πΑρτε μιΑ κονσΕρβα τΩρα, βΕβαια επΙκαιρη, και ευκαιρΙα απο δευτΕρα να γρΑπσω και τη συνΕχεια που περιμΕνει Ενα χρΟνο...

. http://www.jango.com/stations/31807770/tunein?u=0&song_id=161089

ΠΕΡΙΤΤΩΝΔΙΑΚΟΠΩΝΚΑΙΒΑΣΑΝΩΝ ΛΟΓΟΣ.



Το φαινόμενο των διακοπών εμφανίστηκε σχεδόν ταυτόχρονα με τον κοινό διακόπτη, μαζί με το ηλεκτρικό δηλαδή. Και άρχισε να θεριεύει βέβαια με την ίδρυση της ΔΕΗ.

Πως γίνεται να σχετίζεται ο διακόπτης με τις διακοπές δεν δύναμαι να εξηγήσω. Ωστόσο αποτελεί αξιομυστήριον η σχεδόν ταυτόχρονη εμφάνισή τους. Το πανελλήνιο σύνθημα ΕΞΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΣ ομού με το ΑΝΑΔΑΣΜΟΣ και κανα δυο ακομα που μου τά’παν αλλα δεν τα ενθυμούμαι έπεσαν από τις αρχές των 50 και γραφόντανε – όπως μου λέγουν κατι γέροντες που ζούν ακόμη – σε κάθε ράχη και ασβεστωμένο μαντρότοιχο. Οι βουνοπλαγιές ήταν ήδη πιασμένες απο τα υπερμεγέθη ΟΧΙ γραμμένα με ασβαστοκοτρώνες, όποιο βουνό και να αντίκριζες όταν ταξίδευες, ότι και να το ρώταγες, περήφανα σου απαντούσε ΟΧΙ ΜΑΣΤΟΡΑ !

Διότι τότε – όπως μου ομολογούν οι πρεσβύτες – δεν είχαν βγει για τα καλά ακόμα οι ρεκλάμες, πόσον μαλλον οι αφίσες, μόνον μία, τρισμέγιστη υπήρχε, στην Ομόνοια, στην κορυφή του κτίριου που αντικαταστάθηκε από το ομώνυμο ξενοδοχείο, και διαφήμιζε τη μπύρα ΦΙΞ – κανει καλο –με μια φάτσα που γελούσε όταν ξεχείλιζε ο πότηρας και επειτα έσβυνε και αναβε μουτρωμένη με άδειο το ποτήρι, αξιοθέατο όλης της Αττικής για να μην πω όλης της επικράτειας μιας και ειχε επικρεμαστεί στην πλαζ ντελακονκόρντ. Αυτά ,όπως μου λέν οι γέροντες, συνέβαιναν πρίν πέντε και πεντέμισυ δεκαετίες.

Ακριβως τότε άρχιζε να ηλεκτροδοτείται αφειδώς όλη η χώρα. Και να στρίβει ο κόσμος τον διακόπτη, διότι στριμμένοι ήσαν, όχι πατητοί, και χρειαζόσουν την συνεργασία δείκτη και αντίχειρα ώστε να γεννηθήτω φως, συν ότι είχε και ακουστική υπόκρουσιν το γεγονός, έκανε ΚΛΙΚ! ο διακόπτης στρίβων, συν ότι είχε και τα φωτορυθμικά του εφέ,πέταγε σπίθες. Εε ρε γλέντια! Ενώ τωρα έχουμε υπερβεί και αυτό τούτο το καθ’ εικόνα και ομοίωσιν, ουτε καν να αναφωνήσω γεννηθητω φως δεν χρειάζεται, βαράμε παλαμάκια και το φως ακούει και ανάβει μόνο του.Ευτυχώς. Ο άλλος έριχνε και καμιά ηλεκτροπληξία διότι.Τώρα που πάω να μπλέξω και να παρεκβατισθώ με αυτό το παλαμάκι που ανέφερα…Σε κάποια άλλη ιστορία που μου ανέφεραν οι γέροντες, για παλαμάκια στον βαρύγλυκο και εφτασεεεε..Αλλη φορά.

