτην της Μηλου, και ω του θαυματος, ηταν με της Κυρήνης! Τι να πω τωρα....Σαρανταπέντε χρονια πιστευα οτι τα ειχα με καπια αλλην. Αυτο κι αν ειναι λαθος ερωτας. Λαθος λοιπον και ολο το εκτριακοσιων πεντηκοντα σελιδων ανεκδοτο μυθιστορημα με τιτλο ''Ερως μακρας διαρκειας'' που εγραπσα προπερσι, και απο το οποιο πιο κατω ποσταρω το φλεγον αποσπασμα ζητωντας ελεος απο ολες τις Αφροδιτες που ξεγελασα μεχρι τωρα, την Κνιδία, την Κυρήνη, την Καλλίπηγο, την Οπισθέλκουσα, την Μποτιτσέλλι, την Ούρμπινο, τη Βάσω, τη Σοφία, την Ελένη, τη Φιλιώ, τη Δεσποινα και ολες τις αλλες Αφροδιτες τις παλαιες αλλα και την Αφροδίτη την τρέχουσα, της οποιας το ονομα δεν ειμαι αξιος να προφερω. Γνωρίζει αυτή.



. Περπατουσε και σκεφτοταν τον κωλο της. Ένα πουλι ξεπεταχτηκε μπροστα του, τον κοιταξε καθως μετεωριστηκε και πεταξε. Θυμηθηκε την Αφροδιτη της Μηλου. Δεν το θεωρουσε ως πρωτυπο το αγαλμα και δεν ενοιωθε καμια ελξη για το μοντελο. Ως που τωρα, αιφνιδιως, οσο κραταει ένα φτερουγισμα πουλιου, καταλαβε το λαθος του. Η Αφροδιτη της Μηλου τον κωλο της τον κρυβει. Σμιλεμενη, μαστορεμενη ετσι ώστε να τον κρυβει. Στο αγαλμα βεβαια είναι εμφανεστατος.Ομως μονον οποιος μπορεσει να αποσυμφορηθει από την γοητεια της οψης θα τον δει. Ο θειος Μαξ συμπερανε πως ειχε γοητευτει και αυτος τοσα χρονια, μια ζωη, από την οψη του αγαλματος και του ειχε διαφυγει εντελως η υπαρξη του, και ότι προφανως ο κωλος αποτελει την πεμπτουσια του Ερωτα. Και πολύ καλα κανεις που τον κωλο της αγαπημενης σου σκεφτεσαι τωρα, του κελαηδισαν όλα τα πουλια μαζι. Κατρακυλώντας προς τη θαλασσα τα συννεφα αραιωσαν, τα επνιξε η αχνα της αρμυρας που εσερνε η σοροκαδα. Θα ηθελε να την συναντησει τωρα, εδώ στην ερημια. Θα την κοιτουσε στα ματια και θα αφηνε την ψυχη του να της μιλησει. Δεν θα υπηρχε γυρω τους Ουρανος και Γη. Δεν θα υπηρχε ουτε καν αυτος ο ιδιος. Μονον τα λογια της ψυχης του.Θα συνομιλουσε απευθειας με τον κωλο της. Και αυτή? Μεχρι να δρασκελισει και τα τελευταια βραχια ο θειος Μαξ και να σταθει μεσα στο νεφος των αφρων ειχε καταληξει στο λογικο συμπερασμα ότι ο ερωτας του εμελλε να μεινει μονοδρομος.

.
Η Φωνή του Πα.τέρασ’

Στην αυλή πάντα υπήρχε μία γάτα, η γάτα της. Παρακολουθώ τα γεννητούρια της και την τύχη των παιδιών της. Τώρα βλέπω να ερωτοτροπούν μεταξύ τους δύο προπέρσινα αδέρφια. Επίσης φέτος τη γάτα της αυλής τη γκάστρωσε ο γυιός της. Μάλλον γι’αυτό πέφτει θανατικό εδώ στις γάτες κάθε δίσεχτη χρονιά, βήχουν, τις τρέχουν σάλια και ψοφολογάν.

Μιλούσα σήμερα στο τηλέφωνο με τη θυγατέρα μου που μόλις τέλειωσε κτηνίατρος κοντά τρια τέταρτα. Βεβαίως και δεν πρέπει να τα αφήνουμε τα ζώα να πεθαίνουν, αλλά για να μπορουμε να το κανουμε αυτό θα πρέπει να βρισκόμαστε εν ζωή εμείς. Όταν στο απώτατο μελλον δηλαδη η ιδανική ανθρωπότητα θα εχει τα ενοποιημένα ΕΚΑΒ για ανθρωπους και ζώα, αν λαβει ταυτοχρονα δυό κλήσεις, μια από μία γριά που εσπασε τη λεκανη της και κείται καταγής τριαντα χιλιόμετρα μακρια και μια για τη γατα που καταπιε φολα και απέχει τρια χιλιόμετρα, την κωλόγρια θα πρέπει να τρεξει να συνδράμει πρωτα.

Είναι λεπτά τα όρια ανάμεσα στην Ιδέα και την ιδεοληψία, την εμμονή. Η Ιδέα είναι αγνή και άσπιλη, λευκή. Η εμμονή είναι μια μαλαγάνα μασκοφόρος που την δημιουργείς για να κρύβεις πίσω της άλλες άσχετες αδυναμίες της ψυχής και του χαρακτήρα και γουστάρεις παθολογικά να εξαρτάσαι από αυτήν.

