Τι κρίμα, τι κρίμα, κάναμε και ρίμα ...**

.

.
Έρως μακράς διαρκείας ΙΙ

Τ’ άστρα φωλιάζουν στις Ουράνιες ωοθήκες
- τόσο ντροπαλά –
κρύβονται μέσα στην αιωνιότητα …

Το πιο ηλίθιο που θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί
Είναι να αγαπάει κάποια ενώ εκείνη αδιαφορεί

Κι ο πλέον κόπανος είναι αυτός που επιμένει
Να της χαμογελά ενώ με άλλον ζεί εκείνη ευτυχισμένη

Είναι αυτός που νοιώθει την καρδιά του να κλωτσάει
Ενώ εκείνη αδιάφορα μέσα στο μάρκετ του μιλάει

Και μέσ’ τα μάτια την κοιτά με νόημα μυστικό
Ενώ εκείνη σκύβει να διαλέξει απορρυπαντικό

Αυτός που μαλακίζεται πιστεύοντας πως δεν θ’ αργήσει
Έστω για ένα πεντάλεπτο την κορμάρα της να αγγίξει

Κι ενώ περνά ο καιρός κι αυτός γηράσκει
Η μακροχρόνια αποτυχία του δεν τον διδάσκει

Δεν περνά βράδι που να μην τη σκεφτεί
Και με την οπτασία της να μη χειρογλυφανιστεί

Α! ρε πουτάνα Αφροδίτη, κάνε πριν τα φτύσω
Για μια φορά μόνο να ‘ρθει να τη γαμήσω…

Αλλ’ όχι βιαστική, σκυμμένη πάνω στο τραπέζι
Ούτε στην πολυθρόνα και με τα κουμπιά να παίζει

Παρά σε αφράτο στρώμα παραγεμισμένο
Με όλους τους πόθους μου που χρόνια την προσμένω.

** προκειτα για ένα απο τα περίφημα Καλοκυρέικα -καν Βουδουριακά ? - αποφθέγματα.
,
.