.






.
Λυβική καρβέλα.

................................ στον Π.Θ.'68

1.
Υπάρχουν μετρήσιμα πράγματα και μή. Μή μετρήσιμο είναι η ζωή. Όμως γιατί να είναι η ζωή πράγμα? Γνωρίζω έναν που κατάφερε τη ζωή να την απομονώσει μέσα σε ένα πιθάρι. Όταν το άνοιξαν δεν είχε τίποτα.

2
Δεν μετριέται η ζωή ούτε με μέτρο, ούτε με τον χρόνο, ούτε κάν με την αίσθηση που σου αφήνει. Μπορεί μόνο να μετρηθεί με τον θάνατο. Γιαυτό λέμε εκσάλλου πως η ζωή είναι μικρή κι ο θάνατος η αιωνιότητα.

3.
Και αν η αίσθηση που δεν διαρκεί είναι ψευδαίσθηση, τότε μπορείς να μεταφέρεις την αίσθηση της αιωνιότητας μέσα στην ψευδαίσθηση της ζωής. Όπως ακριβώς γίνεσαι καλλιγράφος για να μπορείς να διαβάζεις τα ίδια σου τα γράμματα.

4.
Η επιβεβαιωση γίνεται μέσα απο το μονοπάτι της αντικατάστασης του μυαλού. Το μυαλό σου είναι αναλώσιμο. Αντικαθίσταται. Όπως ο νεφρός. Άρα και λειτουργεί χωρίς να σου οφείλει τίποτα.

5.
Τότε εγκαθιστάς το δικό σου μυαλό, αυτό που κατασκεύασες εσύ για τον εαυτό σου. Και η ψευδαίσθηση καταυγάζει ως η αιώνιος αλήθεια.

6.
Γνωρίζω και έναν που κατάφερε να παγώσει τη σκέψη του. 'Εζησε τρεις χιλιάδες χρόνια. Όταν τις έβγαλε να τις 'λιάσει έλυωσαν και αυτός εξαφανίστηκε πάραυτα.

7.
Η σκέψη είναι ο Σκαραβαίος ανάποδος. Όσο λειτουργεί, η αναπνοή σου παύει να σου ανήκει. Χωρίς αυτήν, ενσωματώνεσαι την αιωνιότητα.

8.
Ο θεός δέν Διμηουργεί. Η Διμηουργία διαφθείρει. Η φθορά του Θείου είναι αναπόδραστη. Χρησίμευσέ την ως όχημα.

9.
Αυτός που ξέχασε πριν να γνωρίσει.
Που πέθανε πριν γεννηθεί.
Καταβρόχθισέ τον.
Φάτον ζωντανόν.
.
.

laike parimie

.

και ιδου το κατωθεν σχεδιον εκ των πλαγίων θεασάμενον ίνα κατανοήσει η
ανωνυμη 3 τας παραλλαγας της προοπτικης και της μεγεθοποιήσεως εις τας
καλας τεχνας.

.
τον Αράπη κι αν τον πλένεις
το σαπουνι σου χαλάς...........

.

.

.

,
αναμνήσεις από το υπερπέραν

πέρασε
η μισή μπρός απ' τα κλήματα
και το κορμί
πίσω απ' το τείχος

φωνές κυκλώνουν
παιδιών που αγαπούν
τις γάτες

μαστρωπός του ονείρου
ο ύπνος
μαστιγώνει τα φρένα
με φως

συναυλία των σκύλων
της νύχτας

stop!
.
.

.

Να to be ή να μην to be? Ιδού η απορία...

LONDON: Having sex without using condom is good for mental health, says a new study.

Stuart Brody, of the West of Scotland University, Paisley, and his colleagues found that unprotected heterosexual sex can significantly boost men and women’s mental wellbeing. On the other hand, heterosexual sex with a condom is linked to poorer mental health, the study showed. According to Brody, mankind is biologically wired to enjoy unprote

Condom-free sex good for mind:
StudyANI 4 August 2009, 12:19am IST


cted sex as it gives couples an evolutionary advantage and raises the chances of reproducing. “Evolution is not politically correct, so of the broad range of potential sexual behaviour, there is actually only one consistently linked with better physical and mental health and that is the one behaviour that would be favoured by evolution,” he said. The researchers studied the sexual behaviour of 99 women and 111 men in Portugal. Brody concluded that condom use was linked to members of the sample who exhibited problems dealing with stress. He found that those who had unprotected sex were able to deal with stress in a more mature way. They also had better mental health. However, sexual health campaigners have attacked the findings, warning that unsafe sex leads to unwanted pregnancies and diseases.

...ελα να πάμε στο νησί, η βάρκα μου εγω και σύ...



...

πλατς και πλούτς τα κουπια μεσ' το κύμα.... η αγαπη μας θα πάει όλο πρίμα...