Λυπάμαι πολύ που μπορώ να ισχυρίζομαι πράματα σαν και αυτά πλην όμως πρέπει να αποδεχόμαστε τις αλλαγές του ρόλου κατά τη διάρκεια της παράστασης ειδ’ άλλως ο θεατής στο τελος θα αποχωρίσει συγχισμένος.

Στην τελική όμως ειμαι σχεδόν ενθουσιασμένος που το παιδί [το δικό μου, όχι της γάτας που προείπα] καλύπτει κατω από την αιγίδα μιας τοσο υψηλής Ιδέας το επάγγελμα που υποτίθεται ότι θα εξασκίσει. Εμείς τότε θέλαμε να τα ισοπεδώσουμε όλα. Και αν είναι γενικευμενο το φαινομενο στην γεννεά που ετοιμαζεται να απέλθει τοτε βαδίζουμε φούλ στήμ προς την εποχή του Υδροχόου οπότε θα σταματήσουν βέβαια και οι βεντέτες στην Κρήτη, για τις βράκες θα σκοτιζόμαστε τωρα?
Όθεν,

‘’..παιδί μου ώρα σου καλή…’’
…………..Γεώργιος Βιζυηνός
Άλλως πως
‘’…….νιάου, νιάου βρε γατούλα….’’
…………Αλέκος Σακελλάριος

Γειά σου Αφροδιτάρα!

.

Η Ανθρωποθυσία ως ΄Υψιστο Αγαθό.

Σήμερα είναι η πρώτη φετινή ζεστή βραδιά. Κάθεσαι στην αυλή με το φανελάκι. Θέλω να πω, πως δε χρειάζονται και πολλά λόγια κατω από τον παραπάνω τίτλο, εφόσον και η μεγαλύτερη ισως από τις τρέχουσες θρησκείες στηρίζεται στην εκούσια θυσία του Υιού του Ανθρώπου. [και του Θεού φυσικά ].
Επιτυχείς, πλήρως αποδεκτές από τους Θεούς, ήσαν πάντα οι ανθρωποθυσίες όπου το σφάγιο αποδέχονταν την αποστολή του, συμμετέχοντας στην προσφορά.
Τώρα που σηκώθηκα να φορέσω μπλουζάκι μου φάνηκε πως είδα βάτραχο μεγάλον στον κήπο, Φρύνο, αλλά πλησίασα και διαπίστωσα ότι επρόκειτο για κουκουνάρα. Στις Κουκουναριές στη Σκιάθο έχω να πάω καμιά τριανταριά χρόνια, στην Αρκούδα στη Θάσο τριανταπέντε.
Οι κοινωνίες αλλάζουν, αλλάζουν όμως δύσκολα. Ως παλαιό θα ονομαστεί κάτι μόνον όταν θα εμφανιστεί το νέο. Εχει καθήκον λοιπόν το παλαιό να αντιδρά, όπως και το νέο, να περιφρονεί.
Πάντως αυτά που μαζεύτηκαν και πετάνε δίπλα μου στο φως που κρατώ αναμμένο σίγουρα είναι νυχτοπεταλούδες, αποκλείεται να είναι ιπτάμενες κουκουνάρες. Ζεστή βραδιά, σκοτεινή, πλήρης άπνοια και στον ουρανό τα γνωστά.
Η κοινωνία λοιπόν αντιστέκεται στην αλλαγή και οχυρωμένη στις παραδόσεις, τα ήθη, τους άγραφους νόμους, διατηρεί την τάξιν των πραγμάτων της. Και η πυραμίδα της ως κορυφή, προς επιβεβαίωση της ισχύος και της ακμής, φερει την Ανθρωποθυσία.
Μη σας παραξενευει αυτό. Και εγώ καθόλου δεν παραξενευτηκα που ειδα λιγο πριν ότι δεν ήταν βάτραχος αλλά κουκουνάρα. Μάλιστα τώρα, μαζί με τον απόηχο ενός μακρόθεν βαίνοντος αυτοκινήτου οχήματος ακούστηκε ένα νυχτοπούλι, γκιόν! γκιόν! από τη ρεματιά ίσα μπροστά. Χτές βράδι ειχε ένα αηδόνι, αριστερά απ’ το ρυάκι που ακόμα ψιλοτρέχει. Παρ΄ όλα ταύτα, αν και το αηδόνι το βράδι κελαηδάει, δεν ορίζεται σαν νυχτοπούλι από όσα ξέρω.
Θέλω να πώ, πως όταν σταματήσει η βεντέτα στη Κρήτη, όταν ολοι πεισθούν δηλαδη πως πάει, τέλειωσε, τοτε θα καταρεύσουν αυθωρεί και τα ήθη και τα έθιμα και με τα φορέματα των πατεράδων θα ντύνουν πλέον ανδρείκελα που θα διακοσμούν αιολικά πάρκα, και όλα τα χωριά της, εως και το κορυφότερο, θα Φαρκαδονοποιηθούν παραχρήμα.
Η Ανθρωποθυσία συμβολίζει πως όλα βαίνουν καλώς, και η Αγία Δύναμις είναι Ισχυρή, λειτουργείστε λοιπόν άνετα, ακριβώς όπως σας εδίδαξαν οι μουγκοί διδάσκαλοι. Η κοινωνία μας παραμένει Αθάνατη. Ειδικά λοιπόν στην βεντέτα ο εκτελεστής, δηλαδή ο ιερέας-θύτης, ο χριστός, ο οποίος και θα επαληθεύσει ακόμα μια φορά πως όσα βιώνουμε είναι υπαρκτά επειδή τηρούμε απαράβατα τους κώδικες, γνωρίζει πως μόλις χυθεί το αίμα του σφάγιου, αυτός ο ίδιος θα μεταλλαχτεί σε μελλοντικό υποψήφιο θύμα, το γνωρίζει και το αποδέχεται. Η Τελειότητα.
Τωρα τι μούρθε αυτή η μακαβριότης τέτοια ζουμερή καλοκαιρινή νύχτα, δεν ξέρω τι να πω… Μάλλον οφείλεται στα σεμινάρια περι της βαρβαρότης που ανάλαβαν να μας κάνουν προευρωεκλογικά αυτοί οι καραγκιόζηδες που διεκδικούν να μας κυβερνήσουν.
.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ

