Αγάπησέ με, κεραυνέ.
Έν αερόπλανο σπιθίζει στα
σκοτάδια τώρα εδώ που κάθομαι
στην αυλή.
Και αυτό που ήθελα να πώ
το ξέχασα.
Εσείς όμως
είναι
σαν να το ακούσατε.
Γι αυτό ήθελα να πώ ξανά.
Για την αγάπη που χύνεται άδικα
στο χώμα
σαν κρασί λιαστό
απο σπασμένη ντραμιτζάνα σε
χέρια αδέξια μικρού παιδιού γιά
την αγάπη
που σκορπάμε διαχυτα χωρίς
αντικείμενο χωρίς
να έχουμε το θάρσος να κοιτάξουμε
τα μάτια
τα δικάμας
μέσα στον
καθρέφτη.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου