Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ...

... σήμερον που δεν έχω πιά σε τίποτα να πιστέψω, μου φαίνεται πως αυτό είναι πιό έντιμο. Έντιμο.. Εάν οφείλω κάπου εντιμότητα την χρωστώ μόνο στον εαυτό μου. Και όταν του την αποδίδω, η ελευθερία μου, η αίσθηση της ελευθερίας μου τέλος πάντων, τόσο εκρηκτικά με κατακλύζει που σχεδόν ζαλίζομαι απο αυτήν.

Κρίμα. Θα ήθελα και εγώ να πιστεύω κάπου, σε κάποιον Άρχοντα των πάντων, σε κάποιον φίλιο Θεό, έστω Θεό αντίπαλο, σε κάτι. Αντ' αυτού ερμηνεύω όλα τα περι Θεών σαν μια παρερμηνευόμενη μυθολογία που σκοπό της έχει να με στηρίξει μέσα σε αυτήν την αγκαλιά με το απόλυτο τίποτα όπου ζούμε όλοι μας.

Και όμως. Χωρίς Θεό και τόσο μόνος, νά που έρχομαι τόσο κοντά σας. Να, που η συμπαντικά διαστελόμενη Ελευθερία μου, μία Ελευθερία τόσο εξωφρενική ώστε για να υπάρξει αναγκάζεται να υποκύψει στη δική της νοιμοτέλεια, μου δείχνει το δρόμο.

Δούλος είμαι υπάκουος στον ίδιο μου τον εαυτό όπως και αφέντης του, σκλάβος είμαι της ίδιας μου της απόλυτης ελευθερίας όπως ταυτόχρονα και δεσπότης και διαχειριστής της. Για αυτούς που επέτρεψαν να τους κρεμάσουν σε ένα ξύλο ενω αυτοί είχαν προηγουμένως κρεμάσει τη Γή επάνω στα νερά θα μιλάμε τώρα?

Εγώ είμαι αυτοί.
.
.- αφιερώνω στον decide.-
.
.