Ρεάλ Πολιτίκ 2009
.

Υπάρχει άλλος ποταμός στην Ευρώπη που τον λένε Έβρο? Χά Χά Χά ! Και βέβαια υπάρχει, βρίσκεται στην Ισπανία! Η διαφορά στην προφορά του βού ανάμεσα στο Έβρος και το Ευρώ- έγκειται στο εξής. Στο Έβρος προφέρεται παχύ, με τα χείλη σχεδόν να ακουμπάνε μεταξύ τους ενώ στο Ευρώ- λεπτό, με τα χείλη χαλαρά. Καλα, μην κανεις και γκριμάτσες για να το πετύχεις…
Συμπερασματικά λοιπόν οι λεγόμενες Ευβροεκλογές μόνον σαν ανθυπολειτουργία ενός πιθανού κατά το απόπατο μέλλον ουσιαστικού θεσμού μπορω να τις αντιληφθώ. Τότε που οι λεγόμενες εθνικές εκλογές θα είναι και τυπικά τυπικές.
Αλλά γίνονται αυτά? Άκου λέει… Εδώ ούτε καν εκατό χρόνια δε χρειάστηκε να περάσουν από την πρώτη πτήση μέχρι την Σελινοκατάκτηση.
Ενθυμούμαι εκείνον τον Ιούλιο του 1969, εγώ είχον υπάγει διακοπάς στον Αηγιάννη, φιλοξενούμενος στο πατρικό του Γκέτζ, από Θεσσάλονίκη καταβαίνων εις Βόλον με το τρένο, στη διαδρομή τα βαγόνια ήσαν άδεια και ετσι έβγαλα μάλιστα και κόμενα! Μου διαφεύγει τώρα πως την έλεγαν, ήταν ψηλή με λευκή επιδερμίδα, κόμη μαύρη του κοράκου και πολύ όμορφη. Φοιτούσε στη Νομική, τώρα θα έχει πάρει σύνταξη ειρηνοιδούκισσας. Πιάσαμε το μπλά μπλά , γυρνούσε σπίτι της στην Άμφισσα, αράξαμε σ’ένα κενό κουπέ και άρχισα να τη χουφτώνω ασύστολα, τα μπλουτζήν εσπάνιζαν τότε, φούστα κλαρωτή, και μετά από μια ώρα που κατέβηκα στη Λάρσα για να πάρω το οτομοτρίς ανταπόκριση για Βόλο, εγώ σαν τον Ρωμαίο έστεκα στην αποβάθρα και εκείνη στο ανοιχτό παράθυρό της έκλαιγε – κορόμηλο το δάκρι λέμε – και μου τραγουδούσε το άσμα της Μοσχολιού ‘’τα τρένα που φύγαν-αγάπες που πήρανε’’.
Τώρα δεν καλοθυμάμαι αν σε εκείνο το ταξίδι ή σε κάποιο προηγούμενο ειχα αράξει σε ζαχαροπλαστείο στην πλατεία της Λάρισσας, στην κεντρική εννοώ, πούχει απ την μια την ΛΑΦ και απέναντι την ΕΤΕ, όχι στην Ταχυδρομείου που ηταν και η κλινική του Κατσίγρα, και διάβαζα στο ΤΙΜΕ ότι οι Beatles μόλις είχαν κυκλοφορήσει ένα καταπληκτικό Χουάιτ Άλμπουμ και ότι μάλλον διαλύονται σαν συγκρότημα και αυτό τότε μου είχε φανεί απίστευτο. Στο ΤΙΜΕ ήμουν συνδρομητής τον καιρό εκείνο. Είχα αρχίσει με το LIFE αλλά έκλεισε και μου μεταβίβασε το υπόλοιπο της συνδρομής στο ΤΙΜΕ πλην όμως δεν την ανανέωσα τη συνδρομή διότι ούτε που καταλάβαινα τι έγραφε, ενώ το άλλο ήταν γεμάτο με φωτογραφίες. Γενικά είχα ένα ψώνιο με τις συνδρομές αλλά ήμουν γρουσούζης, σε όποιο περιοδικό γραφόμουν έκλεινε. Το πρώτο ήταν οι ΔΟΚΙΜΕΣ, πριν κλεισω εγώ χρόνο σαν συνδρομητής ήρθε η χούντα και το έκλεισε και μου έμειναν οχτώ τεύχη αμανάτι. Βεβαια ο Λαυρεντιάδης κάθε που ερχόταν σπίτι μου έλεγε να τα πετάξω μη τυχόν και μου κάνουν έρευνα, τα πέταξα αλλά πολύ αργότερα, το ίδιο και ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ του Μάρξ, που το είχα τότε, αδιάβαστο εννοείται, αντιστασιακώς πως φαρδύπλατο στη βιβλιοθήκη. Τότε με παρακάλαγε ο Λαυρεντιάδης να του πουλήσω και τις ΔΟΚΙΜΕΣ του Σεφέρη, ένα βιβλίο του ήταν αυτό με πεζά, για εκατό δραχμές κι εγω ο κόπανος αρνιόμουνα πισματικά. Αργότερα βεβαια κάπου τις παρατησα κι αυτές. Είχα πολλά βιβλία αλλά κατάφερα να τα ξεφορτωθώ όλα εγκαίρως, ξώμεινα τώρα με καμιά δεκαπενταρέα, το ξέρω, στο τέλος θα κρατήσω σφιχτά μόνο την Ιλιάδα, όλα τα άλλα ξου ξου ξου!
Τι λέγαμε λοιπόν? Βέβαια, για την προσωλήνωση. Τελικά έφτασα στο Πήλιο εκείνον τον Ιούλιο του ’69 και πέρασα όμορφα με τον Γκέτζ, είχε και πανηγύρι στο Ανήλιο χωρίς ακόμα ηλεκτρικά κλαρίνα και ενισχυτές, μάλιστα είχαμε κάνει οτοστοπ σε έναν Αμερικάνο που δεν μας άφηνε ο μαλάκας να καπνίσουμε μεσα στο αμάξι του, από Μούρεσι μέχρι Αηδημήτρη, διότι βρομοκόπαγε βενζίνα, ειχε διαρροή, και τσαντίστικε μάλιστα που έπαιζα στο φορητό μπομπινόφωνο το

