Αρθρον πρώτον.
-----------------
Δεκαπέντε χρονώ όταν ήμουνα είχα ένα θείο στην Αμερική.
Τη δεκαετία του εξήντα και παλιότερα, όλοι είχαν ένα θείο στην Αμερική. Τώρα δεν έχει πλέον κανείς.
Αυτός ο θείος λοιπόν, λεγόταν ο θείος Αντώνης και ήταν αδερφός της γιαγιάς μου της Λέγκως. Γκιάτας το επίθετο. Αντώνιος Γκιάτας.
Να μην τα πολυλογούμε, διότι περί της Βλακείσς μου θα μιλήσουμε, μία φορά μου έστειλε τρία μπλουζάκια, συνθετικό ύφασμα, κοντομάνικα με γιακά, δεν υπήρχαν εδώ τέτοια, ένα σιέλ ανοιχτό, ένα στο χακί, και ένα άσπρο.
Είμαι δε βλάξ, διότι απορούσα, πως είναι δυνατόν στην Αμερική να κατασκευάζουν μπλουζάκια και πουκάμισα. Ενώ ήδη γνώριζα ότι στέλνουνε δορυφόρους και όπου νάναι θα πατήσουν στο φεγγάρι. Άσε τις Πλύμουθ και τις Φόρντ Μάσταγκ.
Μάλιστα. Θεωρούσα πως τα πουκάμισά τους τά κάνουν εισαγωγή από την Ευρώπη.
Λοιπόν, τί λές?
.
Άρθρον δεύτερον.
-------------------
Λίγο μεγαλύτερος έβγαλα την πρώτη μου γκόμινα.
Ούτε θυμάμαι πως την έλεγαν. Μόνο πως ήταν άσχημη, τέρας, και από τη Νέα Σωζόπολη. Λοιπόν, ήτανε καλοκαίρι και μπαίναμε στο 5 για Νέα Κρήνη, κατεβαίναμε στο παλάτι του βασιλιά, στρώναμε μόλις ψιλονύχτωνε μιά εφημερίδα στα θάμνα, στο γκρεμό, πάνω από τη θάλασσα και κάναμε ότι κάναμε. Μιά φορά μάλιστα έγινα ρεζίλι στο λεωφορείο, επιστρέφοντας στην πόλη, ήταν και σχεδόν άδειο, όλοι μέ κοίταζαν, με κοίταζαν, ψάχνομαι και τί να δώ...! Η μισή καπότα είχε μείνει μαγκωμένη μεσα στο παπούτσι μου και η άλλη μισή κρέμονταν απ' έξω, και μάλιστα το ''καλό'' της κομμάτι, και μισογεμάτο, ούτε που τό είχα πάρει χαμπάρι.
Αλλά για να μη πολυλογούμε, και επειδή περι της Βλακείας μου ομιλώ, μου λέει ένα απόγεμα περπατώντας στους δρόμους, ότι έχει περίοδο, και πως ήρθε η κουβέντα, εγώ ως τότε νόμιζα πως όλες οι γυναίκες του πλανήτη έχουν περίοδο την ίδια μέρα, κάπου γύρω στην πανσέληνο, και μόλις το είπα έσκασε στα γέλια, μα τότε, μου λέει, θα απλώνανε όλες μαζί τα ρούχα τους στο σύρμα, πανικός! Δεν είχαν βγεί ακόμα οι σερβιέτες και τα ταμπόν διότι.
Μέγας Βλάξ, ε?
Άκου, όλες οι κυρίες περίοδο την ίδια μέρα παγκοσμίως...
.
.
Άρθρον τρίτον
----------------
Καμπόσα χρόνια αργότερα πήγα πρώτη φορά στην Πόλη. Να γίνω χατζησταμπουλούς.
Πήγα μαζί με μία θεογκόμενα δίμετρη, την Έννυ, γεννηθήσα Εις Ταν Μπούλ και με έναν αδρεφό εναπομείναντα εκεί, οικογενειάρχη που δούλευε στο Φανάρι, τον επισκευτήκαμε, σε ένα τριόροφο ξύλινο όπου έμενε στο μεσαίο πάτωμα και θυμάμαι που μας έλεγε να μιλάμε ψιθυριστά μη μας ακούν οι Τούρκοι που μέναν επάνω. Αχ... αχ...
Αλλά περί της Βλακείας μου θέλω να πώ.
Όθεν κοτζάμ γάιδαρος στα τριάντα πλέον, μπαίνοντας βραδάκι στην Πόλη, με πούλμαν, έπαθα έκπληξη που είδα να κυκλοφορούν αυτοκίνητα, κούρσες. Ναι! ναι! ναι! νόμιζα ότι δεν θα δώ ούτε ένα αμάξι ! Μα τι διάλο, το 1980 πήγα στην Τουρκία, επι Εβρεν, με γκαμήλες θα κυκλοφορούσαν?!
Μάλιστα. Ε'ιχα την εντύπωση πως η Τουρκία δεν έχει αμάξια. Μόνο χοτζάδες, χαρέμια και πασάδες. Μα δεν είμαι Βλάξ? Μέγας! Μέγας Βλάξ ειμί.
