έχο και γω αρχί α !!

'
.Μου εκάμασι την τιμή να με ονομασουν ποιητή!
Αλλα οι πιιτέ ίνε αλίτε Ως ΓΝΩΣΤΟΝ. Και επειδη εχω και εγω αρχία ΝΑ σημερον τι κομίζω εις την τέχνιν !


----- Original Message -----
From: PANOS THEODORIDES
To: GIANNOULIS
Sent: Thursday, May 11, 2006 4:21 PM
Subject: Μιά ξεχασμένη σελίδα
Την είχα φτιάξει πρίν αρκετούς μήνες και σου την έστειλα με φάξ, αλλά δεν το έλαβες ποτέ. Πάρ΄το τώρα, να καταλάβεις τι σημαίνει ψηφιακη εποχή....

ΕΚ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗΣ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΤΩΝ ΜΗΠΟΤΕ ΠΑΡΑΧΘΕΝΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ. ΕΡΑΝΙΣΜΑ ΣΠΟΥΔΑΙΩΝ ΡΗΤΩΝ ΚΑΙ ΓΝΩΜΙΚΩΝ ============================================ Ουγκα!
[Σε αποκαλώ Μάριον, ουχι εκ της ηρωίδος σου, αλλα τιμών τον μέγαν αλτοσαξωφονίσταν Μάριον Μπράουν (γεν. 1935) όστις παρήγαγεν μέγα έργον μετά του πιανίστα Μάλ Γουόλντρον,που συνόδευεν εις το κλάμπ 5 SPOT της Νέας Υόρκης την Μπίλι Χολιντέι, άχρι του θανάτου της επισυμβάντος την 17ην Ιουλίου 1959]
Ο Ιωάννης Δημητρίου Γιαννούλης τω Παναγιώτη Θεοδώρου Θεοδωρίδη,κρύπτων την πολυμάθειάν του όπισθεν δρομαίου επιφωνήματος(1983) ==========================================
Πώς σε λένε;κάτσε τώρα να σε γαμήσω!
Ο Γκέτς απευθυνόμενος εις παν ό,τι ομοιάζει θήλυ και κινείται,εν τη ακμή αυτού (1966-1976) ---------------------------------------------
ΓΟΥΦΑΣ: Σπασάν οι μητρόπετρες! ΠΕΤΕΦΡΗΣ Χαχαχα! ΓΚΕΤΖ: Χαχαχα!
Δείγμα θεατρικού χάικου(1974) ============================

Λεζάντα εις την φωτογραφίαν:

(ελληνιστί)ΕΛΕΦΑΣ ΑΝΑΠΑΥΟΜΕΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΟΥΓΚΛΑΝ ΤΩΝ ΓΡΑΣΙΔώΝ

(Διάλεκτος του Κιλιμάντζαρο) ALUFA NTRUMPA A KONTEMA PI GRASSIDA

(Iσπανοειδώς) ELEFA LOSSAHOS A LA HANGKLA DES GRASSIDAS

(Αγγλοσαξονιστί) OLIPHANT RETIRED ON GRASSY JUNGLE

.

.

H αλήθεια ειναι οτι δεν κρατω αρχεια και οτι γραφω το πεταω γιατι με βαραινει. Τωρα πως βρεθηκε το παραπανω, φταιει που το ειχα σωσει... Επισης η αλήθεια ειναι πως δεν ειμαι ποιητής, φλώρος είμαι και ωχι αλιτις διοτι.

Προχτες λοιπον συβαινω στα Βουστάσια και ακριβως οπως οταν φυσαει ο νοτιάς μου ερχεται το αρωμα απο τις αγελάδες του γείτωνα του Γιωργη -και μου αρεσει- πέφτω πάνω σε κατι που το ειχα γραψει [και πετάξει] πριν κοντα τριαντα χρονια και εκτοτε βεβαια ειχε απολησμονηθεί. Ενοιωσα σα να σταματησε ο κοσμος, που ελεγε και ο Δον Χουαν. Επαψε ο μυαλός να δουλεύει και εσιωπησε ο εσωτερικος διαλογος, και κατοπιν τα θυμηθηκα ολα.

Αλλα δεν ειναι αυτο το ζητουμενο. Η γλώσσα που ετυχε να μιλαμε ειναι σα ζυμαρι και στο χερι μας ειναι να πλασουμε τα κουλουρακια ότι σχεδιο θελουμε. Συνθέστε ποίηση αναιδώς, το ποίμα προυπάρχει μεσα μας, αυτό μας γέννησε, μην κουτουλάτε σε ανθολογίες, φιρμες και αξιολογήσεις φιλων και γνωστων. Γράψτε το, απολαύστε το και αφήστετο να χαθεί παραπλέοντας τους ορίζοντες των οριζόντων, τιποτα δεν χανεται, μην το ψειρίζετε και μην το καμαρώνετε, άλλο η Μπάμουσκα και άλλο η ελευθερία της τρέχουσας ζωής,.

.

Δόξα! Δόξα! Δόξα!

.

.