........................................
.............................................
ΛΕΩΛΟΙΠΟΝΟΤΙΟΚΑΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣΕΧΕΙΜΕΣΑΤΟΥΠΟΛΛΕΣΦΩΝΕΣΚΑΙΟΤΙΗΚΑΘΕΜΙΑΠΡΕΠΕΙΝΑΑΚΟΥΣΤΕΙΑΥΤΟΕΙΝΑΙΠΟΛΥΔΥΣΚΟΛΟΑΛΛΑΟΧΙΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟΑΡΚΕΙΝΑΚΑΤΑΦΕΡΕΙΝΑΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙΟΠΩΣΣΕΧΟΡΩΔΙΑΔΗΛΑΔΗΟΛΕΣΣΑΝΜΙΑΦΩΝΗΑΥΤΗΜΑΛΙΣΤΑΗΦΩΝΗΘΑΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕΝΑΠΟΥΜΕΕΑΝΥΠΗΡΧΕΘΕΟΣΟΤΙΕΙΝΑΙΚΑΙΗΦΩΝΗΤΟΥΘΕΟΥ

.

Τά Εμασά και τα Σάεμα.

-Μετακομίζοντας προχτές έπρεπε να μεταφέρω και το βωμό του Διόνυσου.

.

-Από καιρό μελετουσα το χώρο. Έπρεπε να κοιτάζει στην Ανατολή. Γύρω του να μεταφυτέψω τον κισσό του, απο τον αρχαιο του ναό , στον Διόνυσο της Πεντέλης. Από εκει τον εχω πάρει, πριν χρόνια. Ο ναος ηταν ανυπαρκτα ερείπια, και ξεφραγος, ειχα προφτασει μονο ενα τεραστιο μαρμάρινο βωμό, δύο χρονια μετα τον εσπασαν και αυτον φανατισμένοι Κριστιανούτσι. Νομιζω το 1997-98. Μα τόόόόσο καραγκιόζηδες πια αυτοί οι μαλακες οι οπαδοι του Ναζωραίου!...

- Τέλος να ειναι ήρεμο το σημειο και θεαματικό.

-Κουβαληθήκαμε μαζί προχτές. Κοιμήθηκα για πρωτη βραδιά στο νέο μέρος και την επαύριο, δηλαδή σήμερα, βρέθηκε η θέση του.

- Η πλάκα είναι ότι μόλις στάθηκα μπροστά του διαπίστωσα πως πέφτει στην ίδια ευθεία με την εκκλησιά του χωριού, πίσω, στο λοφάκι.

- Έτσι κάθε φορά που θα θυσιάζω στον θεό Διόνυσο, θα βλέπω πίσω του ακριβώς, στο βάθος, και τον άγιο Νικήτα.
.

.
.

.
..
. ..εδώ φαίνεται καλά ο Μουσελάνος, συνοικισμός παραλιακός, επί βραχίονιος της Γής καθισμένος, με την στερεά διά μονεμβασίας συνδεόμενος και από την θάλασσα περιφρουρούμενος. Λιμένας δε και έχων αμφοτέρους δύο, τον μεν Βασιλικόν αποκαλούν, τον δε Γέροντα.

.

.

αυτο προσωπο γραφικόν

'
όταν θα ζωγραφίζεις μόνος σου τον εαυτό σου
να προσέχεις
τα χρώματα να μην έχουν μεγάλη λάμψη
οι γραμμές
να μην είναι περσότερο ξεκάθαρες
απο όσο δείχνουν
προέχει
αυτό που σε απασχολεί στο βάθος
της ζωγραφιάς να υπάρχει
στο πολύ βάθος
τόσο
που μέσ' το κάδρο της να μην
βλέπεις τίποτα
ειδ' άλλως αυτό θα σημαίνει
πως έχεις λύσει ολα τα προβλήματα
και όσοι γνωρίζουν την απάντηση
δεν καθονται ποτέ να γράψουν
ούτε ζωγραφίζουν

γιατί

όλα

είναι

τόσο όμορφα σήμερα..

σαν την ημέρα

που θα πεθάνω

όπου

όλα

θα

είναι

τόσον όμορφα..

.

.

τα μάλλα νίαν.