Εν προκειμένω πάντως τότε άρχισαν και οι μικροαστοί να συγχρωτίζονται κατά το θέρος, εν αρχή εις τας λεγομένας λουτροπόλεις, ήγουν Καμμένα Βούρλα , Αιδηψός – Μέθανα – άντε και Θέρμες Ικαρίας, ένα τέταρτο με την μπενζίνα από Αγιο Κύρικα, πατ-πατ-πατ-πατ-πατ-πατ-πατ και μάλιστα μετα μουσικής, και μονίμως το σουξέ του θέρους του ’58,
-σαν κερδίσω στο λαχείο, και λεφτά πολλά σαν πάρω
έναν πύραυλο για σένα, αγαπούλα θ’αγοράσω
πρώτα πρώτα θα σε πάω, μιαν επίσκεψη στον Άρη
και μετά αν θες ρομάντζα, θα τραβάμε στο φεγγάρι
όλος ο κόσμος θα ‘ναι δικός σου
και θα ζηλεύουνε τον πυραυλό σου. [δίς] -
αι οποίες λουτροπόλεις εως τότε ήσαν προνόμιον των παρατηνχοντροπορτοφόλαν επικαθήμενων , γεροπαραλυμένων ερωτύλων, τυχοδιωκτων, τζογαδόρων [βλ. Φ.Ντοτογιέκυ, Ο Παίκτηξ] Οπότε μαζί με τους λεπρούς της οικογένειας οι οποίοι καθημερινώς αυτοεμβαπτίζονταν δίπαξ στις θερμές και σμερδαλέες θερμοκολυμβύθρες και εν συνεχεία περικουκουλωμένοι με κουβέρτες και μακτροκεφαλοδέσμιοι διήρχοντο τον χωματόδρομον ως το δωμάτιο όπου διέμεναν, για να φάν τα γέμιστά που είχαν στείλει το πρωί στο φούρνο, ενώ ο τέτηγξ, δηλαδη ο τζίτζικας έσκαγε και οι πέτρες λαύρωναν φωτιά και λαύρα, διασταυρούμενοι ενίοτε με κάποιο αυτοκινούμενον όχημα μαρκας Σεβρολέτ, Πλύμουθ ή Φάουβέ Σκαραβαίος, πρρρτ-πρρτ-πρρρτ- έριχναν και καμιά βουτιά στη θάλασσα τα πιτσιρίκια και η θεία η ανύπαντρη ακόμα που ακολουθούσε απάνταχού την οικογένεια.

Κατόπιν ήρθε η ΔΕΗ. Ως τότε η οικονομία στηριζόταν στην οικογενειακή επιχείρηση και σε μια εργατική τάξη η οποία κάθε βράδι έβλεπε στον ύπνο της τους Σάκκο και Βανσέτι αλλα χωρις να γνωρίζει τα ονόματα τους, σαν ομιχλώδεις άλλιεν δηλαδή. Τα μαγαζιά κλείνανε το μεσημέρι και η πόλη ερήμωνε Ντε Κιρικώς. Τα παντζούρια μισόκλειναν και μεσημβρινα ροχαλητά διελάνθανων από τας γρίλιας. Εις τας ολοστρόγγυλας και ηλιοβάμονας πλατείας εβλεπες κανα σκύλο, κανα χοντρό να περναει κουστουμαρισμένος και με το μαντήλι να σφογγίζει τον ίδρωτα, ή καναν γαβριουπάλληλο εδώδιμων και αποικιακών που κατοικούσε μακριά και ξάπλωνε κατω από τη φαλακρή ακακία μεχρι να ανοίξει το αφεντικό. Τα θέρη ήσαν θερμά, θερμότατα, αλλά ξηρά, και οι θάλασσες αστραφτοκοπούσαν, ολίγοι όμως ενδιαφερόντουσαν να βουτήξουν εις αυτάς, κυρίως μητέραι μετα των τέκνων τα οποία έπρεπε να κολυμβήσουν δια να παρουν το ιώδιον της θαλάσσης και να μην πάθουν αδενοπάθεια. Οπότε, εις τας παραλιακάς πόλεις εννοείται, ή περπατούσαν καμια πενηνταρια μετρα και βούταγαν διπλα στο λιμανι, ή έκαναν πλάτς, εξω από την αυλή του σπιτιού τους, ή το πολύ να μπαίναν και σε κάνα λεωφορείο με εισπράκτορα, -ΦΥΓΕΕΕΕΕΕΕΕΕ !,,,- και να κατέβαιναν μετα από πεντέξυ στάσεις –ΑΝΑΛΗΨΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ ! – Εις τας ηπειρωτικάς πολιτείας η ιδέα να σκωθούμε και να παμε καπου κοντα στη θαλασσα και να κάτσουμε δυο βδομαδες για να κανουμε τα μπάνια μας ήταν σα να λέμε τωρα να βάλουμε τα ρουχα μας αναποδα, να αφήσουμε σπίτι τα ακουστικα βαρυκοήας και να παμε στο Μεγαρο να ακουσουμε Βαμβακάρη. Για τα χωρία και τας μικράς κόμας δεν το συζητάμε καν. Αι διακοπαί, τω όντι, ήσαν παντελως άγνωσται. Και εδώ που τα λεμε, δεν εχρειαζοντο. Ησαν αχρείασται. Κατόπιν ήρθε η ΔΕΗ.

Βέβαια, και δεν είναι για γέλια αλλα για κλάματα ειναι, τότε υπήρχε ο θεσμός των αναγκαστικών διακοπών, όπου αν ήσουνα αριστερός εξόριστος σε στρατόπεδο νησιωτικό, ε, μην ακούω υπερβολές, έκανες και καμια βουτιά, έστω και καταμετρημένος, αλλα είπαμε, αυτά ειναι για κλάματα. Κατόπιν ήρθε η ΔΕΗ,

- συνεχίζεται-
.
.