Στην μπλογκ-ο-πρενσές.

Eπίκληση στην Αθηνά. [σκόλιον]

–ανωνύμου- [Furley-Bremer 7.2.I]

Παλλάς Τριτογένει’, άνασ’ Αθάνα,
Όρθου τήνδε πόλιν τε και πολίτας
Άτερ αλγέων και στάσεων
Και θανάτων αώρων συ τε και πατήρ.
-------
Παλλάς Τριτογένεια, Αθηνά άνασσα,
Φύλαγε τούτη την πόλη και τους πολίτες της
Δίχως βάσανα και εμφύλιες έριδες
Και άωρους θανάτους, εσύ και ο πατέρας σου.

Τι είναι blogήθος?

Αυτή η ερώτηση μου πέρασε από το μυαλό αμέσως μόλις κάθισα να συλλογιστώ να γράψω κάτι για την μπλόγκ-ο-πρενσές. Η μέρα ζέστανε, ενσκύπτει θέρος –για ακόμα μια φορά- οι αναρτήσεις θα αραιώσουν και είπα να κλεισω για διακοπές γράφοντας δυό λογάκια για το κάθε ένα από τα λιγα μπλογκοκάλυβα που επισκέπτομαι για πολύ καιρό. Αλλά με αυτό εδώ ξεμπέρδεψα νομίζω αμέσως και με μία μονο λέξη. Blogήθος. Μόνο που θα πρέπει να εξηγήσω τι είναι αυτό. Δύσκολο. Εδώ δεν μπορώ να βρώ τι εστί σκέτο ήθος. Για να δω….

Λοιπόν, στο παραπάνω blog δυό χρόνια μπαινοβγαίνω και ποτέ δε διάβασα ψευτιές, υποκρισίες, διαβολές, κουτσομπολιά. Ούτε μισόλογα. Ούτε ανώνυμα σχόλια διαπίστωσα να εχει κανει ουδέποτε. Ουτε για αστείο. Τα πράγματα πάντα με το όνομά τους. Δειλίες και πισωγυρίσματα δεν βρήκα. Όταν τα χώνουμε κάπου ξέρουμε το γιατί και ο λόγος είναι –είτε συμφωνείς είτε όχι-πάντα υπεράνω υποψίας, πεντακάθαρος. Ποτέ δεν βρήκα εκεί μέσα φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Αντίθετα σε θέματα που ήταν σαφές πως τα χειρίζεται στα δάχτυλα έβλεπα να χαμηλώνει ο πήχυς χάρη του μέσου όρου του άγνωστου αναγνώστη. Θάρρος βρήκα σε θέματα προσωπικών δεδομένων [!] και αποκαλύψεις, καθαρή εξομολόγηση, χωρίς να νοιάζει η οποια περισπούδαστη κριτική αποψη. Βρήκα ενημέρωση διαχρονική, επίκαιρη, με μια έντιμη διάθεση για αγώνα πάνω απ όλα, για αφύπνηση, συμμετοχή, ομαδικότητα,σε όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα που κάθε μέρα απλώς σιχτιρίζουμε ξεχνόντας τα κατόπιν ή και πεθαίνουμε –μάλιστα, πεθαίνουμε!- εξ αιτίας των. Και όλα αυτά πίσω και μέσα από μια ευρύτατη μορφωση δυστυχώς όμως αταξινόμητη και αδιαχείριστη.

Το ίδιο θα έλεγα και για την αισθητική του μπλόγκ. Παραφορτωμένο μεν εκ πρωτης όψεως αλλά μέσα από μια προσπάθεια να καλύψει την ανάγκη του μέσου αναγνώστη, ο οποίος και μας ενδιαφέρει, αυτός είναι ο γείτονας μας, ο φιλος, ο γνωστός διότι. Ο διψασμένος. Αισθητική άποψη λοιπόν χωρίς ακραίους εστετισμούς και ελιτίστικη διαθεση για ‘’αυτοκατανάλωση’’. Αυτά τα τελευταία, επειδή, όπως και να το κανουμε, μία κλασσική παιδεία δεν είναι ευκολο να τα ξεφορτωθεί, σεμνά και με το μαλακό, εμφανίζονται αραιά και που στην παραλληλη μπλογκοφωνή της μπλογκ-ο-πρενσσες,

Λοιπόν, μάλλον φροντίζοντας να περιγράψω αυτό το blog ανακάλυψα τι εστι blogήθος και προφανώς απάντησα και στην ερώτηση περί του τι ήθος εστί. Και τόσα χρόνια απάντηση δεν είχα βρεί, ευχαρισρώ μπλογκ-ο-πρενσές .

Σημ. Ο ύμνος και η μετάφραση του από την Ανθολογία Αρχαίων Ελληνικών Υμνων του Σταυρου Γκιργκένη, εκδ. Ζήτρος.