Ο Ελληνολάτρης Πάπας

Ο Πάπας Λέων Ι΄ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ελληνολάτρες Πάπες. Συγκεκριμένα επί εποχής του ο Ιανός Λάσκαρης, ο κυριότερος και σπουδαιότερος εκπρόσωπος της Βυζαντινής λογιοσύνης την εποχή εκείνη και ένα από τα λαμπρότερα πνεύματα της Ιταλικής Αναγέννησης κατόρθωσε υπό την εύνοια του Πάπα Λέοντος Ι΄ την ίδρυση του ιστορικού Ελληνικού Γυμνασίου στη Ρώμη το 1513 το οποίο και τέθηκε υπό την αιγίδα του Πάπα.Το Γυμνάσιο αυτό λειτούργησε στον Κυρίνο λόφο στο οποίο φοιτούσαν αριστούχοι βυζαντινοί, Έλληνες και Ιταλοί, και το οποίο ήταν στελεχωμένο με Έλληνες δασκάλους με προεξάρχοντα τον Ζαχαρία Καλλιέργη και αργότερα με τον Αρσένιο Αποστόλη.
Εκτός αυτού ο συγκεκριμένος Πάπας προκειμένου να προωθήσει τα ελληνικά γράμματα στη Ρώμη κάλεσε τον Ιταλό μαικήνα της εποχής Κορνέλιο Μπενιγκνί να βοηθήσει οικονομικά τον Έλληνα Διευθυντή Καλλιέργη να φτιάξει τυπογραφείο έτσι ώστε να εδραιωθεί ή ελληνική τυπογραφία στη Ρώμη. Το όραμα αυτό του Πάπα και του Καλλιέργη έγινε τελικά πραγματικότητα και το 1515 τυπώνεται το πρώτο ελληνικό έντυπο βιβλίο στην ελληνική γλώσσα με παπικό προνόμιο αποκλειστικότητας που αποτελούσε και την πρώτη έκδοση των "Ωδών του Πινδάρου".Τότε ακολούθησε και ο Ιανός Λάσκαρης και προσχωρώντας στη Παπική υποστήριξη εξέδωσε μία σειρά βιβλίων περισσότερο εκπαιδευτικών όπως "Σχόλια εις την Ομήρου Ιλιάδα" (1517), "Ομηρικά ζητήματα του Πορφυρίου" (1518), και "Σχόλια στις Τραγωδίες του Σοφοκλέους" (1518).
Δυστυχώς όμως μετά τον θάνατο του Πάπα, το 1521, όχι μόνο διακόπηκε κάθε δραστηριότητα περί ελληνικού εντύπου, αλλά και το Ελληνικό Γυμνάσιο διέκοψε τη λειτουργία του και ο Καλλιέργης τελικά εξαφανίζεται. Τότε οι Έλληνες λόγιοι στράφηκαν προς τη Βενετία η οποία και ανέλαβε την πρωτοκαθεδρία στη διάδοση των εντύπων ελληνικών γραμμάτων στη Δύση.



Μάρκος Μουσούρος


Ο Μάρκος Μουσούρος ατο βιβλίο Elogia Virorum literis illustrium του 1577.
Ο Μάρκος Μουσούρος (1470-1517) ήταν κορυφαίος φιλόλογος της Αναγέννησης από το Ρέθυμνο, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα (1503-1509). Στον πρόλογο της έκδοσης των «Απάντων» του Πλάτωνα (1513) προτάσσει αφιέρωση στον πάπα Λέοντα Ι', και τον προτρέπει να αναλάβει σταυροφορία για την απελευθέρωση των Ελλήνων.

.

.

enantiythre

.

.

.
..όστις επρόλαβε τον κυρ Ίων είδε, και οίδε και ιδέ.

....μωρό μου...

.
προφανές το ανόητον των ακροάσεων.

άν ήθελα να γράψω ένα ποίμα
θα milousse
για όλα όσα έμαθες χωρίς nataδis
Θαμιλούσαι
για κάποιες θάλασσες miasallisγis
.
.

Ενδιαμέσως και διαγωνίως των ονομαστών αγωνιστών της κλεφτουριάς θέσιν καταλαμβάνει περιώνυμον πλην αφανήν ο ήρως Κλεων Μπάβαρος. Εσυναντήθημεν τυχαίως και καταφανώς την επαύριον του φαλαινοθηρικού ολοκαυτώματος, με την οσμήν του κακαυμένου στέατος πλανωμένην έτι στον ακύμαντον αιθέρα, ηλιολάμπρως των τεκνίων ασπαιρόντων έξωθεν αγρών και λειμώνων, εσυναντήθημεν εις το κέντρον ακριβώς της κεντρικής πλατείας του Μεσολογγίου, ενώ πορεία δικηγόρων εδιέκοπτε προσωρινώς την εν αφασία φάσκουσα μεσημβρινήν κυκλοφορίαν πεζών και ποδηλατούντων

.

Δείξε μου το φύλο σου, να σε πω ποιός είσαι!

Πέρσι ο φίλος μου ο Γκετζ εξέθεσε τους πίνακες του στο Τορίνο -παραπλευρως της Αγίας Σινδόνης - μαζί με Ντεκίρικο και άλλες σούπερ-βούπερ φίρμες, εφέτος τον φωνάξαν οι 'Ταλιάνοι στη Μπιεναλε της Κεσετριστεβενίς !!!

Εγω μονάχα ένα έχω να καταμαρτυρήσω και τουτο επειδής ως φίλοι κωλοσκεβρακοί εβίωσα εκ του συν εγγύς την ζωγραφώδην πορείαν του εξ απαρχής, εξ απο τότε που ως ολοι οι μυστήριοι ζωγραφοι ξεκιναν σε φτωχομπινεδοδώματα-ατελιέ και αγωνίζονται να πουλήσουν για το γάλα του παιδιού τους, και αυτό που εχω να πω ειναι πως ειναι μάνκας, διότι στας Μπιενάλες υπάγει χωρις να εχει ουδεπόποτε γλύψει ουτε καν εναν απο τους γλοιώδεις αυτούς αγκιστατωρηγήτωρες του χωρου της μαηντ ιν γκρής τέχνης, ου μην αλλά και τους εξέχεζεν δημοσίως σε καθε ευκαιρίαν!
Άβε! Άβε! Αβε!
Και στην Ιαπωνίαν!

