Eνα περσινο Γουφοκύρηγμα.

.
Αδελφοί ! [και αδελφές]


Σήμερα έχουμε το Ευαγγέλιο του παραλυτικού !

Η μάνα μου η μακαρίτισα, καλη της ώρα, που την είδα και μόλις πριν στον ύπνο μου και ξύπνησα και γράφω τωρα ώρα τρίτη πρωινή, μου έλεγε μια ιστορία για έναν αρχιτεμπέλαρο, που τον βαρέθηκαν να τον ταίζουν οι γειτόνοι, και τον πηγαίναν, ξαπλωμένον βέβαια, εν πομπή, να τον πετάξουν στην πηγάδα. Οπότε, βγαίνει στο μπαλκόνι του να ιδεί τι τρέχει, ένας άρχοντας φιλεύσπλαχνος, του λένε το και το και πάμε να τον ξεμπερδέψουμε τον αχαίρευτο, όλη τη μέρα είναι ξάπλα, δε σηκώνεται ούτε να πάει να πιεί νερό.
-Αμάν βρέ παιδιά! Βαστάτε! λέει ο άρχοντας. Κρίμα είναι τον άνθρωπο ! Ακου, του λέει, σκύβει από το μπαλκόνι, έχω μια αποθήκη παξιμάδια. Να σε στρώσω εκεί ένα κιλίμι, και όταν πεινάς, να απλώνεις και να τρώς.
Έπεσε άκρα ησυχία και περίμεναν να ακούσουν τον τεμπέλη τι θα πεί. Αυτός, γύρισε λίγο τα ματάκια κατά κει που ακουγόταν η φωνή, και ρώτησε αργα-αργα,
-Είναι βρεμένααααα ?....
-Ε, όχι και βρεμένα ! του λέει ο άρχοντας.
-Ε, τραβάτε με τότε, είπε ο τεμπέλης και η πομπή τον πήγε και τον πέταξε.

Και η μάνα της, η γιαγιά μου η Λένκω δηλαδή, η οποία είχε γεννηθεί σε έδαφος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και είδε την λεγόμενη Απελευθέρωση νιόπαντρη, μου έλεγε μιάν άλλην ιστορία.
Είχανε αυγατίσει λέει κάποτε οι τεμπέληδες και δεν ξέραν τι να τους πρωτοκάνουνε. Και είπε ο Πασάς.
-Θα κάνω ένα τεμπελχανιό. Και όποιος αποδείξει πως είναι αληθινός αρχιτεμπέλαρος, θα μένει εκει μεσα και θα τρώει και θα πίνει.
Αρχίσανε λοιπόν να τρεχουν όλοι και να λέν,
-Τεμπέλης είμαι !
-Κι εγώ τεμπέλης !
Αλλα ο Πασάς τους έβαζε πρώτα σε μία δοκιμασία. Τους έστρωνε σε μία ψάθα να ξαπλώσουν έξω από την πόρτα, στο περίμενε, και έβαζε φωτιά στην ψάθα και αυτή σιγά-σιγά καιγότανε. Και όποιος παραμέριζε ή σηκωνόταν όρθιος τον έδιωχνε. Όποιος παράμενε πάνω στην ψάθα τεμπελιάζοντας να σκωθεί να φύγει και σιγοτσουρουφλιζότανε, τον έμπαζε, ισόβιο τεμπελχανά.

Τώρα τεμπέληδες πια δεν υπάρχουν. Είναι όλοι άμεσα ή έμμεσα κοινωνικοεπιδοτούμενοι. Οπότε ματονομαστήκανε και τα τεμπελχανιά.

