Ρεάλ Πολιτίκ 2009.
Υπάρχει άλλος ποταμός στην Ευρώπη που τον λένε Έβρο? Χά Χά Χά ! Και βέβαια υπάρχει, βρίσκεται στην Ισπανία! Η διαφορά στην προφορά του βού ανάμεσα στο Έβρος και το Ευρώ- έγκειται στο εξής. Στο Έβρος προφέρεται παχύ, με τα χείλη σχεδόν να ακουμπάνε μεταξύ τους ενώ στο Ευρώ- λεπτό, με τα χείλη χαλαρά. Καλα, μην κανεις και γκριμάτσες για να το πετύχεις…
Συμπερασματικά λοιπόν οι λεγόμενες Ευβροεκλογές μόνον σαν ανθυπολειτουργία ενός πιθανού κατά το απόπατο μέλλον ουσιαστικού θεσμού μπορω να τις αντιληφθώ. Τότε που οι λεγόμενες εθνικές εκλογές θα είναι και τυπικά τυπικές.
Αλλά γίνονται αυτά? Άκου λέει… Εδώ ούτε καν εκατό χρόνια δε χρειάστηκε να περάσουν από την πρώτη πτήση μέχρι την Σελινοκατάκτηση.
Ενθυμούμαι εκείνον τον Ιούλιο του 1969, εγώ είχον υπάγει διακοπάς στον Αηγιάννη, φιλοξενούμενος στο πατρικό του Γκέτζ, από Θεσσάλονίκη καταβαίνων εις Βόλον με το τρένο, στη διαδρομή τα βαγόνια ήσαν άδεια και ετσι έβγαλα μάλιστα και κόμενα! Μου διαφεύγει τώρα πως την έλεγαν, ήταν ψηλή με λευκή επιδερμίδα, κόμη μαύρη του κοράκου και πολύ όμορφη. Φοιτούσε στη Νομική, τώρα θα έχει πάρει σύνταξη ειρηνοιδούκισσας. Πιάσαμε το μπλά μπλά , γυρνούσε σπίτι της στην Άμφισσα, αράξαμε σ’ένα κενό κουπέ και άρχισα να τη χουφτώνω ασύστολα, τα μπλουτζήν εσπάνιζαν τότε, φούστα κλαρωτή, και μετά από μια ώρα που κατέβηκα στη Λάρσα για να πάρω το οτομοτρίς ανταπόκριση για Βόλο, εγώ σαν τον Ρωμαίο έστεκα στην αποβάθρα και εκείνη στο ανοιχτό παράθυρό της έκλαιγε – κορόμηλο το δάκρι λέμε – και μου τραγουδούσε το άσμα της Μοσχολιού ‘’τα τρένα που φύγαν-αγάπες που πήρανε’’.
Τώρα δεν καλοθυμάμαι αν σε εκείνο το ταξίδι ή σε κάποιο προηγούμενο ειχα αράξει σε ζαχαροπλαστείο στην πλατεία της Λάρισσας, στην κεντρική εννοώ, πούχει απ την μια την ΛΑΦ και απέναντι την ΕΤΕ, όχι στην Ταχυδρομείου που ηταν και η κλινική του Κατσίγρα, και διάβαζα στο ΤΙΜΕ ότι οι Beatles μόλις είχαν κυκλοφορήσει ένα καταπληκτικό Χουάιτ Άλμπουμ και ότι μάλλον διαλύονται σαν συγκρότημα και αυτό τότε μου είχε φανεί απίστευτο. Στο ΤΙΜΕ ήμουν συνδρομητής τον καιρό εκείνο. Είχα αρχίσει με το LIFE αλλά έκλεισε και μου μεταβίβασε το υπόλοιπο της συνδρομής στο ΤΙΜΕ πλην όμως δεν την ανανέωσα τη συνδρομή διότι ούτε που καταλάβαινα τι έγραφε, ενώ το άλλο ήταν γεμάτο με φωτογραφίες. Γενικά είχα ένα ψώνιο με τις συνδρομές αλλά ήμουν γρουσούζης, σε όποιο περιοδικό γραφόμουν έκλεινε. Το πρώτο ήταν οι ΔΟΚΙΜΕΣ, πριν κλεισω εγώ χρόνο σαν συνδρομητής