why don’t we do it in the road, καλή του ώρα θάχει ψοφολογήσει τώρα, ήταν κοντά πενηντάρης διότι.
Γύρισα το λοιπόν μετά από δυό βδομάδες και κατεβαίνοντας την Τσιμισκή με το ‘’1-Αποθηκη-Ν.Σ.Σταθμός’’, έβλεπα, ενωρίς βραδάκι, κόσμο και λαό μαζεμένο μπροστά στις βιτρίνες με ηλεκτρικά, Τέλογλου δηλαδή και άλλα μαγαζιά, και σε όλες, δεκα δεκαπέντε τηλεοράσεις η μία πανω στην άλλη αναμένες και δεν καταλάβαινα. Μπήκα σπίτι λεχρός, κατάμαυρος από την αρμύρα και αξούριστος, κι έπεσα στο ταψί με τα γεμιστά που είχε η μάνα μου μαγερέψει και ο γέρος μου μου ανακοίνωσε στομφοειδώς και στεντορείως πως οι Αμερικάνοι είχαν πατήσει στο Φεγγάρι.
Σιγά λοιπόν μη πάω στις Ευβροεκλογές να ψηφίσω.-

Στις εθνικές όμως τις εκλογές που δε θαργήσουν και πολύ, εκεί θα εφαρμόσω πούρα ρεαλπολιτίκ και θα τον ρίξω δαγκωτό στον Καραμαναλάρα! Οι Μπααντερμανχόφιες εποχές εξέλιπαν οριστικά διότι και ή το ΠΑΤΟΚ θα κυβερνά ή η Νέα Δούλα. Εάν λοιπόν στις εκλογες κερδίσει αυτή, οι άλλοι θα εξωπετάξουν τον αρχηγούλη τους και θα φέρουν τον Βενιζέλαρο! Οπότε στις μεθεπόμενες εκλογές που θα είναι πια η σειρά τους να τις κερδίσουν θα εχουμε τον Βενιζέλο αρχηγό και μπορει μαυτον να παρουμε και την Πόλη!
.
.

Απορία προγέροντος.


Ξανά και σήμερα το βράδι σύρθηκα στο καφενείο
να ιδώ τα μπούτια να τσιτώνουν το μπλουτζήν
τα έκφυλα τα ζυγωμάτικά
τη ματιά σου


Ξανά πλησίασα απο πίσω τάχα παρακολουθώ τα φύλλα
κ'έριχνα μάτι στο κορδόνι απο το στριγκάκι σου
όπως έσκυβες.


Δύο βραδιές την προηγούμενη βδομάδα δεν το είδα.
Ήσουν ξεβράκωτη.
Για ποιόν?.

.

Σούπερ Βούπερ πιστημονιακόν πόστιον !!!

.
Νερομυ λολο γίες

Ως αποτυχημενος Γουφολίβινκστον που ειμαι γρεμοτζακιστηκα στο μονοπάτι, κλειστό απο την ζουνγκουλοειδή βλάστηση και ρημαγμενο απο την Αλλατινη, και μούφυγαν οι μπαταριες και μονο στην αρχή πρόφτακα κι εβγαλα καμποσες, πρεπει να ξαναπαγω, εχει σωρο νερομυλους διοτι, καμιά τριανταρέα άλλους φτωχικους, μικρους και απορημαγμενους και αλλους αρχοντοπυργάτους και καλοστεκουμενους.
Ηκαμα ομως την μελετην, ανακαλυπσα και εναν διπλόν μύλον, διές τε τον, εξεπονησα και το σχεδιασμα να καταλαβετε την λειτουργιαν, και ανεκαλυψα και ενα αγνωστο ειδος σαλίγκαρομαλίγκαρου, τον cochliae neromilopotamus malingaris που θα τον εποσταρω προσεχως μαζι με τα αρχαια κανατια που ηβρα πεταμενα στα αντικυθηρα.
Παω τωρσ να αλακσω τον ελαστικο επιδεσμο στο βγαλμένο κοτζι μου.
Και πούστε! Κανε αριστερό μονό κλικ και θα δεις και γαμω μεγεθυμενες τας φωτες! καλα πιος ειμαι, ο Νεούμαν?

