Ενοείται.

.
Το επίπεδον διαφέρει του στρογγύλου.
Το κενόν άβατον. Οι νότες φθόγγιμες.
Ο οίστρος του Χουέλβα μορφώνει βηματισμούς, οδηγεί τα φλαμίνγκος.
Τυχερός. Θα θάλλει μέχρι να ξωφλήσει.
Του πιθηκά πάντυφλος θα τον προδώσει με το χρόνο.
Φέρτε μου.
Και τις δεκαεφτά παρθένες του Σολόμοντα.
Φέρτε τη φλόγα του Χουέλβα. Δεν μπορείτε αυτήν.
Παρθένες βρίσκονται. Τίκτουν θεούς.
Εγώ,
εγώ?
εγώ!
θα παραμένω υποκείμενος μίας σέχτας εντόμων,
εντομών,
έντομος ρό,
παρακαλώντας τα πρώτα ένστικτα
να με αποχαιρετούν αλλάζοντας σώμα
χωρίς να λυπούνται
να δακρύζουν
χωρις
να θυμούνται κάν τόσα χρονάκια
μιά ζωή
σε ποιό θεόρατο κούφιο σπήλαιο χόρευαν.

Ενώ ο Χουέλβα φθέγγει μπολερίες
επάνω στα σκηνώματα των Λόρκας.
.
.