Ως τωρα φίλτατες Γουφεπισκέπτριες και φίλοι μου Γουφαναγνωσταράδες εγνωρίζατε πως εχω εναν κωλοσκεβρακώς φίλον και ποιητήν τρισμέγιστον, τον κυρ Πάνο, ε, τώρα σας εγνωρισα και τον δεύτερον, τον δάσκαλο Γκέτζ.

ποιός είμαι το λοιπόν και τελοσπάνων?

περισσοτερα για τον δάσκαλο στο μπλοκ του
http://anteportass.blogspot.com/2009_07_11_archive.html

.

.
Αιγνωσταίπα Ρημίαι.

Τα πρωινά με αρέσει να καταβαίνω στον αιγιαλό και να πιάκνω πσάρες τας οποίας εν συνεχεία τας κσελεπιάζω, τας πσένω και τας τρωγω.

Ετσι και χτες ολίγον προ της ημερησίας ανατολής του ηλίου εκατεβαινα τον κατηφορον προς τον ορμίσκον τον επονομαζόμενον Βρουλέα ή Βουρλέα, εις τον οποίον ειρήσθω εν παρόδω είχον αποβιβασθεί και αι Γαλλικαί δυναμεις αιτινες ειχον και καταλαβει την νησον ταυτην περι τα μεσα του προ-προηγουμένου αιόνος..

Γιανάμαι ληκρινής δεν είχον προγραματίσει πσαρικήν την ημέραν ταύτην πλην όμως και περι την ώραν του Αυγερινού Αστέρος ησθάνθην σφόδρα την επιθυμίαν, έτι κοιμόμενος, προς κατούρημα καθότι αποβραδίς είχον καταφάγει εναν Κάρπουζον, οπότε εγερθής εξέβγων εις την αυλήν και κατουρών παρατηρούσα το στερέωμα διακρίνας αφενός προς δυσμάς την καταύγασιν εκ της Πανσελήνου προς δε την ανατολήν υποβόσκουσαν υποψίαν της επερχομένης Αυγούλας, οπότε και εσκέφθην, ''δέ γαμείς που δε γαμείς, δέν πας για πσάρεμα?''

Και πριν προφθάσω τρίς να αναρωτηθώ ελάλησεν και ο Αλέκτωρ απο το κοτέτσι της θείας Ιωάννας συγκατανεύων θετικώς εις το Γούφειον δίλλημα, οπότε εμαζεπσα τα συμπράγκαλα μου και κίνησα.



'Υψωθεν εκ των λόφων κατερχόμενος διεύγασα το πέλαγος μέχρι της Κρήτης Νήσου αριτίδωτον ως η επιδερμίς ροδαλού πωπού νεογνού εις διαφήμισιν των πάμπερς και εχάρην ότι ο Ποσειδών συγκατένευσε να αφαιρέσω εκ του υγρού βασιλείου του μερικάς πσάρας δίδων μπονάτσαν φοβερήν. Εζύβησα τούς φανούς της Ρούσσας μου αμάξης ότι και έχων ψιλοφέκσει πλέον η Ηώ ή όπως άλλως ονομάζεται η ροδοδάκτυλος Θεά του πρωινού η κακοτράχαλος αγροτική οδός διεκρίνετο πλέον καλώς καθ όλας τας ανομαλίας της και μετ ολίγον γονυκλινής επι της προχειροξυλίνης σκάλας εφήλκων τον κάβον της Σαύρας, και επιβιβάσθην εντός. Εξερχόμενος δε του ορμίσκου, και τους υποφωτιζόμενους εγκρεμούς έχων εξ ευωνύμων το δε καθαγλα΄ι΄ζόμενον μακροπέλαγος εκ δεξιών πάλιν εμελαγχόλησα ως συνηθίζω κατα την πορείαν ταυτην αναλογιζόμενος πως θα τα καταφέρω να τα γράψω όλα αυτά τα όμορφα στα παπάρια μου.

Να μην πολυλογούμε και τα θαλασσώσουμε όμως, από τας έξι μέχρι τις επτά ανέβασα πέντε φανκρόπουλα μισόκιλα και τέσερες γόπες, ομούτρία οψάρια επονομαζόμενα σκαρμός δια την γαλήν την ονομαζομένη Νταγιάν καθότι γραία και μονόφθαλμος, τέλος και έναν σπάρον τον οποίον και επέστρεπσα ζώντα εις την θάλασσαν να παει στην κυριαν καβουρίναν και να μη θυμώσει και ο Ποσειδων ότι το παραξύλωσα.