o σπουδαιοτερος ελλην ολων των εποχων

.
' Μου φέραν χτες ένα κρασί απο την Κρήτη που σαν κι αυτο δεν εχω ξαναδοκιμασει. Μονο με ενα μοσχάτο λιαστό που ειχα πιει στο χωριο μου στη Σαμο και με ενα, ξανα λιαστο, σε συγγενη της μανας μου στη Σιατιστα συγκρίνεται. Δηλαδή μου αναλογει ενα εξαιρετο κρασί καθε εικοσι χρονια. Τι κρασί ομως...
Ειναι μία φιάλη κοντά δυό λίτρα. Χρώμα σοκολατιό πολύ ανοιχτό, διάφανο. Το μύρισα και βρέθηκα σε κήπους μυστικούς της Μετζοποτάμιας. Φαντάσου τι έπαθα όταν κατέβασα το πρωτο ποτηράκι. Τωρα λέω να βάλω και το δεύτερο.
Τωρα στο δευτερο ποτηρι διαπιστωνω οτι εχει αρπάξει λιγο, πέρασε και θάλασα.... Οποτε εκει που ελεγα να το κρατησω να το πινω λιγο λιγο καλυτερα να το πιω ολο παραυτα, να το προφτάσω πριν να κοψει εντελως.
Εβίβα μιά, στα πανιά!
Θυμήθηκα τωρα που ειχα βρεθει πιτσιρικοπιτσιρικάς τω παλλλαι ποτέ στα Μέθανα και εβλεπα να πατανε τα σταφίλια με ανασηκωμένα τα μπατζακια τους στο πατητήρι και γύρω μαζεμενος σωρος κόσμος, αντρες γυναικες και παιδια και ηταν και απογεμα.
Εβίβα δυό, στο χωριό!
Α το γαμημένο! Πάει να ξιδώσει ! Αυριο που θα ερθουν οι γειτονες να δουμε γιουροβιζιον θα το βγάλω να το πιουμε ολο.
Ξίδι πάντως γνωρίζω τη συνταγή και φτιάχνω πρώτο. Θα σας την πω. Λοιπον. Πέρνουμε κρασί μαυρο, σε μπουκάλι γυαλινο, ρίξε μεσα πεντέξι μακαρόνια και άφησετο ανοιχτό σε ντουλάπι σκοτεινο και υγρό. Σε τρεις τεσσερες μηνες θα εχεις ξύδι πρωτο για τον σπουδαιοτερο ελληνα ολων των εποχων.
Μολις εμαθα οτι μεθαυριο θα τον ανακυρηξουνε στον Σκαι και θα του δωκουν και βραβειο. Γαμοτο μου, δεν ασχολήθηκα τοσο καιρο που παίζει αυτο το σήριαλ και τοχω βαρος...
Λοιπον ποιος ητανε? Για να το αναλύσουμε.και αρωματικά.
Κατ αρχην τα δεδομενα ειναι 1. Ελληνας επομένως οι Αρβανίτες αποκλείονται.
Εβίβα τρεις, στο σπίτι της !
Λοιπον τι λεγαμε? Μαλιστα. 2. Ολων των εποχων επομενως πρεπει να μπουμε στη μηχανή του χρονου, πραμα δυσκολο, να κατεβουμε σε καθε μια εποχη ξεχωριστα και να κανουμε ξεχωρες δημοσκοπήσεις. 3 ο σπουδαιοτερος επομενως πρεπει και να διαλλλεξουμε το σωστο δειγμα που θα ψηφίσει διοτι εαν φερ ειπειν η μηχανη μας προσγειωσει στο τριακοσια τοσο προ χριστου στην Τυρο την ωρα που σφαζονται στο γονα οι δεκατεσσερες χιλιαδες Τυριοι -και ψωμι- και ρωτησουμε αυτους , ε, αποκλειεται να μας πουν πως ηταν ο Αλέκος. Πολύ μπερδεγουέη γμτ η δημοσκοπηση αυτη, κατσε να βαλω ενα ποτηρακι ακομα και θα την βρω την ακρη. Δεν εχω προχειρο και τον καταλογο γμτ, τον ειχαν μεσα τον Αλκιβιαδη? Τον ξάδερφο μου εννοώ. Δύο ξαδερφια εχω στο χωριο στη Σαμο, τον εναν λένε Αλκη και τον άλλονα Τηλάυγη. Ολη η Σαμος βριθει αρχαιοελληνικών ονομάτων διότι. Διαβασα καποτε και την εξηγηση. Ενας γιατρος λεει, στα τελη του προ προηγουμενου αιώνα, για σκεψου... πήρε φόρα και βαφτιζε το νησί με τετοια ονοματα.
Ακόμα ενα ποτηράκι ξύδι? Ω! προφανώς ναι!
Και για να θεραπευσουμε λιγο και την συνδιαστικη ιστορια, προφανως γιαυτο και οι Σαμιωτες, - δε βρισκω τωρα προχειρο μεζε, να συνοδέψω αυτο το λεμόν-τουζού που πίνω, και τρωγω αμπελοφυλλα που ταμασε ο Ριτσος απο το αμπέλι απέναντι και ταβρασε ταπογεμα , λοιπον σα μεζες σκιζει, τραβαει ολη την ξυνιλα - μετα απο καμια εξηνταρια χρονια ολοι αυτοι με τα αρχαια ονοματα ψηφισαν στη Σαμιακη Γερουσια την ενωση με την Ελλαδα με πληοψηφια εναν μονο ψηφο!
Εβίβα! βρε, τα αμπελοφυλλα μουστρωσαν το στομαχι, αυτοι το γαμημενο το ξιδόκρασο της Μυριαμπελλου με θερισε Και βεβαια μη κανουμε το λαθος και προσγειωσουμε τη μηχανη του χρονου κατα το Ηραιο τη στιγμη που οΠερικλετος σφαζει τις εξι χιλιαδες γυναικοπεδα διοτι μαλλον τον Αρταβαζο θα μας εψηφιζαν ως τον σπουδαιοτερο ελλην οι μελλοσφαζόμενοι.
Αντε! εβιβα πέντε! Λαθος, εφτα!
Μπρε μπρε τι καθομαι και γραφω τωρα ο μπαγλαμας! Κανονικα θα επρεπε να ψηφισω τον Λυκουργο να κανω συμμαχια με το φιλο μου τον Λακωνα που τον πατρωναρει, δωδεκα μιλια απεχουμε απο την Μενελα'ί'διο χωρα , να τα εχουμε καλα -βρε αυτο το ξίδι το Μαλεβιζιάνικο με χαντακωσε!κατσε να τραγανισω δυο παξιμαδια σταρενια .. - και με τους εφόρους, αλλα για να ειμαι εντιμος, εκει θα ψήφιζα σαν τον σουδαιοτερο ελλην ολων τον εποχων τον Αγνωστο Είλωτα, οποτε ασε τον Λυκουργο. Πρεπει δεν πρεπει ομως θα ψηφίσω!
Μετα απο λοιπον καμια δεκαρια εβιβα με το ξιδοκρασο, μια ντουζινα φρασκοζεματισμενα αμπελοφυλλα και τρια παξιμαδια κρίθεια ως σπουδαιοτερο ΄Ελληνα ολων των εποχων εγω ψηφιζω τον Αγνωστο Ινουίτ.

