Αντε ξανα-μανά στις αμπελοφιλοσοφίες, για να περνάμε ανωδυνα και ειρηνικά...

'
.μηδενί δίκην δικάσεις πρίν αμφοίν μύθον ακούσεις.

κάθε που μπαίνει άνοιξη
κάνω μια βολτα βόρεια
με συγκινεί
το πρωινό
στην παραλία της Καβαλας
το φως άγουρο
ήλιος νωθρός
ζέστα του Απρίλη αναδύεται
και νότιες οσμές απλώνουν
τα βρεγμένα δίχτυα
των ξενυχτισμενων ψαροκάικων

η θάλασσα δεν ανεμίζει
σβύνει
χάνεται
την καταπίνει ο γλαύκος ουρανός

σημαία εκεί ψηλά στο κάστρο όρθια

βοή της πολιτείας που ξύπνησε πίσω μου
διέρχεται τα οχήματα
περπατά στους δρομους
μασουλά
μπουγάτσα
νωχελικά ψωνίζει πέδιλα βουτηγμένα
στον καπουτσίνο

μιά πόλις εγκρεμής
προφυλαγμένη απο τα βουνά της
τα πόδια ανοιχτά προς το Αιγαίο

αυτά τραβάω κάθε που μπαίνει η άνοιξη



======================

Πως γράφουμε ένα όμορφο πίμα.

Φροντίζουμε αποβραδίς να κοιμηθούμε ενωρίς. Στη συνέχεια να δουμε εναν εφιάλτη και να ξυπνήσουμε κατα τις τρείς τα ξημερώματα. Την ξαναπέφτουμε αλλα τα κανονίσαμε να ξαναιδούμε τον αυτόν εφιάλτη και οριστικά βαράμε εγερτήριο κατα τις πεντέμισι, μαύρα κι άραχλα.

Ψήνουμε τούρκικο καφέ με διπλό τσιγάρο, καταπίνουμε το χάπι μας, μασάμε μιά μπουκιά ψωμί, ρίχνουμε έξω μιά ματιά στον ουρανό αν θα έχει ξαστεριά η προσερχόμενη ημέρα και ξανά το ανάβουμε το καμινέτο για ένα νες με γάλα.

Στον καναπέ δίπλα μας έχουμε μολύβι και χαρτί. Αράζουμε τους πόδας υψηλά, εμπρός, στην πλάτη μιας καρέκλας, ωστε να μας κατέλθουν ποδαρώδεις οι ιδέες και να εμπνευσθούμε το επιγενόμενον. Και γράφουμε ως τίτλο ότι μας πρωτοκατέβει ποδαροειδώς.

Εν συνεχεία αρχίζουμε να μιλάμε για κάτι που μας είχε καποτε αρέσει αλλα ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί. Εφόσον λοιπόν ουδέποτε καταλάβαμε για ποιόν λόγο μας άρεσε,
λογικό είναι και τώρα, να μην καταλαβαίνουμε τι γράφουμε περι αυτού. Οπότε στο γραφτό μας, το συντακτικό και η γραμματική πάνε περίπατο, οι λέξεις είναι παραπληρωματικες και όχι ακριβοδίκαιες και τα επίθετα ορφανά.

Εν κατακλείδι φροντίζουμε να εξυπονοούμε και μία προσωπική άποψη πεπαθημένου πάθους, πλην ομως διατυπωμένη τοιουτοτρόπως ώστε να ταυτοποιείται γενικευμένως πως και να γίνεται αποδεκτή απο τον αναγνώστη και ως εδική του παθητική πάθησις.

Κατόπιν το διαβάζουμε και το ψιλοδιορθώνουμε προσέχοντας να υπάρχει ακουστικά ενας ομοιος ρυθμός, πετάμε λέξεις, αλλάζουμε τονισμό, στρεβλώνουμε καταλήξεις, αφθαιρετώντας ανενδοίαστα για το κοινό καλό.

Τέλος την τσαλακώνουμε την κόλα και το πετάμε στα σκουπίδια ή αν έχουμε μπλόκ, το ποστάρουμε εκεί.

.