Ante, terma με τα Κυρήγματα ...

.
Αδελφοί ! και αδελφές βεβαιως βεβαιως !

Γιατί ο Κύριος είπε κάποτε ΄΄Αφετε τα παιδία ελθείν προς με΄΄? Του είχε μείνει απωθημένο το κυνήγημά του από τον Ηρώδη και ήθελε τους μοιράζει καραμέλες? Ή οτιδήποτε άλλο, θού θού Κύριε φυλακή τω στόματι μου…

Ζέστη, καύσωνας, σκόνη, ίδρωτας, μυρωδιές προβατίλας, τα σφιγμένα δόντια των φτωχών και καταπιεσμένων από τους κατακτητές και τους αφέντες, η φτώχεια της καθημερνής μιζέριας, το σκότος του ανεξημέρωτου αύριο που δεν θα προφτάσει να το δει κανείς, το μίσος, ναι, το μίσος το τόσο συνυφασμένο με την καθημερινή ανάσα ώστε να μην το διακρίνεις πλέον από τα άλλα αισθηματα, πείνα, δίψα, κούραση, ηδονή, μία αόρατη, παχειά στροματογράφηση του μίσους, να κινήσαι μέσα της, να ζεις με αυτήν και από αυτήν, ομοουσίως ταυτισμένη με την ύπαρξή σου.
Μάλιστα. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο ζούσε, περπατούσε και μιλούσε ο Κύριος. Και μέσα σε ανθρώπους οι οποίοι ήθελαν να καταλάβουν αλλά δεν μπορούσαν.

Όταν ήμουν παιδί πίστευα πως η θάλασσα είναι γαλάζια την ημέρα, μαύρη τη νύχτα, και μέσα στο ποτήρι γίνεται άχρωμη, σαν το νερό που πίνω. Ε, και αυτό είναι το σωστό. Κατόπιν έμαθα τα συν και πλήν, και εκεί μπερδευτήκαμε όλοι, χάσαμε το αληθινό χρώμα της θάλασσας, το εξαρτήσαμε από το χρώμα του ουρανού, και αυτό το παραπέμψαμε στην ύπαρξη της ατμοσφαίρας, και από αυτην φτάσαμε στη διάθλαση του φωτός, στην ουσία του φωτός και στην τύφλα μας. Το ίδιο κάναμε και με την ζωή μας την ίδια. Είναι η ζωή μου μία θάλασσα, δεν λέει το ρομαντικό τραγουδάκι? Και τι χρώμα έχει? [το αεροπλανάκι].

Γιαυτό ο Κύριος ήθελε κοντά του τα παιδιά. Για να ξεκουραστεί. Να χαλαρώσει η ψυχούλα του και να αναγαλλιάσει το θυμικό του από την απλή, μαγική, λογική της παιδικής ηλικίας.
Άφησε και εσύ τα παιδιά να έρθουν κοντά σου.
Άφησε το παιδί που ήσουν και που ποτέ δεν χάθηκε να σε πλησιάσει.
Δές τα όπως τότε.
Θυμάσαι πώς.
Η θάλασσα έχει το δικό της χρώμα και αυτό αλλάζει από μόνο του.
Τη μέρα είναι όμορφο, γαλάζιο. Και μεσα στο ποτηρι αχρωμη, διάφανη.
Τη νύχτα μαύρη.
Μα και η νύχτα ποια είναι?
Ε, σιγά τωρα, ποια είναι η νύχτα….. Το γνωρίζουμε αυτό. Οι μαύρες σκέψεις. Τα συμπεράσματα στο στυλ πω πω εφόσον μου συμβαίνει αυτό, εφόσον έγινε αυτό, εφόσον θα γίνει αυτό, εφόσον μπορεί να γίνει αυτό, εφόσον θα μπορούσε να γίνει αυτό, εφόσον θα μπορούσε να είχε γίνει αυτό, εγώ αισθάνομαι έτσι, ή αλλιώς, ή παραλιώς, ή παρα-παραλιώς, επομένως πικραίνομαι, επομένως πονώ, επομένως δυστυχώ, επομένως το και το και τοτοτό. Ολος δηλαδή ο μετασχηματισμός της κριτικής σκέψης μας σε αισθήματα. Διαφορετική σκέψη και αντιμετώπιση παράγει διαφορετικό συναίσθημα και διαφορετικο συναισθημα δίνει διαφορετικό χρωμα στη θαλασσα.

΄΄Αφετε τα παιδία ελθειν προς με΄΄

Με άλλα λόγια η ζωή σου έχει το χρώμα που εσύ θα πιστέψεις ότι έχει, και μέσα στο ποτήρι είναι άχρωμάτιστη. Χρωμάτισέ την όπως θές παιδάκι.


αδελφός Ουφαρίων
.
.