Θα κάθομαν λίγο ακόμα, καθότι ήπρεπε να βγάλω άλλας δύο μερίδας αλλά ήρθαν οι δελφιναράδες.. Εκολυμπάγαν γύρωθεν και εβούταγαν φλάπ=φλούπ τρόγοντας τας γόπας, οπότε ετρωμάξαν τα οψάρια, έπαφσαν και οι τζίμποι και επέστρεπσα να αράκσω.

Εκάθησα λοιπόν παραθίναλος απάνω στον κουβά και τα καθάριζα ενδοθαλασσίως, πλην όμως ενα μώφυγεν, εγλύστρισεν και διά της υδροδυναμικής την οποίαν διαθέτει πεφυκέναι αν και νεκρόν και ψόφιο επικάθυσεν δύο μέτρα πιο βαθυκά στον αμμώδη θαλασσόπατο.
Εισέβην να το χαρακώσω αλλα ητο ολίγον βαθειά και εσυμάζεπσα το σώβρακο οπου φωρούσα κατα πάνω, κωλογύροθεν, ίνα μη βραχεί. Και μεν το πσάριον το ήβγαλα ποδοκλωτζηδόν στα ρηχόνερα και το γράπωσα αλλα το σώβρακον δεν την εγλυτωσεν και ο κώλος μου εβράχη.

Με εβρεγμένον λοιπόν κώλον και ενόπιον των οψαρίων που θα έτρωγα ενθυμήθην την σχετικήν παροιμία που λέγει ''Μάνα! είναι μόνο μία..'' Και ως άλλος Μπόμπος τα συμάζεπσα και τράβηκσα κατα το οσπίτιον μου να τα αρτέπσω, να τα πσήσω το μεσμέρι, να λαδώσει τάντερο μ'.
.
.

.
Ο Μερακλής εξαφανίστηκε.

Το έμαθα χτές, με τρείς βδομάδες καθυστέρηση. Τι καθυστέρηση δηλαδή…. Ο Θάνατος ποτέ του δεν καθυστερεί και ο κάθε ένας πεθαίνει πάντοτε στην ώρα του, και άπαξ και πεθάνει, η ένοια της καθυστέρησης ισχύει μόνο για τους ζωντανούς. Τι καθυστέρηση λοιπόν. Μήπως κι αν δεν το μαθαινα ποτέ θα άλλαζε τίποτα?

Κι έτσι τελείωσε τη ζωή του ένα blog ξεχωριστό. Ένα blog ενωμένο ουσιαστικά με τη Φύση. Το ένοιωθες αυτό στις μερακλήδικες φωτογραφίες του και στα απλά του κείμενα. Το διάβαζες, και νόμιζες ότι θα αρχίσεις να αγαπάς ξανά, σαν αμπορίτζιναλ όμως και όχι σαν μεταποιημένος οικολογοστουκώλου, να αγαπάς τα δέντρα, τα γκαλντερίμια των αγρών, τα μοναχικά λουλούδια, τα άγρια των βουνών…..

Πίσω από την αγάπη για τη Φύση που ανάβρυζε από το blog αυτό, έβλεπα να υπάρχει ο Έρωτας, ο Έρωτας για αυτό που ονομάζουμε Ζωή, αλλά σε όλες, στις άπειρες, εκφάνσεις του. Είτε μια καλαμιά κοιτάζεις που την λυγίζει ο άνεμος και την ακούς να του ψιθυρίζει πως ο βασιλιάς έχει γα΄ι΄δουρινά αυτιά, είτε έναν αφέντη μέρμυγκα να τραβολομαχάει έναν κόκκο σταριού ενώ στον ουρανό χαμογελόντας το παιδί μία φέτα ψωμί μασουλάει, είτε τη γλύκα μίας μελισσοκερίθρας γεύεσαι και τους στρατούς, συντεταγμένους κατά μυριάδες, να διασχίζουνε τα Κίτρινα Ποτάμια βλέπεις.

Όμως, όπως συνήθως συμβαίνει, αν η μισή μου καρδιά μεθά από τον Έρωτα για τη Ζωή, η άλλη μισή, στα καβούρια βρίσκεται. Που καβουρότρυπες γεμίζουν με τη δόλια παλίρροια, και πάλι με την άμπωτη, στην άμμο σεργιανούν. Γιατί, γιατί, γιατί, γιατί, διότι, ο Πανικός με πιάνει, μπροστά σ' αυτή την απέραντη Ελευθερία που ο Έρωτας για τη Ζωή μου την χαρίζει να σερφάρω επάνω της. Και τοτε με τα νυχοπόδαρα γαντζώνομαι στην ανθρώπινη μικρότητά μου και απαρνιέμαι την ανθρώπινη μεγαλειότητα που διαθέτω, και τον σμικρίνω αυτόν τον πανδωροδότη Έρωτα για τη Ζωή στο ελάχιστο, τον προσαρμόζω στα μέτρα ή μίας ιδεοληψίας ανόητης, ή ενός στόχου άχρηστου ή ενός εραστή ή μίας Νεφερτίτης, μιας funτασίωσης τέλος πάντων, και έτσι τα γαμάω όλα.