ήρθε η χούντα και το έκλεισε και μου έμειναν οχτώ τεύχη αμανάτι. Βεβαια ο Λαυρεντιάδης κάθε που ερχόταν σπίτι μου έλεγε να τα πετάξω μη τυχόν και μου κάνουν έρευνα, τα πέταξα αλλά πολύ αργότερα, το ίδιο και ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ του Μάρξ, που το είχα τότε, αδιάβαστο εννοείται, αντιστασιακώς πως φαρδύπλατο στη βιβλιοθήκη. Τότε με παρακάλαγε ο Λαυρεντιάδης να του πουλήσω και τις ΔΟΚΙΜΕΣ του Σεφέρη, ένα βιβλίο του ήταν αυτό με πεζά, για εκατό δραχμές κι εγω ο κόπανος αρνιόμουνα πισματικά. Αργότερα βεβαια κάπου τις παρατησα κι αυτές. Είχα πολλά βιβλία αλλά κατάφερα να τα ξεφορτωθώ όλα εγκαίρως, ξώμεινα τώρα με καμιά δεκαπενταρέα, το ξέρω, στο τέλος θα κρατήσω σφιχτά μόνο την Ιλιάδα, όλα τα άλλα ξου ξου ξου!
Τι λέγαμε λοιπόν? Βέβαια, για την προσωλήνωση. Τελικά έφτασα στο Πήλιο εκείνον τον Ιούλιο του ’69 και πέρασα όμορφα με τον Γκέτζ, είχε και πανηγύρι στο Ανήλιο χωρίς ακόμα ηλεκτρικά κλαρίνα και ενισχυτές, μάλιστα είχαμε κάνει οτοστοπ σε έναν Αμερικάνο που δεν μας άφηνε ο μαλάκας να καπνίσουμε μεσα στο αμάξι του, από Μούρεσι μέχρι Αηδημήτρη, διότι βρομοκόπαγε βενζίνα, ειχε διαρροή, και τσαντίστικε μάλιστα που έπαιζα στο φορητό μπομπινόφωνο το
why don’t we do it in the road, καλή του ώρα θάχει ψοφολογήσει τώρα, ήταν κοντά πενηντάρης διότι.
Γύρισα το λοιπόν μετά από δυό βδομάδες και κατεβαίνοντας την Τσιμισκή με το ‘’1-Αποθηκη-Ν.Σ.Σταθμός’’, έβλεπα, ενωρίς βραδάκι, κόσμο και λαό μαζεμένο μπροστά στις βιτρίνες με ηλεκτρικά, Τέλογλου δηλαδή και άλλα μαγαζιά, και σε όλες, δεκα δεκαπέντε τηλεοράσεις η μία πανω στην άλλη αναμένες και δεν καταλάβαινα. Μπήκα σπίτι λεχρός, κατάμαυρος από την αρμύρα και αξούριστος, κι έπεσα στο ταψί με τα γεμιστά που είχε η μάνα μου μαγερέψει και ο γέρος μου μου ανακοίνωσε στομφοειδώς και στεντορείως πως οι Αμερικάνοι είχαν πατήσει στο Φεγγάρι.
Σιγά λοιπόν μη πάω στις Ευβροεκλογές να ψηφίσω.-
Στις εθνικές όμως τις εκλογές που δε θαργήσουν και πολύ, εκεί θα εφαρμόσω πούρα ρεαλπολιτίκ και θα τον ρίξω δαγκωτό στον Καραμαναλάρα! Οι Μπααντερμανχόφιες εποχές εξέλιπαν οριστικά διότι και ή το ΠΑΤΟΚ θα κυβερνά ή η Νέα Δούλα. Εάν λοιπόν στις εκλογες κερδίσει αυτή, οι άλλοι θα εξωπετάξουν τον αρχηγούλη τους και θα φέρουν τον Βενιζέλαρο! Οπότε στις μεθεπόμενες εκλογές που θα είναι πια η σειρά τους να τις κερδίσουν θα εχουμε τον Βενιζέλο αρχηγό και μπορει μαυτον να παρουμε και την Πόλη!
.
.
.
+%CE%B1%CF%80%CF%8C+4.jpg)
Γειά σου Αφροδιτάρα!
