ψέματα λέω

.

Αλο
γόνον
επάρατον και
κά

ταραμένο.

Άρον
και τα
εξ αμά

ξης σπουδαία.

Λάβαν τινί και τα μήν

όψεως
μόνον
κατάτρυγμα

το πολύ και χαρ
Γκέλ μπουρντά δηλαδή
πλήν

ορθοδόξων.
.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
.....................................
''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

Καπνίζω για να επιζώ σε ενα κόσμο χωρίς χάρη, οπου το όμορφο θα πρεπει να το επινοήσω.
Δεν ξέρω τι μου έφταιξε... Ίσως η μέρα που με σύλλαβε η μάνα μου να ήταν σύννεφο γκρίζο και βροχερό με λάσπες και βρωμιές στα παραπέτα των σπιτιών και αυτή να πάτησε επάνω στο σκατό του σκύλου στο κατώφλι και το ζωάριο μου να τη χτύπησε τη μήτρα της ανάσκελα κατω απο το πορτ-μαντώ, στο αντρέ, να ουρλιάζει βλεποντας παλτά απ την αναποδη, κλωτσόντας, και η γόβα να εκτινάχτηκε και το σκατό της μπλάστρωσε τη μαπα τη στιγμή που εγώ είχα χτυπήσει γόνιμο ωάριο.
.
----------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------
.
Ο ξεπαγιασμενος χουχούλιασε τα χέρια του και σκέφτηκε '' είναι ωραία η θαλπωρή της ζωής..''
Ο κουφός είδε τα λουλούδια ανθισμένα.
Ο τυφλός άκουσε τα νερά.
Ο πεθαμένος απλά δε χρειαζόταν τίποτα.
.
------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------
.
Ιδέα έχουν λίγοι και ιδέες όλοι.
Γράφω για να το πίνω και το πίνω για να γράφω.
Μέθυσα και μου φάνηκε πως ονειρευτηκα.
Ψεματα λέω.
.
----------------------------------------
----------------------------------------
.
- Γιατι οι ώρες ειναι δωδεκα?
- Γιατί ανεχόσουνα να ζεις πριν με γνωρίσεις?
- Γιατί όταν με χάσεις θα μπορέσεις να ξαναδιψάσεις?
- Γιατί σε αγαπώ χωρις να σ' έχω δει ποτέ ?.
.
----------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------
.
Έπλασα ενα κομμάτι σίδερο στα χέρια μου, έφτιαξα κάρκνες και στις χάρισα.
Τοτε εσύ μου έδειξες τη θάλασσα που αστράφτει το μεσημέρι.
Γιαυτο πιστεύω τα λόγια σου, και ας μή μιλάς.
.
---------------------------------------
---------------------------------------


.
- Εντάξει, εγκαταλίπω, αρχιζουμε νέα παρτίδα, εγώ τα άσπρα και τα μαύρα πάλι εγώ. Δεν θα υπάρξει νικητής, θα παγώσει ο χρονος.

Ο Τζάκ μιλούσε στον καθρεφτη του. Η Μαίρη δίπλα του τον έβλεπε. Έξω η κίνηση.

-Δεν θα πυροβολήσω περισσότερο απο οσο πρέπει. Το βλήμα θα μείνει αλώβητο.

Η βρύση στο μπάνιο άρχισε να τρεχει, η γωνιά του δωμάτιου με τα φυτά μυρισε πορτοκάλι.

Σκέφτηκα πως μία εφημερίδα πεσμένη στο πάτωμα θα έδενε την εικόνα.

Σκέφτηκα, που ειχα τότε αποκλειστεί μεσα στο παρακλήσι, μ΄έξι μέτρα χιόνι και έκαψα μία προς μία όλες τις εικόνες για να μη παγώσω.



.
.
-------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------.

- Eσύ νομίζεις τη ζωή σαν παξιμάδι, άλλος το τρωει βρεμένο και δροσίζεται κι άλλος ξερό και βασανίζεται.. Όπως τη βρίσκει ο καθένας θα μου πεις. Γλάρος στα μαυρα τα νερά του λιμανιού θα καθρεφτιζεται, γλάρος και κατω απο τον ήλιο θα πετά.

-Στασου ρε μαγκα, σαν πολύ παχιά τα λόγια σου μετρώ, μέτρα τα φράγκα σου και δειξε μας την καλτσα σου!

Ο Λιάρδας άκουγε προσεκτικά αυτη την συνομιλίαν καθήμενος επι κενης ανάστροφης βαρέλας τυρού τελεμέ. Ήδη εις το κατώγι όπου οι τρεις των, το ημίφως της μούχλας ως πούσι εξωτικό εμούσκευε τας θολάς των σκεψεις.
Αλκοόλ ανέδιδε το εκ πηλού πατωμα, αλκοόλ προαιώνιον και τα μέλανα και ογκώδη ξυλυποστηλώματα άτινα ως Ατλας έβαζαν πλάτη υποβασταζοντα το πατάριον με τας κρασοβαρέλας τας των κεφαλών αυτων υπερκείμενας.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------




Για να μιλήσουμε έξω απο τα δόντια, μπορεί να καμαρώνετε όλοι με την επικαιρότητά σας αλλά κατα βάθος, το μονο που σας κόφτει είναι που δεν μπορείτε να κατανοήσετε την έννοια του άπειρου. Οπως κι εμένα.

Τι το φοβάστε και δεν παραδέχεστε? μία συνήθεια ειναι. όταν θα το κατανοήσεις το ίδιο καλά θα περνας.

Πάλι, αν επιμένεις ... Λέω! Αν! Αν θες ντε και καλα να μην κατεβείς στο μνημα με απορίες άλυτες, σκέψου κατι απλό που το ζεις, και το ζεις, και το ζεις, και το έπιασες το άπειρο.

Σκεψου το Δευτερόλεπτον Χάος.


.