Ενώ ταυτόχρονα όλοι εμείς οι υπόλοιποι, με κουφό τον νού από τις αδυναμίες μας – τυφλά τα ώτα από τις εσώτερες παραμυθίες μας – και όμματα μουγκά στου αλλουνού τα πάθη, τον ναυαγό που σεμνύεται να φωνάξει ‘’βοήθεια’’ και μόνο ψελίζει ‘’βό-βό-βό-βό-βό….’’ αυτάρεσκα προσπερνάμε λέγοντας ‘’μα τι περίεργο τραγούδι Άδη αυτός, βο-βο-βο-βο… πολύ πρωτότυπο!’’

Εν πασει περιπτώσει, αυτοί είμαστε και κανείς δεν πεθαίνει πριν την ώρα του και το πεπρωμένον φυγείν, αδύνατον. Σε λίγο θα ανάψει και η δική μου η πυρά. Ας τα έχω λοιπόν κατά νου τα προηγούμενα ώστε τουλάχιστον από δω και πέρα να ξετυφλωθώ.

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ρε φίλε, θα μου λείψεις…

Γειά!

Γειά………………………..


Επίλογος

Σύμφωνα λοιπόν με έγκυρες πληροφορίες
φέτος δεν θα αναστηθεί.
Μοιραία λοιπόν μένουμε
στη μεγάλη παρασκευή.
Και ιδιαίτερα στο χωρίον που λέει.

“περίλυπος η ψυχή μου έως θανάτου”

υγεία................


Γιάννη-γιάννη και αγιάνη.

Όταν μπλοκερικά με γνώρισες-σε γνώρισα ήμουνα ένας πολύ δηθεν μια χαρά άνθρωπος.Περπατούσα στο δάσος βγάζοντας φωτό για τα μπλοκια και τραγουδούσα το άσμα της κοκκινοσκουφίτσας >περπατώ στο δάσος δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εδώ Μεχρι που κατάλαβα πως ο λύκος -ο κακός – είμαι εγώ και πως θα έτρωγα τον εαυτό μου (κοκκινοσκουφίτσα).Το κατάλαβα απ'όταν έτρωγα τα σωθηκά μου.Τώρα άνευ σωθηκών προσπαθώ και τον λύκο να χορτάσω, και την κοκκινοσκουφίτσα να σώσω.Τι λες εσύ που και σοφός είσαι και μπλοκοφίλος.ΓΙΝΕΤΑΙ???χαιρετώ-υγείενε.

13 Μάρτιος 2009


Και η απαντηση του τυφλού καθικιού που λεγεται Γουφας ηταν..


ο κινεζος ειπε:
η μεγαλύτερη δυστυχία,
όταν δεν μπορεις να την αποφύγεις,
ειναι η μεγαλύτερη ευτυχία.

Γουφοτσιν Τσον



Kάπιος δε άλλος έξυπνος απαντησε στο ως εξης
...
Αγαπητέ ,πραγματικά, βίωσα το δράμα σου.ΆΚου τώρα τι θα κάνεις.Πρώτα θα μετανοήσεις για το παρελθόν σου. Ύστερα θα τραγουδήσεις το άσμα ..θα κλάψω πικρά μα θα ξεχάσω..Τέλος, προσοχή, οφείλεις να το άδεις συνέχεια, όλο το 24ωρο, μέχρις εξαντλήσεως, εν μέσω κλαυθμών και ολολυγμών εννοείται.Κάποτε, ένας θα σου ρωτήσει ..μα γιατί κλαίτε και οδύρεστε κύριε;..Αυτή είναι κρίσιμη στιγμή και να ασχοληθείς ιδιαιτέρως και να μην την παραμελήσεις.Αμέσως λοιπόν θα αντιδράσεις και θα αρχίσεις να καγχάζεις ασταμάτητα όλο το 24ωροΚάποτε ένας θα σου ρωτήσεις.. μα γιατί καγχάζετε κύριε;...Να προσέξεις τώρα, διότι πρόκειται για κρίσιμη και ευαίσθητη στιγμή, διότι αμέσως μετά θα πρέπει να τον αιφνιδιάσεις με την ατάκα ...κι εσύ γιατί δεν καγχάζεις;;;Κάνε ότι σου είπα και θα δεις το φως το αληθινό παιδί μουο αλτρουϊστής
----------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------

Ακολουθώ την συμβουλή σου φίλε γιατρέ μου.
Τραγουδώ το άσμα και σκούζω.
Σκούζω τόσο που αναστατώθηκαν τα γατιά της γειτονιάς και σκούζουν μαζί μου.
Κάποιες διαμαρτυρίες από τους περίοικους τις προσπερνάμε.
Γίνεται για θεραπευτικούς λόγους.
Συνεχίζω ακάθεκτος τη θεραπεία.
Για ότι νεότερο θα σε ενημερώσω.



.
.