-Εβιβα! .

ΥΣ
Για να πουμε και καμια σαχλαμαρα λοιπον μετα την ανωθεν επιστημονιακην αναλυσιν, εχομεν και λεμε το εκσης.
Το ερωτημα ειναι ιστορικοφανες, αλλα η ιστορια δεν διαβαζεται ποτε συμφωνα με το γνωστο ΄΄αν η γιαγια μου ειχε καρουλια...'' οποτε το σπουδαιοτερος παει στα σκουπίδια. Επισης η ιστορια εινοι ζωντανή επομενως η καθε εποχη μπορει να μιλησει μονον για την ιδια οποτε το ολων των εποχων παει και αυτο στον καλαθο.Οσο για το τριτο συστατικο της ερωτησης, το Ελληνας, ευτυχως που υπηρξε και ο Ισοκράτης και επιασε τον πνιγμενο απο τα μαλια.=

Αυριο στους νερόμυλους.
.
.

'
ΣΤΡΑΒΩ ΝΙΚΟΝ ΑΝΝΑ ΓΝΩΣΜΑ

Ειχα σκοπο να πω δυο λογια για τα νερά αυτης της νήσου. το απο πουθε πιάνονται και πούθε κατεβαίνουν, για τα ποτάμια και τους καταρράκτες και τις λίμνες της αλλα ο κάπτεν Κουκ έχωσε την απο κάτω εικόνα στα σχόλια και έριξε και ενα ξεχεσίδι στην πλαστική ωραιοποιητική χειρουργική των κυριών -νιάου νιάου, να ακουνε ολοι οι γάτοι- και απο το πιστημονιακόν περι υδρολογίας υπερπόνημά μου έμεινε μονο ο τιτλος του ποστ, δεν το γράφω και μένω θαυμάζοντας την εικονιζόμενη Φόνισσα...

Διότι και εγώ κάπτεν τα νεόκοπα κολλαριστά χαρτονομίσματα και τα γυαλιστερά κέρματα όπως τα δινει ο ταμίας στην τράπεζα τα σιχαίνομαι. Τα θεωρώ, σκληρα και ακαρδα να πιτσιρλοκουδουνίζουν μη γνωριζοντας τον πληθορισμό που τα περιμένει αυριο ούτε τη στριγγλα ύφεση που καραδοκεί, τα αγγίζω, και ολη αυτη η έπαρση της αγνοιας με κλωτσά σαν ξένον, έξω, στη βιτρίνα.
Γιαυτό κι εχω μανία μονο με τα εφθαρμένα τα χαρτονομίσματα, τα χιλιοτσαλακωμένα και τα βρώμικα, που εχουν περάσει απο χίλια χέρια, αυτά που τα έκλεισαν σφιχτά στη χούφτα πεινασμενοι για τον επιούσιο κάρβελο, τα ξέσκισαν με μανία, τα κάψαν στα γλέντια, τα φίλησαν και τάκρυψαν στο εικόνισμα, τα δάγκασαν απο απόγνωση, μόνον αυτα ξέρουν πως θα φερθούν εάν πέσουν στα χέρια σου, πως θα ανταταποδώσουν την εκτιμηση που θα δείξεις στην πραγματική αξία τους και οχι στην αναγραφόμενη, τη λεγόμενη ονομαστική. Εκσάλλου και ο φίλος μου ο Οσκαρουαλδίνος ειχε πει να προτιμάμε τους άνδρες που έχουν μέλλον και τις γυναίκες που έχουν παρελθόν. Αμα το κρύβουνε το ακαταμάχητο παρελθόν τους με τις πλαστκές τι θα καταλάβουμε εμεις οι φτωχοί κονναισέρηδες. Αμ' πώς...!