Γιαυτό επιμένω πως και όλα όσα γράφω περι βλακείας πρόκειται αλλά εσείς έχετε αντίθετη γνώμη, άρα πανύβλακες είστε, με το μπαρδόν δηλαδή.
Αυτά.
.
.
5 σχόλια:
Όσον αφορά εμέ ουδεμία αντίρρησις... Ή μάλλον ναι, διαφωνώ με σένα, καθέτως και οριζοντίως! Βλάκες έτσι οι πάντες όσοι συχνάζουμε εδώ! Αυτό προσωπικώς το βρίσκω συγκινητικό. Η διαφωνία αυτή με τοποθετεί αυτομάτως μεταξύ ατόμων με υπόσταση διότι. Αρκεί να λάβουμε υπ όψη την διαπίστωση περί της τεράστιας κοινωνικής σημασίας των βλακών εν τω συγχρόνω, άμα και παλαιότερον, βίον.
KOSTAS
σέυχαριστώ.
τα γραφόμενά μου σου αρέσουν επειδή προσπαθω να εφαρμώσω την μετωπίδα του μπλόγκ, Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ, δοκίμασέ το και θα δεις...
ΚΑΠΤΑΙΝ ΚΟΥΚ,
μπερδεμενος συλλογισμός, αλλα, οσο κι αν ειμαι βλαξ, καπου μυρίζω οτι εχεις δίκηο.
ΖΗΤΩ ΟΙ ΒΛΑΚΕΣ ΕΜΕΙΣ!
άρθρον τέταρτον.
το νούμερο δλδ δεν το θυμάμαι καν, αλλά το για τους βλάκες, εννοείται ότι είμαι μέσα.
καταπιεσμένο θηλυκό ετών δεκατεσσάρων, γαϊδούρα δλδ με όλα τα εφηβικά. καλή εν αρσακείω ηλιθίω πατερναλιστικότατο παρθεναγωγείω μαθήτρια. δεν ήξερα δε ρώταγα;
και ποιον; ποιαν; από το σπίτι μου με είχαν μάθει να το βουλώνω, μια ζωή.
κατάφερα να στήσω πάρτυ σπίτι μου, φέρνοντας τις καλύτερες φίλες μου με 'αδελφούς' και 'ξαδελφούς' που μόλις είχαν γνωρίσει.
πώς τον λέγανε εκείνον τον τύπο που μου άρεσε; να πούμε γιώργο, αν και δεν ήταν γιώργος, κι ούτε θυμάμαι πώς ήταν. ότι στο μπλουζ όμως χορεύαμε σφιχτά, το θυμάμαι, και μάλιστα όχι καν στο σώμα μου, προφανώς δεν ήξερα ακόμη τι σημαίνει έρωτας, αλλά στο μυαλό μου.
'σου έβαλε χέρι;' με ρώτησαν με ζήλεια οι συμμαθήτριες.
εγώ ακόμη δεν ήξερα την έκφραση και σκέδτηκα: καλά, δε βλέπανε ότι είχε τα χέρια του πάνω μου για να χορέψουμε; βάστηξα το χαζόν της ερωτήσεως ή της αγνοίας μέσα μου, και είπα βιαστικά:
-μα ναι!
ο χορός των συμμαθητριών είπε: πώ πω! της έβαλε χέρι και το λέει έτσι! για λίγο μου έκαναν εμπάργκο όλοι: οι ζηλιάρες συμμαθήτριες, οι γονείς που επέστρεψαν εις την οικίαν νωρίτερα -δηλδ η σκύλα η μαμά μου θεός σχωρέστην- και τα αγόρια, γιατί δε μ'αφήνανε ούτε τηλέφωνο να πλησιάσω.
η περίοδος ήταν ακόμη άτσαλη, μικρή ήμουνα (κάποτε).
πίστεψα ότι είχα μείνει έγγυος από εκείνο το χορό!
η ιλαροτραγωδία βάστηξε μέχρι την επόμενη περίοδο, που διερωτόμουν μήπως είναι ...αποβολή!
χα χα χα
οι γυναίκες μερικές φορές είναι ακόμη πιο βλάκες από τους άντρες, σχεδόν από φυσικού τους.
σ'εμένα δλδ κρεμόταν η καπότα από τον εγκέφαλο γούφα μου. μάλιστα σε κάποια στιγμή έσκασε, αλλά εγώ συνεχίζω να ζώ στο λεωφορείον ο πόθος. δεν ξέρω σε ποια στάση θα κατέβω. θα δούμε...
ζήτω οι βλάκες εσείς, ζήτω ο πανύβλακας εγώ (το ο το άρθρο σερβίρτε το σε 'η', θηλυκό είμαι από όσα ξέρω και όσα καταλαβαίνω, όταν καταλαβαίνω...
ανυπογράφως, εγώ, γούφα μου
ANVNYMH dear
το πρωτο βήμα νομιζω πως ειναι να τα πεις εστω και τωρα ολα αλλα πρωτον με την υπογραφη σου και δευτερον σε ολους, χωρις να νοιαζεσαι αν καταλαβαινουν.
it's never late to say I love you διοτι.
Δημοσίευση σχολίου