.
διακοπές στη Σαμαρκάνδη.
,γεννήθηκες σε ένα σπίτι κόκκινο - βαμένο κόκκινο - έρημο στην έρημο - με μία ακακία μεγαλόσωμη διόροφη - όπου ξέφραγα μένουν τα σημάδια - του φόνου.
τα βράδια 'κούς την τουφεκιά - ενω ο ήλιος ταξιδεύει στην Ιαπωνία - τα μεσημέρια χωρίς τις σκιές - στεγνός μένεις πάνω στο χώμα

πόρτες κλεισμένες - χωρίς να φυσάει ποτέ - χωρίς λες - ποτέ να φυλλορροεί το δέντρο - χωρίς - να γνωρίζεις ποιός τόβαψε κόκκινο

δεν είναι όνειρο - δεν είναι όνειρο - δεν είναι όνειρο - είναι σκηνή από ένα φίλμ - που δεν θα δεις ποτέ.
.
.
Γούφας εν Самарканд [ سمرقند ] πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

.

.

οκαθήμενος άνθρωπος
.
κωλοφωτιές, κλάσεις του φεγγαριού στις επιθυμίες μας
το φίδι που με γκάστρωσε Επαφίας
ζήτω ο Βασιλεύς! ζήτω το Έθνος!
Ρόζα, μιά ιστορία υπο αμφισβήτησηαλίμονο στα πεθαμένα όνeιρα που θάφτηκαν μαζί με τους νεκρούς
αλίμονο στα κάρα της φτωχολογιάς που έσερναν τας παρασάγγας
στα πεινασμένα μάτια και στη μαραμένη δύναμη
πόσα αστέρια πρέπει να κρυφτούν ακόμα πρίν
σαν τώρα, ώρα μεσάνυχτα στους κήπους
ανάμεσα στις δεντρολιβανιές σέρνεται άκαυστο πετρέλαιο
σημείον της μεγαλοσύνης Σου
Σου αλα κρέμ
Σουσού
Σού Λάιον
Σού γαμώ το σόι.

Εν Самарканд [ سمرقند ]

.29 Ioυν. 2009, Γούφας

.

.

ΕΝΑΡΚΣΙΣ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΝ

.
ΟΥΛΟΙ ΠΗΓΑΝ ΔΙΑΚΟΠΕΣ, ΑΝΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΙΣ.
ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΜΠΤΕΜΒΡΗ.
ΤΩΡΑ ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Ο ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ. ''ΑΠΟΛΛΩΝ''
.

.
The spider and the fly.

Κάθομαι τώρα ανάμεσα σε δύο δεντρολιβανιές, κοιτάω ψηλά να ιδώ τ'αστέρια, βλέπω την αράχνη, πλέει στον ουρανό, στερέωσε την παγανίδα της ανάμεσα στα δύο δέντρα.

Απόψε τα σκυλιά τά'πιασε ο διάάολος, γαβγίζουνε όλα μαζί, δεν κουνιέται φύλο.

Στα δεκαεφτά έψελνα το τραγούδι αυτό σαν πέτρα που κυλάει για να μην πιάσει χώμα. Σήμερα που μετράω το χρόνο ανάποδα, μοιράζω το άχερο ανάμεσα σε μύγες και αράχνες.

.

Dinu Lipatti n
Born
19 March 1917(1917-03-19)Bucharest, Romania
Died
2 December 1950 (aged 33)Geneva, Switzerland
i

Name : Angelina Jolie ( Angie )

Birth Date : 4 June 1975

Birth Name : Angelina Jolie Voight

Birth Place : Los Angeles, California, USA

Height : 5' 8 "

Profession : Actress

Ο Αλκιβιάδης είναι ο αγαπητός μου εξάδελφος. Παιδιά τρώγαμε μαζί τσαμπιά τα μοσχάτα σταφύλια στην Κολόνα, δηλαδή στο Ηραίο. Ολη η περιοχή του Ναού τότε, ήταν θαμένη ακόμα, και φυτεμένη με αμπέλια και η ανυπέρβλητη Κολόνα έβγαινε σαν απ΄το πουθενά.

Ο ξάδερφος μου ο αγαπητός ο Αλκιβιάδης ζεί στο χωριό. Έχω να πάω εκεί χρόνια. Είχε μία πολύ μικρή, απερίγραπτα μικρή πλατεία και ως εκ τούτου και απερίγραπτα συγκινητική. Άσχετο αυτό, αλλά την είχαν περασμένη σαν αξιοθέατο, σαν την μικρότερη εν ζωή πλατεία στους ξένους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Βρέθηκα και σε πανηγύρι εκεί.

Μετά που έφυγα έμαθα οτι ο ξάδερφος κατάφερε, είχε βγει πρόεδρος, και την μεγάλωσε.

Ο αγαπητός μου ο ξάδερφος ο Άλκης είναι κυνηγός. Κυνηγά τους λαγούς με εξαιρετική επιτυχία. Έχει άριστα σκυλιά τα οποία τα εκπαιδεύει βάζοντάς τα να κυνηγούν ένα λαγό που για να μην τρέχει γρήγορα του έχει σπάσει το ένα πόδι.

.

Ιστορική αποκατάστασις.

..