.

.
οff the road poetry.

λέω αυτή τηνκυριακή
να πάρω τα ποδάριαμ και τοΡόμελ
και να κατέβω το ποτάμι ως τις λίμνες

θα πάω νωρίς
πολύ νωρίς
να έχει φως ευνο'ι'κό
για τη φτηνιάρα φωτομηχανή μου

στον καταρράκτη κάνω στάση στην επιστροφή
είναι βαθίσκιωτος και κουρασμένος
νάχεια-
νέβειο-
ήλιος

θα ποδοδέσω σφιχτά τις αρβύλες μου
μή στραμπουλίξω κάνα κότσι μαλθακό
θα πάρω κιένα ψωμοτύρι
να σταθώ
στους νεκρόμυλους

αλλατοξέχασα
μάλλον ταπόγεμα θακινήσω
αυτή τηνκυριακή έχει παπά
και το πρωί θαεκκλησιαστώ

ας είναι και ταπόγεμα

πάντως θαπάω

εκτός

αντηνκάνω

γιαμπάνιο.

.
.

Oπα! εδω έχουμε πράμα!

.
Άντε, βάλε τώρα που γυρίζειιιιι...............

Ο Γκετζ ειπε...

Αυτήν την στάση προσμονής κι απαντοχής σε σώμα ανθρώπου -είναι οι ιθαγενείς πάνω στο μουράγιο- είχα να την συναντήσω από την δεκαετία του 50 όταν καμιά φορά χειμώνα μήνα ποδίζαμε σε κάποιο ερημονήσι με τα σχετικά απαραίτητα, τον τσομπάνο με την γυναίκα και την κόρη, τον καλόγερο και δυο τρεις φερέσκαφους ψαράδες. Λιγώθηκα από τις φωτο

Γκετζ ενθυμούμενος
11 Μάϊος 2009 1:57 μμ

------------------------------

και η Διάφανη απάντησε ...

κυρ θεραπευτη, "ιθαγενεις";;; τι αντιπαθητική χρηση της λέξης!

διαφανη
11 Μάϊος 2009 5:53 μμ.

=======================================

και ο Γκέτζ ξαναsaid

Τώρα που παρατηρώ τις μειλμένες φωτό των ιθαγενών, διαπιστώνω εκείνο που ισχύει για τους πρωτόγονους, δηλαδή,με την απειλητική χλαμύδα, προσπαθούν να κρύψουν την χλιμιτζουριά τους, το ενδεές τους, επιχειρούν να διασώσουν ασυνειδήτως πάντοτε την αξιοπρέπειά τους, καθώς γνωρίζουν ότι η κατάστασή τους διαπραγματεύεται τα πάντα, ναι τα πάντα...
Γετζ

ΥΓ όποιος δεν έχει περάσει απ τα θρανία της ανάγκης, δεν τα κατανοεί αυτά......
12 Μάϊος 2009 3:33 μμ

------------------------------------------------------------------------------------------

Kαι η Διάφανη του απάντησε...

Να λοιπον που υποστηρίζεις τον τρόπο που χρησιμοποιείς την λέξη. εμενα μ ενοχλει γιατι εχω μεγαλώσει στην επαρχία και (δεν ξερω για τα σχολεία της αναγκης) ξέρω πως ειναι υποτιμητικό να θεωρούν κάποιοι πως εμεις οι ΝΤΟΠΙΟΙ (αυτη τη λέξη προτιμώ εγώ) "προσπαθούμε να διασώσουμε την αξιοπρέπεια μας". Γιατί η αξιοπρέπειά μας χρειάζεται διάσωση; ποιος εισαι εσυ που θα μας πεις χλιμίτζουρες και ενδεείς; ρητορικά ρωτάω, γιατί καταλαβαίνω ποιος εισαι και που στέκεσαι. δε σε θέλουμε στο χωριό μας να μας αναλύσεις και να μας ζωγραφίσεις, επηρμένε διανοούμενε καλλιτέχνη...

διάφανη
.
.

Day tripper.

.