Τω καιρω εκείνω όμως, του Ευαγγελίου, ήταν αλλοιώς τα πράγματα.Ο πόνος και η δυστυχία δεν κρυβόταν μέσα σε ιδρύματα, εντατικές, τρελλοκομεία, γεροκομεία και ημιυπόγεια ή έστω πίσω από κλειστά παντζούρια, ώστε να είναι η βιτρίνα καθαρή και σε εγρήγορση, έστω και αγχωμένη. Στο δρόμο τους θεράπευε ο Κύριος τους τυφλούς, στο δρόμο τους χολούς, άντε και λίγο παραπέρα, εις τους ΄΄παροικούντες,, και τους λέπρες.
Κι εμείς εδώ, όπου συνομιλούμε, όσο βλέπω, μια χαρά στεκόμαστε. Είμαστε στη βιτρίνα αδελφοί [και αδελφές] διότι. Πλην όμως ο καθένας μας έχει και έναν όμοιό του δυστυχούντα και ανάπηρο, ξεχυλωμένον από πόνο ανθρώπινο , σαν σκιά του, κλεισμένον πίσω από το προπέτασμα, το παραπέτασμα αυτής της λαμπερής προθήκης στην οποία συναγελαζόμαστε κοινωνικά.
Ψάχτε τον, έστω και με το μυαλό, τη φαντασία, να τον βρήτε. Κάτι είναι κι αυτό. Μία πολύ σωστή αρχή. Ψάχτε τον. Ας κάνει ένα βήμα ο Μωάμεθ, δηλαδή η αφεντομουτσουνάρα μας, να πάει προς το βουνό, αλλιώς μπορεί να έρθει το βουνό εις τον Μωάμεθ, όπως πήγαν τον παραλυτικό του Ευαγγέλιου και τον κατέβασαν, από μια τρύπα στη σκεπή, με τα σκοινιά, στα πόδια του Κυρίου που μιλούσε στον συνωστισμένο κόσμο.
Και η Χάρη Του, ήτανε γυιός Θεού, του είπε μια κουβέντα,
-Σήκω και περπάτα, η πίστη σου σε έσωσε !
κι ο παραλυτικός γιατρέυτηκε. Εμείς τι θα του πούμε, αν μας πέσει ουρανοκατέβατος στην κεφαλή….
-Μαμάάάά!!!...θα ξεφωνίσουμε και θα λιγοθυμίσουμε. Εκτός εάν πιστευουμε. Αλλα αυτά, τα πιστεύομεν δηλαδή, είναι δύσκολα πράγματα. Κάνουμε το σταυρό μας επειδή πιστεύουμε ή - για - να - πιστέψουμε? Έλα μου ντέ ! Και δεν υπάρχει ΄΄ολίγον έγγυος΄΄ εδώ. Άντε, ας τα αφήσουμε τα δύσκολα για άλλη κουβέντα, καλα να είμαστε και να τα ξαναπούμε. Όχι?.. Ποιος είπε ΄΄ Όχι, τώρα και τα δύσκολα? ΄΄ Εσύ Βαγγελίτσα? Καλά. Τα δύσκολα είναι και μονολεκτικά. Τα έβαλε επάνω στο τραπέζι, σαν σκράμπλ, ο Απόστολος Παύλος, όταν είπε, ‘‘…..ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών….’’. Με άλλα λόγια, όποιος δεν πιστεύει ότι ο Χριστός αναστήθηκε, δεν πιστεύει διόλου. Δεν είναι Χριστιανός.

Άντε, θα σας έκοψε τωρα και η πείνα εσας τους νέους, πάμε κι εμεις για καφεδάκι, ο ήλιος όπως βλέπετε είναι ζεστός και ανοιξιάτικος, και άμα περισέψουνε λεφτα για εκδρομή απ το ταμείο της ενορίας θα πάμε του χρόνου όλοι εκδρομή τέτοια μέρα να λειτουργηθούμε στο χωριό του φίλου μας του κυρ-Πετεφρή που ως μας μήνυσε εκει κάνουν κοτζάμ πανηγύρι για τον παραλυτικό και δεν αντρέπονται να ομολογούνε τις ανθρώπινες παραλυσίες τους, ούτε τις κρύβουν πίσω από τις κουρτίνες. Εως τότε, καλώς να το βαδίζουμε και να το περπατάμε, κάπου υπάρχει όμως και ο παραλυτικός συνάνθρωπος κρυμένος, μπορεί και μέσα μας.

Παράλυτος δεν είναι μόνον κάποιος στο κορμί, μπορεί και στην ψυχή να είναι.

Καλημέρα σας, και βοή θεία μας.
.
.