Η γάτα της Ελισσάβετ.
. Έχω μιά ανηψιά, δέκα χρονών, που ζεί στη Δράμα και από μικρή ήθελε ένα γατάκι αλλά η μαμά της σιχαίνονταν τα ζώα μέσα στο σπίτι και συνέχεια έκλαιγε.
. Ωσπου μεγάλωσε και πρόπερσι της πήραν ένα γάτο, το Ρένο. Μετά από λίγο καιρό το Ρένο τον πάτησε μπροστά στο σπίτι ένα αμάξι. Της το κρύψανε και της είπαν οτι τους παράτησε και πήγε μακριά για να ανοίξει το δικό του σπιτικό. Και της φέραν ένα άλλο γατάκι, τη Ζιζί.
. Όμως μετά από λίγο καιρό και τη Ζιζί την πάτησε αυτοκίνητο μπροστά στο σπίτι. Της το κρύψανε και της είπαν ότι αυτή έπαθε εγκεφαλικό από τον πολύ θόρυβο που κάνουν τα αυτοκίνητα. Και για να μην κλαίει της έφεραν ένα άλλο γατάκι, που το φώναζε και αυτό Ζιζί, αλλά βγήκε αρσενικό και το φωνάζαν Ζίκο.
. Προχτές τον Ζίκο τον πάτησε κι αυτόν αυτοκίνητο μπροστά στο σπίτι και τον βρήκε ο Αντρέας, ο γείτονας, που μόλις είδε την ανηψιά μου της φώναξε ''Ελισσάβετ! τον Ζίκο τον πάτησε αμάξι!''

Τωρα ζήτησε ενα μικρό σκυλάκι διότι αυτό τουλάχιστο να έχει, λέει, ένδοξο θάνατο, δηλαδή να μεγαλώσει και να πεθάνει απο γερατειά.
.
.

.
Καλοκαιρίασε κουφάλες...!

... άεργος νέος ονειρεύεται εξωχικώς..........................

.

.

Η αρχαία κλανιά.

Ξανά και φέτος πρώτη μέρα σήμερα, Ιουνίου πέντε, άκουσα τον τζίτζικα, κοινώς τέττιξ.
Τα τελευταία χρόνια μ'έχει πιάσει μιά μανία να σημειώνω ημερομηνίες, τον πρώτο τζίτζικα που θα ακούσω και τον τελευταίο.
Λες κι έχει κάπια σημασία. Λες και δεν βάραγαν τζιτζίκια όσο διαρκούσανε οι θερινοί πολέμοι ανα τους αιώνες. Λες και δεν σιωπούσαν ακατάπαυστα κατα τους χειμώνες.
Αλλά ξέρω τι φταίει γι' αυτήν την άθλια σκουριά που με ψωριάζει. Ένα διήγημα του Ευγένιου Ονήλ που διάβασα μικρός.
Αυτοί οι αρχαίοι Αμερικανοί γραφιάδες... όλοι τους είναι Πεισιθάνατοι. Καλά μου είχε συμβουλέψει ο παπούς μου να διαβάζω μόνο Γκόγκολ...
.
.

.

.

ωωωωω,,,, βαρυέμεεεεεεεεε.............

.


O Πατερήζιος Ρα'ι'ντέριος κατα την πορείαν του από τα Σόδομα προς τα Γόμορα.

. βαριέμαι βαρυέμαι βαριέμαι......
δηλαδή δεν πρόκειται για σπαρίλα,
αμα σπαρουλιάζεις
βλεπεις πως
το χριεάζεσαι το σπαρούλιασμα
και έτσι
ειναι σα να δουλευεις.
εγω βαρυέμαι χωρις
καν ουτε να το αισθάνομαι.
δηλαδή όχι πως βαριέμαι
και επιδη βαριέμαι
δεν κανω τιποτα
λογω βαρεμαρας
αλλα κατι πολυ πιο σπέσιαλ,
κάνω κάτι,
δηλαδη κατι κανω,
αλλα ότι και να κανω,
ειναι σα να μη το κανω!
τοσο που βαριέμαι
γαμότο
κέρατο μου το τράγειο....


.

Ιθαγενείς και πάσης Νταμούχαρης.

=Xάσ' κόσμ'... Θα μας χάσ΄ ι Θιούτσ'κος....

- Έρμι άντραμ'... ούλι πνήγκαν, ισί γύρσις....

- Χίκ !...

- Σας τα ήλεγα ιγώ, αλλά μη θέλατι πανγκύρια κι βαρκαρόλες, αντέστε τωρα στουν πάτου ν'απομαυρίσ΄ ι ψ'χίσας. σκίλ'ι μαύρ'....

- Τα σμάδια,,, τα σμαδια.. πούντα τα έρμα ντε...

- Ανέβα να φιλίσ'ς, κατέβα να γαμήσ΄ς, θα σι φά'ει η διαδρουμή... τι κουρδώνισι...

- Εεις καθίσ΄μουρή μ'Ιγγλέζ' να φας μι-γάλλ'οι?

- Αηντε καμια ουρίτσα, ως να ξεψαρίσου κι να παω να τα σκουνίσου...