Εκεί που κάθομαν και σκέφτομαν καφεδοκαπνίζοντας τι αηδία θα ποστάρω σήμερα νάσου και βλέπω απο την ανοιχτή την πόρτα στην κορφή του πεύκου - και τώρα κελαηδούν μάλιστα με περίεργο κελαηδισμό - να τρία πουλάκια κάθονται εξωτικά, μεγάλα ωσάν γλάροι και κιτρινοπράσινα, πρωτοφανέστατα. Βρε τα γαμημένα, ακόμα εκεί είναι! Βγαίνοντας να τα εξετάσω είδα και τον φέγγαρο στον ουρανό και λούστηκα την πρωινή δροσιά, μόλις που βγήκε ο ήλιος. Ολο το Μάιο έχει κάτι μπουνάτσες...η θαλασσα πηγμένη σα γιαούρτι και η Σαύρα ακόμα περιμένει κάτω από το πεύκο. Αηδιαστικά πράματα δηλαδή.Να πρέπει να χτυπάω κάρτα στις ενιά καθε πρωί. Άσε πάλι που θα βρεθώ στην εθνική οδό σε λίγες μέρες και σιχαίνομαι. Και η Θεσσαλονίκη? Που το πας αυτό.. Πρέπει να πάω για δουλειά εκεί και πρόσφατα μιλούσα μ΄εναν Αθηναίο κύριο και μούλεγε πως όταν έχει να επισκεφτεί τη Σαλονίκη παρκάρει το αμάξι του στην Κατερίνη και πέρνει το τραίνο. Ώρε μανούλα μου, τι έχω να τραβήξω!

Καλά. Σελαβί. Μία σκέψη δυσάρεστη και μιά ευχάριστη. Να τωρα κι ενας μπούμπουρας που λέει να μπει απο την πόρτα, αιωρείται, αλλά δεν του άρεσε και την έκανε. Άειντε μπρέ! φτάνει τόσα.

Και όποιος δυσανασχετίσει για τον τίτλο, είδα χτες στο Ντισκόβερι ότι στη Σαχάρα φυτρωνει ενας πέπων πικρός δηλητήριο και οποιος τονε φαει πεθαινει αλλα οι Σαχαριανοί σκουπίζουνε μ'αυτόν τον πισινό τους, είναι διοτι αντισηπτικός και ωφελεί εις τας αιμορρο'ί'δας.

.

Το μυστηριωδες φαινόμενον της ολιγαρκείας ή άλλως ο Σαρδώνειος γέλως.

Κάθε χρονιά αυτή την εποχή αρματώνω ξανά τη Σαύρα για τους θερινούς της ψαρομήνες και με την ευκαιρία ξεπετάω στα σκουπίδια ενα σωρό αχρηστήλα. Κάθε χρονιά αυτη την εποχή. Ακριβώς όπως ο σπορεύς και ο ζευγεύς. Που μέτρησαν μια ολοκληρη ζωή με τις σοδειές. Αηδίασα. Ασε που γραντζουνίστηκα απο ενα σιδερο πεταμενο στην κόπρο και βαριέμαι να παω για αντιτετανικό. Καθε φορά τα ίδια, μεχρι στο τελος να μου κάτσει και να με πιασει ο γέλωτας

Σημερα λοιπον πέταξα μια τηλεόραση, το ντιβιντι, εναν υπολογιστη και τον ενισχυτη του στέρεο διοτι επασχε απο βραχύ κύκλωμα. Διερωτήθην βέβαια τι θα απογίνω με δίχως αυτά αλλά πάραυτα συλλογίστηκα ότι μικραίνοντας η ηλικία του ανθρωπιδίου όντος όλο και πιό λιγότερα χρειάζεται και αισιοδόξησα. Στα είκοσι φερειπείν χρειάζεται ακατάπαυστα νγκαμίθια, στα δεκαπέντε άφθονο φαγητό, στα δέκα το παιχνίδι, στα πέντε αγκαλίτσες, μισού χρονού χρειάζεται ύπνο και γαλατάκι και έμβρυο μονάχα τα ζουμιά απ τον οργανιζμό τσημάνας. Ε, και πριν απο έμβρυο δεν χρειάζεται απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Οθεν μια χαρα θα τα καλοπερασω χωρις ντιβιντι και μουσική το χειμωνα.

Τον Ρόμελλ πάντως θαντονεκρατήσω μεχρι και ως το τέλος.\-

.

Το κοκορεέτσι.

.
Εαν όλα όσα συναποτελούν τη φύση, τη φύση σου, ακομα και οσα θα μπορούσες να κατανοήσεις αλλα δεν θα το κατάφερνες ποτέ ειναι το έτσι, τότε όλα τα υπόλοιπα ειναι το κοκορέτσι.

Η πλάκα ειναι πως το κοκορέτσι δεν ειναι ανυπαρκτο, υπάρχει καπου εκει έξω και περιμένει τους μάγκες που θα καταφέρουν να περάσουνε τα σύνορά του χωρίς να παρανοήσουν.

Οσο για μένα, είμαι βέβαια στην απόξω ακομα αλλα που θα μου πάει, όλο τον τελευταίο τον καιρό και σα ν'ακουω ενα σσσβιννν... ανείποτο, αυτό θα είναι, οδηγεί στα περάσματα.

Το μόνο που έχω κατα νού είναι μη σπάσει ο λώρος, και δεν έχει γυρισμό. Αλλά μετά λέω πως δε βαρυέσαι... Σίγουρα θα αξίζει τον κόπο. Ε, εσύ τί λές?
.
.

O Φόβος.

.................................. o θεός Παν, απο Ρωμαικο μωσαικο.

.

Το σημαντικό είναι να ελέγχεις το φόβο σου. Ο Φόβος που ελεγχεται μετατρέπεται σε συναίσθημα. Ο ανεξέλεγκτος σε Πανικό.



Χοσέ Γιέζους Γκαρσία, ταυρομάχος.

.

.

Ταξίδι Σταντικύθηρα.

.

.

.