Η μαλακία της ανάμνησης.
Δεν γνωρίζω πως λειτουργεί το φαινόμενο στις κυρίες και τις δεσποινίδες, ας μιλήσουν οι ίδιες, ούτε και επακριβώς στους άλλους κυρίους, θα μιλήσω λοιπόν μόνο για τον εαυτό μου, μιάς και το θέμα το κατέχω άριστα.
Μάλιστα θα μπορούσα να το αναπτύξω σε πολλά ξεχωριστά κεφάλαια αλλά βαρυέμαι τώρα να γράφω μαλακίες, οπότε θα θίξω μία και μονον παράγραφο. Α! μην το ξεχάσω, θυμάμαι που μας έλεγε κάποτε περισπουδάστως ο Π.Θ.’68 ότι τη μαλακία την κόβουμε μόνο όταν ερωτευτούμε! Ήταν ερωτευμένος τότε με μία χοντρή που ο μπαμπάς της είχε ζαχαροπλαστείο κοντά στη Διαγώνιο. Μαλακίες έλεγε. Και απορώ.
Επί του θέματος τώρα.
Θυμάμαι λοιπόν πως όταν τα εύρισκα σκούρα και δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα αρκετά καλό για να με φτιάξει, έφερνα στο μυαλό μου μιά ανάμνηση και έτσι τα κατάφερνα. Την εξής.
‘Ημουνα φούλ ερωτευμένος με τον μεγάλο έρωτα της ζωής μου και ίσως και τον μοναδικό, με την Νταίζυ δηλαδή της Δεξιάς Ερωμένης, κατά κόσμον Μαρίας. Είχαμε πάει οι δυό μας εκδρομή στη Θάσο.Με σκοινάκι. Λεπτομέρεια βέβαια αλλά η Θάσο είχε ακόμα τότε όλες τις παραλίες ξέφραγες, άχτιστες. Ένα καταμεσήμερο, τζί-τζί-τζί-τζί-τζί-τζί-τζί-τζί κάτω από τις ελιές, με το μινικούπερ τραυματισμένο, δίπλα στο κύμα, τζί-τζί-τζί-τζί-τζί-τζί-τζί-τζί εγώ άνοιγα μία κονσέρβα για το μεσημεριανό μας γεύμα και η Μαρία, δέκα μέτρα πιο πέρα, όρθια, έβγαλε το μπλουτζίν και το κυλοτάκι, πόσο να ήταν τότε.. δεκαενιά στα είκοσι?, μισάνοιξε χαλαρά τα πόδια, όρθια, σκυφτή, τζί-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι, και έσπρωξε μέσα στο μουνάκι της με το δάχτυλο ένα ταμπόν, ανοιχτό θαλασσί χρώμα, για να βουτήξει στη θάλασα.
Στα δύσκολα λοιπόν αυτό σκεφτόμουνα.
Αυτή την ανάμνηση.
.
.. http://www.jango.com/stations/982516/tunein?u=0&song_id=58657
.
7 σχόλια:
αρχησε να κσετιλίγετε μεσα σου το μαβρο φιδη της μαρηας η παλη ζιτασ αναβολι;
μου τηλεφώνησε ακριβώς προχθές.
Ωχ, γιά να μου απαντάς ορθογραφημένα,πάλι συγκλονίστηκες φίλε μου...
Εσύ τώρα μπρε ΚΟΣΤΑΣ πας να το παίξουμε hard core εδω μεσα......
Δεν προκειται περι αυτού.
Εχχω ναν την ίδώ πάνω από δώδεκα χρόνια, όπου ήπιαμε απλώς ένα ουζάκι και μιλήσαμε για τον καιρό διοτι ήμουνα με συντροφιά διότι και καθότι.
Παντως η νέα ΚΟΣΤΟΦΑΤΣΑ εις το άβατόρ σου σκίζει. Κατα το ήμισυ Ιούλιος Καίσαρ είσαι. Ρίξε και το άλλο μισό να δούμε τι θα βγεί.
ΠΕΤΕΦΡΗ
Θέλω να σε καταγγείλω δημοσίως ότι από τότε που διάβασα τη Δεξιά Ερωμένη σου μου καταστράφηκε όλη η μαγεία εκείνης της εκδρομής.
Κάθε που την σκεφτόμουνα εκείνη την εκδρομή χανόμουνα και δεν ήξερα ποιός είμαι. Μετά που διάβασα το βιβλίο σου, αλτσχαημερίστηκα. Ούτε μια λεπτομέρεια δεν μπορώ να φερω στο νού μου.
Είπα πως θα σε καταγγείλω δημόσια και σύντομα θα το πράξω.
Αλίτι πιιτί!
Την έγραψα, την διάβασες, αλλά το μεγάλο μυστικό είναι ότι την θυμάμαι πολύ διαφορετικά απ΄ό,τι την ήγραπσα.Αφτό ήνε το μυστικό της λογοτεχνίας- παραμένει κατώτερη των πραγμάτων ,αλλά πάντως ανώτερη (καμιά φορά) των ισολογισμών.
Γι΄αυτό και τον τριγμό των δοντιών σου, τη λάσπη στη μέση σου, ξεραμένη από τότε που πήγαινες να βγάλεις το μίνι από τις χυλωμένες κόκκινες λάσπες στη Φώκια, αλλά και το πως φώναζες (και τί φώναζες) όταν ήσουνα μέσα στο αντίσκηνο με την Νταίζη(τότε κι εγώ κατάλαβα ότι ήταν η γυναίκα της ζωής σου)
αυτά, Γούφα, και να ήθελα, δεν ήμουν ικανός να τα γράπσο. Γι΄αυτό και επιστράτευσα τον τύπο του βραχέος χρονικού( ο κόσμος διαβάζει Μανασσή και Ιωήλ, αλλά νομίζει ότι διαβάζει "δεξιά ερωμένη") γιά να το τελειώσω το ρημάδι, τότε, το 1999. Αν δεν το τέλειωνα, ακόμη και σήμερα θα μιλούσα με την Αφροδίτη, και είναι πεθαμένη, γαμώτη, δεν μπορώ μήτε ένα καφεδάκι να πχιώ μαζί της.Κι έτσι κινδυνεύεις εσύ να στουκάρεις, κι εγώ να θεωρηθώ καλός συγγραφέας από δεκατέσσερις(όχι παραπάνω) ευαίσθητους ανθρώπους.
Τρέχα, τηλεφώνα της, ξάφνιασέ τηνα, μη την φιλάς στην αρχή, ξεφτελίσου, αγκάλιασέ τηνα πές της Μαρία, χωρίς εσένα ουδέποτε υπήρξα κάτι παραπάνω από την φουσκωτή μου βάρκα. Κι όπως θα σου δείχνει τις ρυτίδες της, θα συνέρθεις, θα αγαπήσεις την ζωή και θα έρθεις να μου εξηγήσεις γιατί δεν γίναμε χορεύτριες,και δη τελείως αγράμματες.
Λέγε αλήθειες, ακατασχέτως: κανένας απολύτως δεν τις πιστεύει.
λοιπόν, τα καταφερες, εγραπσα περιμαριας.
οπως καταφερες με το βιβλίο να χασω τη μαγεια εκεινης της εκδρομης.
καλά κανεις. εισαι το υπερ οργανον της Μοίρας.
Πρόσεχε τα πέτρινα φίδια.
[χρησμός της Γουφπυθίας]
Δημοσίευση σχολίου